Het digitale flirten is niet voorbehouden aan jonge, puberende tieners, die moeite hebben met het in bedwang houden van hun hormonen. Zo hebben hoogopgeleiden hun eigen website en bijbehorende app, zoals e-Matching. Mannen ook. Christenen idem, zoals Crosspoint, waarbij de liefde voor Jezus een voorwaarde is om online met elkaar in gesprek te kunnen gaan En, niet geheel zonder controverse, ook getrouwde stellen vormen voor de flirt-economie een belangrijke doelgroep. In het geval van Second Love bijvoorbeeld wordt de gehuwde man of vrouw verleid met de belofte dat het gras bij de virtuele buurman of buurvrouw groener is. Dat leidde tot een protest van de orthodoxe christelijke partij SGP. Deze nam aanstoot aan het feit dat Second Love gewoon op ‘prime-time’ reclamezendtijd gebruikt om onzedelijk gedrag te promoten. Het huwelijk is immers heilig. Hoewel digitaal daten dus een maatschappelijk feit is, omarmt niet iedereen het.

Daten, flirten en geloof, het blijft een spannende drie-eenheid. Voor moslims liggen de zaken gevoelig, misschien gevoeliger dan bij christenen, alhoewel dat niet met cijfers is te onderbouwen. Wel is de patriarchale cultuur nog sterk aanwezig, waarbij flirten al snel wordt gezien als een aantasting van de ‘goede naam’. Slimme ondernemers zien echter een grote doelgroep. Wereldwijd zijn er immers anderhalf miljard moslims – een enorme potentiële bron van gebruikersinfo en gerelateerde advertentie inkomsten. Welke dating apps zijn er inmiddels, die specifiek op moslims zijn gericht? Tot mijn verrassing zat ik binnen een uur op maar liefst zes islamitische dating-platforms, er zijn vast meer apps te vinden. Centrale vraag: hoe weten de ontwikkelaars de balans te vinden tussen het duivelse daten en vroom gedrag? Er blijken creatieve oplossingen te bestaan: halal flirten.

Ik maakte een profiel aan voor onder andere de apps Ishqr, SalaamSwipe, Minder, MuzMatch en Crescent. Niet alle apps zijn even professioneel, maar uit alles blijkt dat er een duidelijke islamitisch stempel op zit. SalaamSwipe wil graag je vriendenlijst op Facebook inzien, niet vanwege het plaatsen van berichten, maar om te voorkomen dat je per abuis wordt gekoppeld aan een Facebook-vriend of familielid, die misschien ook de app gebruikt. Dat zou anders tot eeuwige schaamte leiden. Yelli brengt de mensen tot rust en levert maar tien matches per dag aan, om te voorkomen dat je verslaafd raak, maar vooral natuurlijk om je nieuwsgierigheid te prikkelen. Je hoeft geen foto van jezelf te uploaden, dus menig auto, stripfiguur en filmster komt voorbij als profielfoto. MuzMatch is serieuzer van toon en gericht op moslims die willen trouwen. Sommige apps gaan verder: je moet van tevoren aangeven of je soennitisch, sjiitisch, of ‘gewoon moslim’ bent. Helaas voor soefi’s, alevieten en salafisten, dat soort details kun je pas na een succesvolle match met elkaar bespreken. Je kunt wel aangeven of je je wil bekeren, dus er is altijd hoop. MuzMatch heeft een privé modus die profielfoto’s onherkenbaar maakt. Op deze app staan relatief veel profielen van hoogopgeleide vrouwen, zoals advocaten en medici, waarbij openlijk vermeld wordt dat ze gescheiden zijn of kinderen hebben. Eerlijkheid staat immers hoog op de islamitische ladder van gewenste deugden. Andere apps geven de ruimte om een zeer gedetailleerd persoonlijk profiel op te stellen, met diverse karaktereigenschappen en interesses als optie om aan te vinken. Zo kon ik aangeven dat ik publicist ben, van poëzie houd, en niet zoveel sport (en natuurlijk 1,68 meter lang).

HalalTinder-2

Na twee dagen swipen en een beperkt aantal matches is duidelijk dat de dating apps van elkaar verschillen in kwaliteit, effectiviteit en reikwijdte. De apps zijn nog lang geen Facebook, Tinder, Whatsapp of Snapchat. Op een gegeven moment komen dezelfde gezichten terug en de verveling slaat vrij snel toe omdat de interactie grotendeels ontbreekt. Deze apps zullen pas werken als ze gebruikt worden door vele duizenden moslims. Zover is het nog lang niet, zeker niet in Nederland. Tot die tijd zullen poldermoslims zich gewoon moeten mengen in de enorme online gemeenschap van gelovigen en niet-gelovigen, die allemaal dezelfde bandbreedte en digitale impulsen met elkaar delen.

Het simpele gegeven dat er redelijk tot goed uitgewerkte islamitische dating-apps bestaan laat zien dat de traditionele ‘islamitische manier’ om een partner te vinden op zijn retour is. Percentages ontbreken, maar het zoekproces naar de ideale partner verloopt op basis van mijn persoonlijke observatie met elke generatiewisseling minder langs familie-, culturele- en religieuze lijnen. Dat geldt zeker voor moslims die niet meer bi-cultureel zijn opgevoed, maar gewoon in Nederland geboren en getogen zijn en waar online dating de normaalste zaak van de wereld is. De heilige huisjes en de ongeschreven regels zijn er nog steeds, natuurlijk. Maar de digitalisering van de islamitische cultuur is niet te stoppen. Jongeren, studenten, werkenden, gehuwd en ongehuwd, bepalen in hoge mate zelf met wie zij willen omgaan. Ik verwacht dat de ‘veto-status’ van imams, ouders en schoonfamilie steeds meer vervangen wordt door een ceremoniële status. Als de zoekende moslims en moslima’s elkaar allang digitaal het ja-woord gegeven hebben, bevestigd door een veeg op het scherm en enkele avondjes uit, zullen de boegbeelden uit de islamitische cultuur zich vooral bezighouden met precies dat: boegbeeld zijn. Het zal misschien een tijd duren, maar het is onafwendbaar.

Enis-DNW (2)

Enis Odaci

Eindredacteur van Nieuw Wij

Enis Odaci is voorzitter van Stichting Humanislam, een denktank voor islamitisch humanisme dat hij mede naar aanleiding van het …
Profiel-pagina
Al 2 reacties — praat mee.