Voor de tweede keer dit kalenderjaar is Parijs opgeschrikt door aanslagen van terroristen. Ik noem de laffe daders bewust geen ‘moslimterroristen’ omdat de woorden islam en terrorisme in de volksmond al veel te vaak in één adem genoemd worden. Wanneer wij daar religieuze connotaties bij plaatsen, werken we juist mee aan het gewenste doel, namelijk het scheppen van een diepe scheidslijn tussen moslims en niet-moslims.

Door: Enis Odaci

Ja, mooi, maar, hebben de aanslagen in Parijs dan helemaal niets te maken met islam? Natuurlijk hebben ze met islam te maken. Zodra mensen iets in naam van de islam plegen te doen is het vanzelf onderdeel geworden van die islam, zo simpel is het, of moslims het leuk vinden of niet. Ik herinner mij goed de periode na de aanslagen op de Twin Towers. Bin Laden fundeerde zijn daad van geweld vanuit de Koran en gebruikte allerlei quotes van Mohammed erbij. Het enige juiste antwoord was daarom een noodzakelijke weerwoord vanuit dezelfde islam. En dat gebeurde in die periode net iets te langzaam.

Toen begin dit jaar een aanslag werd gepleegd op de redactie van Charlie Hebdo waren moslims over de hele wereld, dus ook in Nederland, zeer snel met de veroordeling van terrorisme, en ISIS in het bijzonder. De islamitische gemeenschap, individueel en georganiseerd, besefte maar al te goed dat Europa die afstandsverklaring nodig had. Wat je daar ook van vindt, de-escalatie dient in alle gevallen leidend te zijn. En nu, na een nieuwe reeks van aanslagen, zie je hetzelfde gebeuren. Binnen een uur zorgen moslims wereldwijd ervoor dat een anti-ISIS hashtag trending wordt op Twitter. Binnen een dag schuiven verstandige moslims bij praatprogramma’s aan tafel, om alles ook vanuit hun eigen perspectief te duiden. En om solidair te zijn.

De tegengeluiden zijn er ook. Syrië kent inmiddels meer dan 300.000 doden, binnen een maand tijd zijn er onlangs weer honderden Palestijnse jongeren gedood, er zijn bomaanslagen in Irak, Libanon en Turkije, die tot net zulke verschrikkelijke taferelen leiden als in Parijs. Je hoort: “Waar zijn de ‘Westerse’ regeringsleiders, de ‘Westerse’ media-uitingen en de ‘Westerse’ afstandsverklaringen van geassocieerde christelijke en joodse gelovigen?” Misschien zijn die vragen terecht, misschien ook niet. Hoe dan ook, het wijzen op een waargenomen scheve balans is in mijn beleving bezijden het punt. De ene dode is niet erger dan de andere dode. Het plaatsen van aantallen slachtoffers op een weegschaal is welhaast bizar. In een West-Europese context gelden er nu eenmaal andere gevoeligheden, andere culturele grenzen en andere media-mechanismen.

De roep om een ‘islamitisch’ antwoord zal luider klinken dan ooit. Die roep moeten islamitische theologen, islamitische organisaties en individuele moslims elk in hun eigen invloedssfeer of werkgebied beantwoorden. Uit solidariteit met de slachtoffers en als stevig statement richting bestaande en potentiële radicale jihadisten. Gelijktijdig is het naïef om te veronderstellen dat er een kaarsrechte lijn bestaat tussen het aanpassen van de islamitische theologie en islamitisch geïnspireerd terrorisme. Met ander woorden, ook al zou driekwart van de Koran ongeldig worden verklaard, dan nog zal ISIS gewelddadige acties kunnen baseren op talrijke andere bronnen, zelfbedacht of niet.

Hoe wrang het ook klinkt, na elke aanslag is er een kans om de aandacht opnieuw te vestigen op het werkelijke probleem: de eindeloze bewapening van opstandelingen in Turkije, Syrië, Irak en elders. Die wapens zullen namelijk altijd in verkeerde handen terechtkomen. Daarbij dient nu het politieke besef te ontstaan dat ondoordacht ingrijpen in andere landen niet meer zonder weerwoord blijft. Terroristen houden zich namelijk niet meer aan hun eigen landsgrenzen en lopen gewoon op Europese bodem rond, resulterend in aanslagen zoals we die nu in Parijs hebben meegemaakt. De prijs die Europa betaalt voor een onduidelijk geopolitiek gewin is veel te hoog. Het is daarom hoog tijd voor een nieuwe politiek. Een politiek die uitgaat van ontwapening en samenwerking met alle landen, ook al voldoen ze niet aan onze gewenste democratische standaard. Een dergelijke nieuwe politieke houding bindt bovendien moslims en niet-moslims in hun streven naar vrede, veiligheid en welvaart, niet toevallig dragende waarden van het naoorlogse Europa. Seculieren, christenen, joden, moslims, feitelijk alle levensovertuigingen, kunnen dan elk op hun eigen manier, vanuit hun eigen traditie, invulling geven aan deze waarden. Het is namelijk een wederkerige oproep voor vrede. De slachtoffers van ISIS, nabij en ver, verdienen het.

Enis Odaci is redacteur van Nieuwwij.nl en voorzitter van Stichting Humanislam
___
enisreisVoor meer columns, opinie-artikelen en andere artikelen van Enis Odaci op Nieuwwij.nl: klik hier.

Nog geen reactie — begin het gesprek.

Advertentie

Dominicanenklooster Huissen