apr '12
27

Het kwaad van de schuldenaar

• opinie
• onderwerp: 
•  Nieuw wij 
•  cultuur 
•  politiek 
•  discriminatie 

Hij zag er niet te netjes uit. Vieze kleding. Lange nagels. Een baard van een paar dagen oud. En zo te ruiken had hij een paar etmalen of misschien weken niet gedoucht. Ik wil u laten kennismaken met de boosheid van Richard, ondertussen al meer dan een jaar cliënt bij een instelling voor maatschappelijk werk in Rotterdam. In mijn stage bij het Algemeen Maatschappelijk Werk kom ik steeds meer mensen zoals Richard tegen. Mensen die psychische problemen hebben als gevolg van hun materiële problemen. Mensen met boosheid, teleurstelling en wrok. Die tegen hun eigen onmacht en onbegrip vanuit de samenleving aanlopen.

Door: Teunette Quist

Ik zie hem ongeveer één keer in de twee weken. Richard komt dan bij mij voor praktische ondersteuning bij zijn aanmelding bij de Kredietbank Rotterdam. In 2010 had de Kredietbank Rotterdam 7000 klanten in behandeling voor schuldhulpverlening. Ter vergelijking: in 2006 waren dit er 3500. Bij 7000 burgers in Rotterdam is de schuldenlast zo hoog dat de bank er zelf niet meer uit komt. Maar deze cijfers zeggen niet zoveel over het dagelijks leven van een klant van de Kredietbank.

Hoe ziet deze werkelijkheid eruit? Richard is al een jaar bezig met zich aan te melden bij de Kredietbank door wie zijn geld wordt beheerd. Terwijl zijn torenhoge schuld van € 40.000 door de rente maar blijft oplopen, leggen schuldeisers beslag op zijn uitkering van ongeveer € 250,- per maand. Ook deurwaarders, die hem graag een bezoekje brengen, verdienen geld aan hem. Zij geloven Richard niet meer: zijn aflossing duurt gewoon te lang.

Nu zijn er twee manieren om tegen deze mensen aan te kijken. We kunnen ze veroordelen. Het is toch hun eigen schuld? Iedereen weet dat je in deze tijd niet meer geld moet uitgeven dan je hebt. Mocht u zo denken, dan geef ik u helemaal gelijk. Er zijn zoveel mensen bij wie er inderdaad sprake is van een onverantwoord uitgavenpatroon. Voor Richard is het onbegrip van zijn medemens het moeilijkst om mee om te gaan. Als hij zijn verhaal aan iemand vertelt, wordt dit vaak gebagatelliseerd. "Ja het is moeilijk voor je, maar er zijn toch zoveel Nederlanders die in dezelfde situatie zitten? Het komt wel weer goed hoor!" We zijn geneigd steeds meer te individualiseren en niet om te kijken naar het leed van de medemens, of de mogelijke oorzaken daarvan. Het overheidsplan om de subsidiering van de opvang van asielzoekers stop te zetten, is een ander voorbeeld van toenemend egoïsme in Nederland.

Een tweede manier is om Richard te zien vanuit onszelf als medemens. Ook wij begaan fouten en ondervinden daar de gevolgen van. En ook bij ons liggen de oorzaken vaak buiten de persoon zelf. Richard heeft enkele jaren geleden een hersenbloeding gehad. Vanaf dat moment is hij werkloos en komt hij door zijn medisch verleden niet meer aan een baan. Het feit dat hij zich voor 200 procent wil inzetten, draagt hier niet toe aan bij.

Het eerste wat een mens als Richard nodig heeft is begrip, een luisterend oor. Zou u niet boos worden als u de onmacht van Richard elke dag te verwerken kreeg? De werkloosheid, de schulden die blijven oplopen, de Kredietbank die niet meewerkt, de lichamelijke gevolgen van de hersenbloeding en het onbegrip van de medemens. Er is zoveel wat mensen als Richard elke dag weer voor hun kiezen krijgen. Namens hem en al die mensen met een soortgelijk verhaal wil ik u op deze plaats vragen om een klein beetje begrip. Richard kan niet vrolijk tegen de dag aankijken. Hij heeft zijn psychosociale hulpverlener hard nodig. Ze praat met hem over zijn depressieve gedachten. Over zijn wrok naar de Kredietbank. Ze stuurt hem aan op het moment dat hij aan zelfmoord denkt.

Dit zijn mensen met een verleden, maar vooral met een toekomst.

Teunette Quist volgt een studie Algemeen Maatschappelijk Werk aan Hogeschool Ede.

0 reactie(s)

reageer op dit bericht

Reageer

Naam

E-Mailadres

Bericht

Voer de onderstaande validatiecode in:

Niet goed leesbaar? Nieuwe code

Validatiecode