Onderwerp: emancipatie

A- A A+

Cindy Smeets met verschillende hoofddoeken
Sinds kort draag ik een hoofddoek. Maar ik heb me niet bekeerd tot het islamitische geloof. Ik ben en blijf Rooms-Katholiek. Van meerdere mensen kreeg ik de vraag waarom. Mijn antwoord was simpel, maar toch ook weer niet.
Door: Cindy Smeets
Ik vind het mooi. Mijn hoofddoek is een gebaar naar God toe. Een gebaar ook naar de buitenwereld, daar ben ik me ten volle van bewust. Het is niet makkelijk, maar mijn besluit staat vast. De hoofddoek is en blijft op.
Gesprekken
Natuurlijk waren er veel mensen die ik wilde spreken en informeren.

Op 10 maart 2017 geeft Catherine Keller de eerste ‘Vrijzinnige Lezing’ in de Geertekerk in Utrecht. Het is de bedoeling dat De Vrijzinnige Lezing tweejaarlijks gehouden wordt door een internationaal vooraanstaande theoloog die aan de vrijzinnige theologie een goede impuls kan geven. Catherine Keller is daartoe heel goed in staat.
Door: Rick Benjamins
Keller (geboren 1953) is hoogleraar aan Drew University bij New York. Ze heeft een brede achtergrond in de procestheologie, de feministische theologie en ze is vertrouwd met de postmoderne filosofie.

Met diverse revoluties in Noord-Afrika en het Midden-Oosten nog vers in geheugen, lijkt Jordanië een baken van rust. Als buurland van zowel Israël als Saoedi-Arabië heeft het land een belangrijke regionale strategische functie. Mireille Niël woont in Jordanië en werkt er in het onderwijs. Als ze in Nederland is, valt haar op dat de discussie over de ‘Nederlandse identiteit’ intensief gevoerd wordt. Het inspireerde haar om een nieuwe reeks over Jordanië te schrijven.

Ben je eenzaam als je alleen bent? Nee, niet per definitie. Ook al ben je nog zo alleen, dat hoeft niet te betekenen dat je eenzaam bent. Je kunt dan zelfs heel gelukkig zijn. Kunnen we ons gevoel van eenzaamheid minder als een probleem gaan zien en meer gaan ervaren als een oergevoel dat bij ons mens-zijn hoort? Verlatenheid als een vruchtbare bodem voor innerlijke groei en gemeenschap?
Door: Ina Veldman
Eenzaamheid, een gevoel waar we weinig over praten. Omdat de meeste mensen deze emotie wel kennen, is juist dit het universele gevoel dat we met elkaar delen en wat ons met elkaar verbindt.

Geregeld maak ik treinreizen voor mijn werk. Tijdens de soms lange reizen staar ik vanuit het raam de weilanden over. Staan we met de trein stil, dan kan ik genieten van het uitzicht van een paar grassprietjes die hun best doen om tussen de tegels van een perron door te groeien. Eens staarden mijn ogen de medepassagiers aan. De mensen in de treincoupé leken allemaal zo gelukkig. Mijn mobiel stond al gedurende een aantal uur stil, maar bij mijn medepassagiers ging er om de haverklap een signaal af. Met enige gehaastheid werd de mobiel omarmt, nog net niet tegen het hart gedrukt.

Als je de statistieken leest, lijkt eenzaamheid wel één van de grootste maatschappelijke problemen van deze tijd. 1,6 miljoen mensen voelen zich in Nederland ernstig eenzaam, 1 miljoen voelt zich vaak eenzaam en 70% van de jongeren herkent zich in dit gevoel. Dat is nogal wat. “Niet verrassend in een tijdperk van internet een sociale media dat mensen echte verbondenheid missen,” zou je denken. Maar zo simpel is het niet. Niet iedere hardcore Instagramgebruiker voelt zich eenzaam. Aan de andere kant ken ik mensen die in de real world een druk sociaal leven leiden en toch eenzaam zijn.

“There is no original or primary gender that drag imitates, but gender is a kind of imitation for which there is no original; in fact, it is a kind of imitation that produces the very notion of the original as an effect and consequence of the imitation itself.” (Judith Butler)
Door: Marinus Schouten
Steeds vaker hoor ik dat sommige jongens zich op de basisschool tijdens een verkleedgelegenheid als meisje of prinsesje willen verkleden.