“Ook dat is Peacewalk: zoeken naar internetverbinding én verbonden blijven met peacebuilders”

Een bewolkte ochtend. En een schaduwrijk pad langs de Donau. Zo kunnen we het lopen goed volhouden. Rond het middaguur wordt het opnieuw heet. We vinden een heerlijke lunchplek: een terrasje aan de Donau. Met ernaast een lange steiger waar we kunnen afkoelen met de voeten in het water. Een goede pauze.

De dochter begint te zingen om het lopen vol te houden. Mede-walkers zingen mee. De zoon geniet van zijn luisterboek.

Een tocht vol persoonlijke gesprekken. Groene paden. Stilte. Vlinders. Velden vol uitgebloeide zonnebloemen. Droge zandpaden. Een hertje op het pad.

En voelen dat we moe zijn. De voeten van vandaag. Ons hoofd van de intense weken vooraf aan de reis.

Aankomst. We kopen een grote watermeloen bij een kraampje. Bij de kerk waar we te gast zijn staan schalen met broodjes klaar.

Marinus. Een man uit Nederland die hier met zijn vrouw Jeanine in de buurt op vakantie is en een dagdeel meeliep, biedt aan ons met zijn camper naar de startplek te rijden zodat we onze camper en aanhanger weer kunnen ophalen. Wat een luxe.

Met ons gezin doen we, eind van de middag, een hoe-was-de-dag-check-in. Blij met dit ritme dat aan ’t ontstaan is.

We hebben een prachtige start gemaakt met de lange voettocht.

Morgen zullen we de startcirkel meedoen met de mede-walkers. Daarna gaan we er voor ongeveer een week er tussenuit met het gezin. Vakantie. In die volle zomer – die in het teken stond van voorbereiden op de reis – waren we daar nog niet aan toegekomen.

We voelen dat het nodig is. Het is ook raar om zo snel na de start alweer gedag te zeggen.

Een ruime week er tussenuit met het gezin; dat was een welkome break.

Een week van uitslapen (de kinderen), lezen (Rikko), schilderen (Joanne), schrijven, klussen aan de bus en de aanhangwagen, wandelen en zwemmen.

We zijn in Kroatië in de buurt van Zagreb. In een heerlijk vakantiehuis van vrienden. Een plek waar we mooie herinneringen aan hebben. Rikko en ik logeerden hier al in onze verkeringstijd en het was de bestemming van onze huwelijksreis.

Het is september. Maar hier voelt het nog hoog zomer. De eerste zes dagen is het plus 30 graden celsius. Heet, maar rond het huis zijn er veel schaduwplekken en een koude buitendouche (al worden we geplaagd door een kolonie tijgermuggen). En in het stadje is een buitenzwembad. (Hoera!)

We ontmoeten hier ook Valentina Otmačić, een prominente Kroatische onderzoeker en docent aan de universiteit van Rijeka, gespecialiseerd in peace studies, conflict transformation en human rights. Rikko ontmoette haar een paar jaar geleden bij een vredesevent in Rijeka. Ze blijkt hier in de buurt te wonen. We praten op een terrasje bij over de situatie in Europa. Hoe miljarden naar defensie en ‘security’ gaan en – anders dan vroeger – núl naar Peacebuilding. Haar baan is inmiddels afhankelijk van projectsubsidies, een vaste aanstelling zit er niet meer in. Terwijl investeren in peacebuilding zoveel meer oorlog kan voorkomen dan investeren in wapens.

Na zes hete dagen volgt een temperatuurval. Regen (éindelijk regen na zo’n lange, verschrikkelijk droge zomer) en waterkou. In één klap herfst. Tussendoor zijn er droge momenten. Zo kunnen we verder met het schilderen van de aanhang-wagen waar we deze week aan begonnen zijn. Mauka doet het meeste werk. Ze maakt een ontwerp met vogels en bloemen en schildert de anonieme stalen kar tot een vrolijk Peacewalk-object.

Afgelopen week werden we geïnterviewd door een journalist van het Nederlands Dagblad. Het is een mooi familieportret geworden in de zaterdagkrant. Ook daar gaf deze vakantie mooi gelegenheid voor.

Nu zit de vakantie erop. We hadden het goed. We hadden het nodig. Én we misten de Peacewalk. Die mooie groep mensen met wie we vier dagen hadden doorgebracht en die nu zonder ons verder zijn gelopen. Veel van hen zullen alweer naar huis zijn als wij vandaag weer aanhaken.

Via de appgroep volgden we de gastvrije ontvangstplekken, gevulde tafels, nieuw aangehaakte walkers, de zoektocht naar koffie, gespotte wilde dieren (een wilde zwijnenfamilie en een vos!). En de verrassingen als die van een dorpsfeest en een Hongaarse dansgroep. We hebben een beetje last van FOMO 😉 (‘fear of missing out’ – red.).

Benieuwd wat de weg ons gaat brengen de komende tijd.

Het ND-artikel: https://share.google/iWsfRXUDWzHi4VfE5.

We hebben ons weer gevoegd bij de Peacewalkersgroep. We zijn te gast bij een plaatselijke kerk en mogen gebruik maken van hun community-gebouw. Een oud gebouw met een grote keuken, eetzaal, slaapzalen en een groene binnentuin met een enorme walnotenboom waar onze camper onder staat geparkeerd.

Gisteren woonden we met de groep een online webinar bij van de Palestijnse vredeswerker Aziz Abu Sarah (medeschrijver van ’the Future is Peace’), gehost door Rikko vanuit het huis van de voorganger waar de internet verbinding wat stabieler was. Ook dat is Peacewalk, het praktische zoeken naar internetverbinding – én het verbonden blijven met peacebuilders die ons inspireren. En het versterken van hun geluid van verbinding, gelijkheid en empathie. Wat een inspiratie! Een mooie indruk van Aziz en het boek dat hij met Maoz Inon schreef zie je in dit fragment van de Daily Show:

Vanmorgen namen we met muziek, verhalen en tranen afscheid van Harmen, die met hart, ziel en humor de Peacewalk leidde door Hongarije. En nu eerder dan gepland naar huis gaat vanwege een sterfgeval in de familie. Eén van de medewalkers refereerde aan Hemingways ‘Moveable feast’. Wanneer je goede tijd hebt doorgebracht op een fijne plek, dan blijft dat bij je de rest van je leven als een ‘moveable feast’. Dat is wat gebeurt met alle ingebrachte vreugde en wijsheid. We nemen het mee in het vervolg van de Peacewalk, want het is als een moveable feast.

Later in het naastgelegen kerkje zingt Harmen ‘the Lord is my Shepherd’ en Mauka zingt deze zegenwens:

‘May you have…
a wall for the wind,
and a fire for the cold
a coat for the rain
and a friend for the road’

‘A friend for the road’, dat hadden we. En dat hébben we.

Terugkijkend op onze eerste Peacewalk-dagen ben ik dankbaar. We hebben nieuwe vrienden gemaakt. Nieuwe smaken geproefd, gezinsmomenten voor reflectie gehad en een hertje gezien. En dit is nog maar het begin…