beylalaAmsterdam bestaat uit 180 verschillende nationaliteiten en is daarmee de meest diverse stad ter wereld. Het IKON-televisieprogramma De Nieuwe Wereld ontvangt elke week een wereldburger uit een van die 180 landen en vraagt wat de zondag voor hem of haar betekent. In de uitzending van zondag 22 november is dat Beylula Yosef uit Eritrea.

“Mijn ouders zijn met mij naar Nederland gevlucht vanwege de oorlog in Eritrea. Het was daar niet veilig meer. Ik was toen 10 maanden oud. We praten er niet zoveel over, over die tijd. Je zit dan in een soort survival mode, want je komt aan in een nieuw land, je moet een leven opbouwen, je moet door. Het is toch een gevoelig onderwerp. Als ik het er met mijn moeder over wil hebben, lijkt het wel alsof ze die pijn niet op mij wil overbrengen.

Nu ik ouder word merk ik dat je je eigen migratieverhaal, en de opgebouwde trauma’s met je meedraagt. Die zijn al meegegeven aan de volgende generatie, of je het er nou over hebt of niet. Ik heb een heel mooi boek gelezen, dat het ‘Familieziel’, en dat gaat over de verschillende transities die je doormaakt in je leven. Dat kan bijvoorbeeld een migratieverhaal zijn, of de dood van iemand, en wat voor impact dat heeft op je leven. Maar ook, hoe je dat kunt gebruiken als bron van kracht. Veel migrantenkinderen dragen de pijn van hun ouders ook met zich mee. Dat wat je ouders hebben meegemaakt heeft toch invloed op je.

Om jezelf echt goed te kunnen leren kennen, moet je weten waar je vandaan komt. Want als je dat zelf niet weet, dan gaan anderen je vertellen wie je bent. En als je dat moet overlaten aan de media, of het onderwijs, dan krijg je geen goed beeld van jezelf.  Daarom adviseer ik jongeren hun geschiedenis in te duiken, omdat dat goed is voor je eigen identiteitsvorming.  Ik ben dat nu aan het onderzoeken, wat er van dat verhaal nog in mij zit. Het is zo belangrijk om te weten wat je voorouders hebben gedaan, want in het onderwijs krijgen we zo weinig mee van grote schrijvers, filosofen en innovators uit Afrika. Het lijkt alsof ze niet bestaan. Als je mijn studie psychologie bekijkt bijvoorbeeld, dan lijkt het alsof de hele psychologie is bedacht en ontworpen door witte mannen. En dan ook nog middenklasse. Om jezelf in de toekomst te zien, om zelf te kunnen groeien, heb je die rolmodellen nodig.

Familie is heel belangrijk voor mij, die staat op nummer één. Dat is iets wat ik vanuit de Eritrese cultuur heb meegekregen. De samenleving is daar heel collectief, waarbij het in Nederland juist individualistisch is. Ik merk dat aan kleine dingen. Bij mijn moeder is altijd iedereen welkom geweest. Ik mocht altijd mensen mee naar huis nemen en die mochten dat uiteraard mee-eten. Ik merk dat ik ook zo leef. Ik maak altijd teveel eten. Dat zit in onze cultuur: samen eten en het delen met de ander.

Op zondag ben ik graag buiten. Ik schrijf graag gedichten en laat me inspireren door wat er om me heen gebeurt. Dat kan een gesprek zijn bij de tramhalte, maar ook de natuur. Daarnaast ben ik op zondag graag samen met mijn familie. Samen eten en delen staat centraal. Zo is er bijvoorbeeld de koffieceremonie. Dat is niet zomaar koffie drinken, maar dat is heel uitgebreid. Dan heeft mijn moeder groene koffiebonen, die ze zelf brandt. Als die gebrand zijn dan laat ze de bonen eerst iedereen langs gaan om te ruiken. Daarna zijn er drie rondes, waarbij we koffie drinken uit die kleine kopjes. Dat is iets wat je echt samen doet. Tijdens het drinken delen we verhalen met elkaar. Een ook daarbij is iedereen uitgenodigd.”

Op 5 december organiseert Beylula samen met kunstenaar Frouwkje Smit een alternatieve pakjesavond in de Tolhuistuin in Amsterdam: ‘Pak je avond’. Kijk op http://www.tolhuistuin.nl voor meer informatie. De gedichten van Beylula zijn te lezen op haar blog https://belula87.wordpress.com.

Nog geen reactie — begin het gesprek.