Ik heb onderhand drie verschillende modellen melkkloppers in mijn keukenla liggen. Maar met geen van die apparaten lukt het mij om een fatsoenlijke cappuccino te maken. Gelukkig is in de meeste cafés in de stad wel een kwaliteitscappuccino te krijgen.
Tijdens mijn onderzoek naar associaties met de term spiritualiteit binnen academische literatuur, viel het mij op dat spiritualiteit eigenlijk alleen onderwerp is in relatie tot zingeving, levenskunst en zorg. In het domein van de politieke en morele filosofie, gericht op het analyseren en veranderen van sociaal-economische en politieke structuren, wordt spiritualiteit zelden serieus genomen.
De Da Vinci Code van Dan Brown was een ongekende bestseller. De gedachte dat Maria Magdalena naast Jezus te zien is op het schilderij Het laatste Avondmaal van Leonardo da Vinci heeft daar zeker aan bijgedragen. Voor heel veel mensen was het nieuw en schokkend om te horen dat Jezus mogelijk een vrouw heeft gehad. Ze waren opgevoed met een beeld van Jezus waarin zijn goddelijkheid zijn menselijkheid domineerde. Jezus had een moeder en twaalf vrienden, maar dat was ook wel het maximum aan menselijke relaties.
Onder andere via discussies over kruisbeelden in de klas, het dragen van hoofddoekjes, de Mohammed cartoons en de visie van behoudende christenen op vrouwen en homoseksuelen is het onderwerp ‘religie in de publieke ruimte’ de afgelopen jaren in allerlei Europese landen weer op de politieke agenda verschenen. Maar naast de discussies die aan de oppervlakte - in de politiek en in de media – worden gevoerd, is er nog een ander verhaal te vertellen. Daarin gaat het om de houding van gewone Nederlanders.
In het kader van een groter onderzoek naar A sense of belonging van project W!J heb ik een klein onderzoek uitgevoerd op drie basisscholen. De vraag die me bezighield en ik aan twaalf leerlingen heb voorgelegd, luidde: Waardoor voel jij je al dan niet thuis op jouw basisschool, en wat maakt dat jij je verbonden voelt met jouw school?
Een van de klachten die je nog wel eens over onze multiculturele samenleving hoort, is dat het er de laatste jaren niet gezelliger op is geworden. Spelbederf, dat is wat autochtone Nederlanders volgens antropoloog Peter van der Veer nieuwkomers verwijten. Vroeger waren solidariteit en geluk heel gewoon. Nu in een multiculturele wereld is de sociale cohesie ver te zoeken.
Regelmatig ben ik betrokken bij gesprekken over de identiteit van de school, soms incidenteel in het kader van een lezing of presentatie, veel vaker echter, en dat ook bij voorkeur, in één of andere vorm van een Structureel Identiteitsberaad. Daarnaast lopen er in mijn onderzoeksgroep aan de Universiteit Utrecht altijd wel een paar onderzoeksprojecten waarmee we steeds beter proberen te begrijpen hoe die ‘link’ tussen religie en levensbeschouwing en onderwijs precies werkt.
De laatste jaren laait de discussie over weigerambtenaren om de zoveel maanden op. Volgens bepaalde behoudende christenen voert ‘de homolobby’ een klopjacht op de weigerambtenaar en is de vrijheid van godsdienst in het geding.
Ik heb ontzettend leuke werkzaamheden maar af en toe heb ik het helemaal gehad. En zo kon het gebeuren dat ik mijzelf op een doordeweekse middag zappend op de bank tegenkwam. Even mijn gedachten uitzetten met iets verstrooiends. Dit was van korte duur. Voor ik het weet zit ik te luisteren naar een opgewonden meneer in een Amerikaanse serie waarin alles eruitziet alsof we anderhalve eeuw terug in de tijd zijn.
Onder Marokkaanse hbo-studenten in Nederland voltrekt zich een proces van emancipatie dat niet altijd even zichtbaar is, schrijft sociologe Machteld de Jong. Ze promoveerde onlangs op de identiteitsvorming van Marokkaans-Nederlandse hbo'ers.
Dat je aan sommige grenzen niet voorbij komt, weten we allemaal. Soms voelt dat als een last, soms als een zegen. Nu ik de vijftig gepasseerd ben, vind ik het soms wel lastig om in het leven van alledag op bepaalde grenzen te stoten en een versnelling terug te moeten schakelen. Maar het is ook een blessing in disguise, want ik leer zo een en ander te relativeren, liefdevolle banden met anderen, God zelf.
De invloedrijke Saoedische imam Muhammad Munajid noemt Mickey Mouse een soldaat van Satan. Volgens Munajid staat er in de islamitische wet dat de muis een walgelijk en bedorven dier is, kinderen zouden door muisvriendelijke cartoons van de dieren kunnen houden, wat totaal verderfelijk is. Vandaar dat Mickey volgens de imam ‘te allen tijde mag worden vermoord.’ Het kwaad bevindt zich dus overal, zelfs in een tv-muis.
Schrijf u in voor onze nieuwsbrief en ontvang periodiek onze updates.
Nou, dit is geen kunst natuurlijk. Hier speelden zaken mee die niets met haar studie te maken hadden. Ik vind dat ze tegen zichzelf beschermd had..
op Zo wordt een bekering tot de islam een kunstwerk
door nico op 20 juni @ 8:07
Met een groot hart voor gerechtigheid, kan ik het alleen maar met Gretta eens zijn. En met een striest hart, begrijp ik niet waarom de joden de..
op Gretta Duisenberg: "Ik vind antisemiet bijna...
door andr op 20 juni @ 1:30
Bij deze wil ik een interresant artikel aanbevelen,nl het Blaylock welzijns rapport!! eerst lezen en dan pas oordelen.
op Bible belters en hun kruistocht tegen inenting
door jokie godefroy op 19 juni @ 16:37
In deze discussie mis ik een beetje waarom als je als christen hier echt in gelooft je dat niet verder doortrekt. Bijvoorbeeld het verkeer. In..
op Bible belters en hun kruistocht tegen inenting
door eucalypta op 19 juni @ 15:38
Interessant artikel. Ik zou ten faveure van de religiekritiek nog een ander argument in de discussie willen introduceren, dat het debat over al dan..
op Bible belters en hun kruistocht tegen inenting
door daphne op 19 juni @ 15:07