Tijdje terug belde Elsevier. Of ik wilde meewerken aan een grote coverstory over de ‘succes-Marokkaan’. De redactie was van mening dat de media te veel aandacht besteedden aan slechte Marokkanen, terwijl er ook zoveel goede Marokkanen rondlopen. Kennelijk groepeerde men mij bij de onzichtbare gilde der goede Marokkanen – en dat moest maar eens breed over het voetlicht komen. Nu, voor vleierige praatjes ben ik uiterst vatbaar, dus ik deed mee. En daar stond ik dan, twee weken later, de goede Marokkaan uit te hangen, die zoveel last had van de slechte Marokkaan. Idioter kon bijna niet.
Wanneer ik iemand aanspreek, een individu, een ‘jij’, spreek ik eigenlijk altijd een ‘jullie’ aan, een ‘wij’ dus. Een mens is immers geen eiland zoals de Engelse dichter John Donne (1571-1631) ons voorhoudt. Een mens is een knooppunt van relaties. In ieder mens zijn anderen aanwezig, ongezien vaak, maar ze zijn er wel degelijk. Wanneer ik één iemand aanspreek, spreek ik velen aan. Het is mogelijk dat zij door mij bereikt worden en dat ik hun leven beïnvloed.
De een gaat naar Spanje, de ander naar Frankrijk en weer iemand anders gaat naar Turkije om de zomervakantie door te brengen. Ik besloot om de witte stranden, de prachtige palmbomen en de luxe hotels achterwege te laten en heb mijn zomervakantie in Afghanistan doorgebracht. Voor zover je van een vakantie kunt spreken natuurlijk.
Godzijdank was er geen internet toen ik een tiener was. Het heeft mij een hoop hypothetische ellende bespaard. Ik kan nogal een spontane flapuit zijn en was daarbij ook niet erg populair op school. Voeg daarbij sociale netwerksites in de berekening en je hebt een sociale gevarendriehoek.
K: Kunst. De kunsten hebben in Hilversum afgedaan. Wie nog een boek of schrijver serieus neemt mag naar ‘t gesticht. Schrijvers zijn geen kunstenaars, maar babbelpipo’s, inhuurbaar voor feesten en partijen – met uitzondering van Jeroen Brouwers en Thomas Rosenboom.
De Black Eyed Peas braken wereldwijd door met hun hit Where is the love. Zingend over de onvrede over de huidige stand van zaken in de samenleving, knalden ze het refrein ertegenaan met de vraag waar alle liefde is gebleven en riepen op tot meer tolerantie.
Fijne exportproducten kent ons land: Joran, Geert en sinds afgelopen weekend: ‘the most dirty soccer’ (Herald Tribune). Trots op Nederland! Vindt Balkenende ook – Loser feliciteert loser – zo gaat dat.
Als ik die gure novemberavond niet besloten had om naar de synagoge te gaan en als hij niet van plaats was verwisseld om naast mij te komen zitten... Als ik hem niet had aangesproken ondanks de afschrikwekkende werking van zijn suffe das en pak (hij kwam van z'n werk) en als hij mij niet het voordeel van de twijfel had gegeven ondanks mijn alternatief, hippie-achtig voorkomen... Als ik niet - tegen beter weten in (maar ik vertrouwde hem toch) - mijzelf door hem naar huis had laten brengen en als hij niet de moed had gehad om mijn emailadres te vragen... dan hadden we twee-en-half jaar later niet op een zonovergoten zomerdag onder de choepa (joodse huwelijksbaldakijn) gestaan.
Het woord ‘liefde’ is veelkleurig en heeft vele betekenissen. Misschien betekent liefde voor elk mens wel iets anders. Culturen kunnen verschillende waarderingen hebben van de liefde. Liefde is allereerst iets dat zich tussen personen afspeelt. Maar we hebben het ook over dierenliefde, en je kunt houden van voorwerpen, een landschap, de visie van een schrijver. Vaak houden we van bepaalde dingen omdat ze ons verbinden met mensen die wij liefhebben.
Een van de krachtigste ‘wij’-ervaringen is die rond het Nederlands elftal. Mensen lopen in Oranje, verven de voorgevel van hun huis in Oranje, steken de vlag uit, de nationale vlag, of de stedelijke of die van een sportclub. De supermarkten doen ijverig aan het Oranje-wij-gebeuren mee. Ze hebben speciale aanbiedingen en voor de kinderen speeltjes. Mensen nemen vrij of doen alsof ze werken om de wedstrijden te kunnen zien. De supporters die bij de wedstrijden kunnen zijn, komen vaak in beeld op de tv. Hun aantal loopt met elk succes op. In Zuid-Afrika is er een Oranjecamping en we zien een bijna eindeloze stoet van campers en caravans samen optrekken van de ene grote stad naar de andere, honderden kilometers verder.
Een vriendinnetje en ik kregen spontaan een lachkick toen zij vertelde dat er ‘moslimprominenten’ zijn die het serieus hadden over een ‘moslimelite’ in Nederland. Ik begon me heel sterk af te vragen welke moslims dan zo bijzonder zijn om zichzelf als elitair te beschouwen.
De man die dag en nacht z’n afschuw uitspreekt over de elite ("VPRO-types met designbril en PowerPoint presentaties"), de man die het Haagse establishment ("kaasstolp", "Haagse kliek", "theedrinkende multiculti softies") het liefst onder de guillotine ziet – díe man wil nu niets anders dan dolgraag aanschuiven bij datzelfde elitekliekje. Zo graag zelfs, dat hij daarvoor bereid is zijn peeveeveejaanse blut-und-boden-ziel aan de duivel te verkopen: binnen enkele uren na de verkiezingsuitslag mocht de AOW best naar 67 jaar, en over de immigratiestop en Europa-verbanning valt ook ineens "best te praten".
Schrijf u in voor onze nieuwsbrief en ontvang periodiek onze updates.
Is Benzakour een straatjochie of een Bekende Nederlander die graag columns schrijft?
door dirk op 10 september @ 19:09
Wat spreekt ze goed nederlands...12 jaar naar NL geen wonder! Ga je goed meid.
op Generation Y: Studerende vluchtelingen
door veronica op 9 september @ 11:02
Zie mijn vorige bericht
op Gezocht: Projectmedewerker Haëlla
door yahya msellek op 7 september @ 19:53
Ik heb ruim ervaring in omgaan met mensen van allerlei culturen, en kan goed communiceren Ik heb mijn netwerk in zorg Diversiteit, vandaar ook..
op Gezocht: Projectmedewerker Haëlla
door yahya msellek op 7 september @ 19:50
neeeeeeeeeeeeeeee
op In gesprek met: rabbijn Soetendorp over respect,...
door yaaa op 7 september @ 14:58