In juli vorig jaar liep ik door de straten van Amsterdam. Ik zag een persoon, mooi gekleed, opvallend en tegelijk kwetsbaar. Ik liep naar hem toe en vroeg of ik een foto mocht maken. Hij werd blij, zelfs emotioneel.
Hij vertelde dat hij M. heet, uit Pakistan komt en in Amerika woont. Hij is een man, maar voelt zich als een vrouw. In Amerika kleedt hij zich zo niet, vanwege zijn familie. Maar hier, in Nederland, durfde hij dat wel. “Eindelijk,” zei hij, “ziet iemand mijn schoonheid.”
Terwijl wij spraken, kwamen er jongeren langs. Ze riepen dingen naar hem—ongepast, hard. Ik zag hoe zijn gezicht veranderde.
Hij vertelde dat hij onderweg was naar Mekka. Niet omdat hij dat zelf wilde, maar omdat zijn vader dat van hem vroeg. Daar zou voor hem gebeden worden, zodat “de demonen” uit hem zouden verdwijnen. Hij zei: “Ik doe het voor mijn familie, om hen rust te geven.”
We praatten verder. Ik vertelde dat ik dominee ben. Dat ik naar hem luister, zonder oordeel. Hij gaf mij een knuffel en zei dat hij hoopte dat religieuze mensen iets meer begrip en liefde konden tonen. Toen vroeg hij: “Ik ga morgen naar Mekka. Ik ben bang. Wil je voor mij bidden? En ik blijf met één vraag zitten: waarom is het zo moeilijk om mensen gewoon te zien zoals ze zijn?”
Sam L. Street is lid van Straatfotografie Frankrijk en Uncool Artists New York, twee gerenommeerde internationale gemeenschappen voor straatfotografen. Zijn foto’s leggen het spontane en ongerepte karakter van het straatleven vast en zoeken naar poëtische momenten – visuele poëzie die de schoonheid en kwetsbaarheid van het leven blootlegt. Over zijn passie zegt hij: “Straatfotografie geeft mij de vrijheid om me volledig te richten op wat ik het meest fascinerend vind: het vastleggen van spontane, authentieke momenten in het leven van alledag. Elke foto biedt een kans om de rijke complexiteit van menselijke ervaringen te verkennen en de unieke schoonheid van elk moment te vieren. De straat is voor mij een canvas waarop ik de onherhaalbare momenten van het leven schilder.”
