rubrieken

videos

overzicht onderwerpen

aug '09
02

Podcast: Margriet van der Linden

Op 1 september 2008 nam Margriet van der Linden (39) het hoofdredacteurschap van het feministische blad Opzij over. Het blad was volgens haar aan een metamorfose toe en Nederland heeft inmiddels kennis kunnen maken met feminisme 3.0. Maar ondanks het feit dat er een frisse wind waait door de burelen van Opzij, blijft er ook ruimte voor traditie. In gesprek met WIJ vertelt Margriet over haar traditionele opvoeding en hoe dit haar beïnvloed heeft. Daarnaast spreekt ze uitgebreid over haar ambities als hoofdredacteur.

MargrietvanderLinden2.mp3

4 reactie(s)

Beste Margriet,
Voor de tweede keer hoor/lees ik nu hoe je in een interview vertelt over je orthodoxe opvoeding en hoe het is om dat geloof, waarin je bent opgegroeid, los te laten. En het ontroert me. Om de pijn en de leegte die je dan ervaart. Om het verdriet dat je ouders hebben, maar ook jijzelf omdat er geen goede modus is om het erover te hebben. Om je mildheid; je bent niet rancuneus, maar ziet hun onmacht om zonder angst (voor jouw behoud) hun geloof te kunnen beleven.
Jij bent nu in de positie dat jouw mening publiekelijk gevraagd wordt. Het doet er toe wat je zegt. En jij maakt daarvan gebruik door uit te dragen hoe het anders kan. Als b.v. strenggelovigen, anders-gelovigen en ongelovigen elkaar niet loslaten en belachelijk maken, maar met respect die ene samenleving willen.
Ik herken mijzelf in wat je vertelt over je opvoeding en het strengkerkelijke milieu. Ik ben theologie gaan studeren (ondenkbaar in onze kring dat een vrouw dat deed). Met name feministische theologen (m/v) hebben me geleerd hoe het geloof je kan inspireren en kracht kan geven; het leren verstaan van het waardevolle en loslaten wat ballast is.
Eerlijk gezegd was ik een tijdje terug van plan mijn abonnement op Opzij op te zeggen, maar ik doe het niet. Jij hebt me overtuigd dat ik betrokken wil blijven bij een magazine dat niet alleen bedoeld is voor kritische, hoogopgeleide vrouwen, maar waarin ook oprechte aandacht is en medewerking gevraagd wordt van mannen, immigranten, van mensen van verschillende generaties, religies en culturen. Alleen samen maken we het verschil; een werkelijk geëmancipeerde samenleving. Leve fem.3.0! We zullen er komen (in dat Land, weet je wel?) .
Lieve groet,
Anja Vogelzang.

reactie door anja vogelzang op woensdag 4 maart @ 17:07 uur

Beste Margriet,
Hoewel ik zelf als freelancer in de jaren tachtig en negentig artikelen geschreven heb voor 'OPZIJ', meestal met betrekking tot feministische theologie en wat daar mee samenhing - vrouwengeschiedenis e.d. - heb ik aan het eind van de negentiger jaren mijn lijfblad opgezegd. Het ging niet meer over feminisme waarvoor 'wij' stonden destijds, maar over flitsende dertigers - even kort door de bocht. Mijn dochter leest het en bij haar lees ik het nogal eens met een soort heimwee. En notabene, ik zei rond de jaarwisseling: ik geloof dat het een andere geest ademt sinds 'Margriet' hoofdredacteur is. Een strijdbaarheid die me bekend voorkomt. En nu, na het beluisteren van dit interview ook nog een herkenning qua achtergrond, hoewel we een generatie schelen.
Goede uitgangspunten, goede opstelling.
Hoopgevend. En misschien komt er weer een abonnement.
Veel succes,
Sieth Delhaas

reactie door delhaas, sieth op donderdag 12 maart @ 11:28 uur

Leuk interview, ga zo door Margriet. Zomergasten doe je ook heel goed.

reactie door tatiana op zondag 2 augustus @ 16:47 uur

Beste Margriet,

Vandaag pleitte je in Buitenhof voor het Ik-feminisme: Vrouwen moeten zorgen voor hun eigen economische zelfstandigheid en meer dan parttime werken.
Ik-feminisme is een veelzeggende term. Waar is wij als kinderen in een school en opvang aan zichzelf worden overgelaten? Wie houdt van hen en leert hen wat onvoorwaardelijke trouw is? Docenten, opvangpersoneel, groepsgenoten? Vergeet niet dat de dag van jonge kinderen om 19.00 uur eindigt. Er is buiten de werkdag geen gezinstijd. Pubers hebben aandacht nodig, hulp en toezicht. Het maakt uit of een kind aandacht krijgt van iemand die onvoorwaardelijk van hem houdt of van een professional die er na een jaar niet meer is. Het maakt uit of je een langjarige band bouwt met elkaar, of alleen kortdurende relaties hebt. Je herkent in een klas of sportgroep kinderen met gescheiden ouders en kinderen met 2 fulltime werkende ouders: Ze zijn ik-gericht. Diezelfde IK gerichtheid is precies wat onze samenleving enorme problemen oplevert.
Het zou prachtig zijn als mannen en vrouwen allebei een grote parttime baan konden hebben. Maar zo zitten werkgevers niet in elkaar. En zo is de taakverdeling in het huishouden in veel gezinnen niet te regelen. Bovendien is het de vraag of twee fulltime banen, een huishouden en een wij-gezin in een week in te passen zijn, nog even los van wie wat doet.
Directeuren met een goede carriere hadden die baan dankzij het feit dat hun partner het gezin runde. Als die partner een eigen carriere zou moeten hebben zijn het de kinderen die de prijs betalen. Dat kun je als samenleving niet maken. In moreel opzicht niet (kinderen hebben er niet voor gekozen aan hun lot overgelaten te worden) en niet als je je verantwoordelijk voelt voor de samenleving van de toekomst, waar we nu al last hebben van egocentrische jongeren die hebben geleerd eerst voor zichzelf te zorgen en zich niet te bekommeren om een ander. De mentaliteit van het kindertehuis, waar je elkaar wantrouwt en je bord snel leeg-eet voordat een ander het doet.

reactie door m op maandag 24 december @ 2:18 uur

reageer op dit bericht

Reageer

Voer de onderstaande validatiecode in:
Captcha

Niet goed leesbaar? Nieuwe code

VOORWAARDEN:

De reactie moet betrekking hebben op de inhoud van de tekst en iets wezenlijks toevoegen aan een eventuele discussie hierover.

Reageer niet met lange en/of gekopieerde teksten.

Gebruik geen kwetsende teksten, scheldwoorden of andere grove taal.

© 2008 - 2013 DSTS | rss | developed by mangrove