jul '09
01

De mens is een reizend wezen

• column
• onderwerp: 
•  cultuur 
•  religie 
•  maatschappij 

Laat ik aan de vele definities van wat een mens is er één toevoegen: de mens is een reizend wezen. Wanneer ik aan de kust van Noord-Ierland sta, kan ik vanaf sommige plaatsen vaag Schotland zien liggen. Kleine rotsige ‘eilandjes’ dagen me uit de afstand te overbruggen en meer helderheid te krijgen. Wat ligt er daar achter de horizon? Spannend zijn de verhalen van mensen die beweren voorbij de horizon en aan de overkant geweest te zijn. Verhalen over grote beesten, over Leviathan, over mensen met andere gewoonten, een ander uiterlijk en een vreemde taal. Wist je dat de bewoners van Schotland zich ooit blauw verfden? Er is iets voor te zeggen gewoon thuis te blijven, bij het oude en vertrouwde. Maar als je een andere, nieuwe lucht wilt inademen, de uitdaging wilt aangaan en het onbekende wilt leren kennen, ga dan op reis!

Door: André Lascaris

Mensen hebben altijd gereisd. Ze begaven zich in een andere wereld. Het vertrouwde lieten ze achter, uit nieuwsgierigheid, uit verveling, uit nood, of om te communiceren met mensen die men alleen van horen zeggen kende. Vaak was de reis tegelijk een reis naar binnen. Het ontdekken van nieuwe werelden was tevens een ontdekken van het eigen innerlijk, eigen verlangens en verwachtingen en van de doelen die het leven misschien had.

In de eenentwintigste eeuw is reizen iets ‘normaals’. Je kunt reizen ondernemen die geen enkele risico met zich meebrengen. Nou ja, afgezien van een verstoorde maag en stoelgang. Je kunt gevaarlijke reizen maken, naar een land in oorlog of je kunt onder bekwame leiding de Mont Blanc beklimmen. Bijna iedereen reist tegenwoordig: wandelt, fietst, rijdt in een auto, vliegt, reist per trein of bus.

In het begin van onze westerse jaartelling maakten reizigers vooral gebruik van het schip. Je moest rijk zijn wilde je kunnen reizen. Of je moest jood of christen zijn. Want joden en christenen troffen bijna overal wel gemeenschapen aan die bereid waren je gastvrijheid te verlenen in ruil voor nieuws. Christenen vonden toen het boek uit zoals wij dat nu kennen: dat was gemakkelijker meenemen dan rollen perkament of papier. In de middeleeuwen reisden mensen te paard van bijvoorbeeld Spanje naar Denemarken zoals Dominicus Guzman (1170-1222) die in Denemarken de hand van een prinses moest vragen voor de koning van Aragon. Later zwoer hij de rijkdom van een paard af en ging hij lopend van de ene naar de andere plaats - bijvoorbeeld van Toulouse naar Rome en weer terug - om het evangelie te preken en de Orde van Predikers die hij had opgericht te organiseren. Men schat dat hij minstens 15.000 km te voet heeft afgelegd. Echt reizen doe je te voet. Lopen doen mensen nu bijna nog alleen wanneer zij op pelgrimage gaan. Het is onvermijdelijk dat je dan ook met je hart reist, naar je eigen centrum en naar anderen toe. Niet voor niets is de oudste benaming voor het christendom ‘de weg’.

André Lascaris schrijft columns voor W!J

0 reactie(s)

reageer op dit bericht

Reageer

Naam

E-Mailadres

Bericht

Voer de onderstaande validatiecode in:

Niet goed leesbaar? Nieuwe code

Validatiecode