Onderwerp: (religieuze) gemeenschappen

A- A A+

“Toen we in de jaren ’60 voorstelden om de liturgie te veranderen, zag ik op sommige gezichten opluchting en op andere gezichten schrik. ‘Deze tegenstelling oproepen kan niet de bedoeling zijn’, dacht ik. Tegelijkertijd voelden we dat verandering nodig was. We moesten het doen. Maar hoe?” Aan het woord is Joy van der Werf, dominicanes van Neerbosch en bestuurslid van deze congregatie. Met haar kijk ik terug op de tijd van experimenteren met het kloosterleven.
Door: Tanja van Hummel
Je hebt als dominicanes op verschillende plekken gewoond.

Aan de muur van mijn gedachten hangt een wereldkaart. Daarop staan bijzondere ontmoetingen, mooie plaatsen en lachwekkende gebeurtenissen ingetekend. Vlak voor Brussel helpt een Spaanssprekende man een Engelssprekend meisje met haar bagage. Ze verstaan geen woord van elkaar, maar toch hebben ze samen de grootste lol. In Berlijn ontmoeten twee vrouwen elkaar toevallig in de trein. De een vraagt aan de ander: “Geloof jij in God?” Ze wisselen adressen uit en een jaar lang discussiëren ze met elkaar over deze vraag.

Volmondig ja zeggen tegen wie jij bent

Kloosterling ben ik, Dominicaan. Als mensen dat horen stellen velen de vraag: ‘Met hoe velen zijn jullie nog?’ Doorgaans komt deze vraag uit interesse. Toch irriteert dat ‘nog’ in de vraag mij. Het suggereert dat de betekenis van mijn leven afhangt van het aantal broeders dat met mij dit leven deelt. Uit de mond van jongeren hoor ik dit nooit. Zij zijn in mij geïnteresseerd en vragen: ‘Wat trekt u dat u voor een leven in een klooster gekozen heeft?’
Door: Theo Koster OP
Als student woonde ik ‘op kamers’.

Een open identiteit kan alles aan

In de serie ‘Conservatieven bestaan niet, progressieven evenmin’ onderzoek ik hoe verschillende christelijke tradities van links tot rechts nader tot elkaar kunnen komen. Maar al te vaak hoor ik dat mensen het pijnlijk vinden dat deze tradities vaker tegenover dan naast elkaar staan.

Thomas Quartier OSB: “Ik ga voor radicaliteit, voor een onvoorwaardelijk engagement”

Kiemcellen zijn afgezonderde organismen die wel bij het weefsel en de aarde horen. Ze bergen een explosieve kracht in zich om iets nieuws te laten ontstaan. Thomas Quartier OSB (1972) is tastend en zoekend naar die universele levenskracht iets op het spoor. In zijn trits Liturgische spiritualiteit (2013), Anders leven (2015; genomineerd voor het Beste Theologische boek van 2015) en de afsluiter Kiemcellen (2016) beschrijft hij zijn onderzoek naar de hedendaagse monastieke inspiratie.

De Nederlandse gelovige is jarenlang verwend. De dominee of voorganger kwam op bezoek als het moeilijk ging om een bemoedigend woord te spreken en hij of zij inspireerde op zondag met een intellectuele rede of een spiritueel verhaal voor de komende week. Er zijn steeds minder voorgangers, predikanten en dominees en dat is maar goed ook. In de huidige tijd zijn mensen spiritueel mondiger en zijn heel goed in staat elkaar te troosten en te bemoedigen. Met een beetje hulp kunnen de meeste mensen het best zelf, geloofsgemeenschappen zijn er ook om van elkaar te leren.

“Ik ga een pelgrimsherberg beginnen op de camino”

Leonie van Staveren (31) is theoloog en werkt als projectleider bij het stiltecafé Adem Inn in Rotterdam, een initiatief van de dominicanen in Rotterdam. Hoe gaat het met dit project? En: waarom vertrekt Van Staveren na amper een paar jaar al weer bij Adem Inn?
Door: Greco Idema
Je bent remonstrant maar werkzaam voor de dominicanen. Gaat dat goed? En: wat heb je met kloosters?
“Ik ben remonstrant inderdaad, maar ben via mijn werk in aanraking gekomen met de dominicanen. Die combinatie past volgens mij wel bij mij.

Ik, een Nederlandse meid met echt geen druppel buitenlands bloed in mijn aderen en opgegroeid in een dorp, woon nu in een multiculti flat in een multiculti wijk. Ik ben aan het inburgeren en ging vrijdag naar de theatervoorstelling Niet meer zonder jou dat door Cultuurgroep Presikhaaf geprogrammeerd was. Ik stapte een totaal andere wereld binnen.
Door: Tanja van Hummel
“Niet meer zonder jou” gaat over de botsing tussen een lid van de traditionele moslimgemeenschap, moeder Havva, en haar vrijgevochten dochter Nazmiye.