Het ongeloof klinkt nog door in haar stem. Elf jaar lang leeft ze hier in onzekerheid. Iedere dag bezig met de basis van het bestaan, met overleven. Niet vooruit kunnen denken, geen plannen kunnen maken voor later. Afwachten wat er over je beslist wordt.

We publiceren haar verhaal in 2021 als voorbeeld van een wantrouwende overheid die asielzoekers bij voorbaat behandelt als leugenaars, regels rigide toepast en de menselijke maat vergeet: onrecht in het vreemdelingenrecht.

Bodyguards

Vanaf haar twintigste is ze hier. Gevlucht voor afgrijselijke geweldsuitbarstingen tegen haar groep, de Banyamulenge. Eerst geloven de Nederlandse autoriteiten niet dat ze Banyamulenge is. “Toen ik dat bewezen had, geloofden ze niet wat ik had meegemaakt.” Als de IND toch moet erkennen dat ze niet terug kan naar Oost-Congo, stelt de dienst dat ze wel in hoofdstad Kinshasa kan wonen. Want daar wonen wat Banyamulenge, met bodyguards.

Dat Jeannie die niet kan betalen, doet er kennelijk niet toe. INLIA helpt haar met het inschakelen van onderzoekers die over de situatie in Kinshasa kunnen rapporteren. Deze onderzoekers en ook de UNHCR oordelen dat Kinshasa geen veilige plek is voor een Banyamulenge vrouw alleen. Met deze verklaringen start ze een nieuwe procedure, en wint.

Direct als ze het nieuws krijgt, belt ze met jurist Pieter van INLIA, “Maar eigenlijk geloofde ik het nog niet. Ik was verdoofd.” Als je al zo lang in stress leeft, is het gek als die ineens wegvalt. Ook heel raar: niet meer bang hoeven zijn als je een politieauto ziet. “Alles voelt anders, alles.” Je begint je af te vragen wie je nu bent, want stress en onzekerheid hebben je bepaald.

Ze heeft het nog niet eens gevierd. Nog niet kúnnen vieren. Misschien straks, als ze het papiertje daadwerkelijk in handen heeft. Plannen maken, dat begint al wel te komen. Ze heeft nog nooit op zichzelf gewoond, nog nooit een eigen plek gehad. “Dat wil ik heel graag. Alles verwerken, tot rust komen.” En daarna aan het werk.

644fc9540a7ff_foto-michel-velt-1-scaled

Dat diploma sociaal werk heeft ze niet voor niets gehaald. Jaren heeft ze zich erop verheugd om te kunnen werken. Jaren van doorzetten, knokken. En straks kan het: dagelijks mensen helpen. Anderen helpen om hun leven richting te geven, dat is wat ze wil. “Dat is toch prachtig?” Ze herhaalt het nog maar eens: “Straks kan het echt.”

Dertig jaar is ze, nu haar nieuwe leven eindelijk begint. “Maar ik hoef niet helemaal vanaf niks te beginnen! Ik ben zo blij met de mogelijkheden die ik kreeg: studie, stage, een netwerk om me heen.”

Jeannie is INLIA heel dankbaar – niet alleen voor de hulp, de steun, het onderdak: “De mensen van INLIA zíen je, dát is het allerbelangrijkste.”

Over de foto: de graffiti- en mural-kunstenaar Michel Velt maakte juni 2020 in het kader van een kunstproject in één week dit portret van Jeannie op de muur van flatgebouw ‘De Renne’ in Stadskanaal – de grootste muurschildering van Noord-Nederland (30 bij 10 meter). Zie voor meer informatie: Kunstproject De Renne.

De stichting INLIA is in 1988 opgericht als dienstverlenende organisatie voor geloofsgemeenschappen die het Charter van Groningen ondertekenden. Deze gemeenschappen kozen en kiezen daarmee partij voor vluchtelingen en asielzoekers in nood.

Logo_Personen

Redactie Nieuw Wij

Heeft u ook een nieuwstip? Of wilt u zelf publiceren? Laat het ons weten via de contactpagina.
Profiel-pagina
Nog geen reactie — begin het gesprek.