Jan de Beer roept SGP op tot barmhartige keuzes jegens vluchtelingen

De SGP geldt als een stabiele partij en als staatsrechtelijk geweten. Zelf zegt ze: „De klassiek-christelijke uitgangspunten vormen het kloppend hart van de SGP. De partij staat al meer dan honderd jaar voor politiek bij een open Bijbel.”

Het is verdrietig dat dit in het asielbeleid veel minder zichtbaar is. Op 26 juni debatteerde de Tweede Kamer over de asielnoodmaatregelenwet. In zijn bijdrage deed SGP-Kamerlid Van Dijk helaas onjuiste beweringen (zie het nieuwsbericht op sgp.nl van 26 juni: ”Aanscherping asielwetgeving hoognodig”). In dit artikel benoem ik deze.

De eerste feitelijke onjuistheid is dat Nederland onevenredig veel doet. Van Dijk stelt dat we onmogelijk de problemen van de hele wereld op ons kunnen nemen en „dat Nederland nog steeds een onevenredig groot aantal asielzoekers aantrekt in vergelijking met andere lidstaten van de Europese Unie”.

In 2024 vroegen 32.175 mensen in Nederland asiel aan. Dat is 0,03 procent van de 123,2 miljoen mensen die ergens in de wereld op de vlucht waren voor oorlog en conflict. Samen vingen 66 wereldbewoners één gevlucht persoon op, 561 Nederlanders samen ook één. Een wereldbewoner doet 8,5 keer zoveel als een Nederlander. Hetzelfde geldt voor Europa: Nederland staat daar op de 15e plek, onder het Europees gemiddelde.

Een andere feitelijke onjuistheid is dat Nederland bovengemiddeld aantrekkelijk is. Gesteld wordt dat Nederland altijd een aantrekkelijk toevluchtsoord is geweest, mede omdat asielzaken gemiddeld na zeventien maanden worden behandeld. Hierdoor ben je als asielzoeker anderhalf jaar verzekerd van verblijf.

Bewijs hiervoor ontbreekt. Wél blijkt uit een wetenschappelijk onderzoek uit 2023: „Vanuit deze conclusies is het dan ook niet te onderbouwen dat het Nederlandse asielbeleid een ”aanzuigende werking” heeft als daarmee wordt gedoeld op het aantrekken van grote groepen asielmigranten… andere factoren dan asielbeleid (hebben) een veel grotere invloed op de komst van asielmigranten.”

Asielzoekers uit veilige landen krijgen een snellere procedure. Zij zijn helemaal niet verzekerd van anderhalf jaar verblijf. Bovendien is lang wachten níet aantrekkelijk. Psychiater dr. Kees Laban toonde in zijn promotieonderzoek aan dat een lange asielprocedure het risico op een psychiatrische stoornis meer dan verdubbelt. Onzekerheid over je verblijf is een ”postmigratiestressor”. De lange wachttijd is een periode waarin mensen in beperkte mate mogen werken, weinig kansen en rechten hebben, maar wel het risico lopen om weggestuurd te worden. Ze mogen Nederland niet uit en zijn vaak ontzettend lange tijd van hun gezin gescheiden.

Feitelijke onjuistheid nummer drie is dat het toelatingsbeleid onnodig soepel is. Van Dijk stelt dat ons toelatingsbeleid te soepel is omdat er veel meer toekenningen zijn dan in andere EU-landen. Maar die vergelijking klopt niet. In Nederland vragen relatief veel mensen asiel aan uit landen met een grotere kans op een verblijfsvergunning. In 2024 kwamen de meeste gevluchte mensen uit Syrië, Jemen en Irak, allemaal landen uit de top 20 van de Ranglijst Christenvervolging van Open Doors. In 2024 werd in Nederland 54 procent van eerste asielaanvragen toegekend. In Europa was dit 51,4 procent, terwijl 6,7 procent in Europa een status kreeg na bezwaar of beroep.

Over het Nederlandse toelatingsbeleid lieten acht hoogleraren, advocaten en andere experts zich uit in het Nederlands Juristenblad: „Ook in vreemdelingenzaken is sprake van ongekend onrecht. Dit is toe te schrijven aan vergelijkbare factoren als die speelden in de toeslagenaffaire zoals rigide wetgeving zonder hardheidsclausules, geïnstitutionaliseerd wantrouwen ten aanzien van een kwetsbare groep, een bestuur dat te weinig oog heeft voor de menselijke maat en constant de politieke boodschap hoort dat het beleid restrictief moet zijn en een rechterlijke macht die het bestuur de hand boven het hoofd houdt.”

Naar schatting 20 tot 25 procent van de gevluchte mensen in Nederland is christen. Bijvoorbeeld mensen in Eritrea, nummer zes op de Ranglijst Christenvervolging, zijn vaak uitsluitend kerkelijk gehuwd. Dit betekent in Nederland een afwijzing van de aanvraag om gezinshereniging: er is immers geen burgerlijk huwelijk. Maar ook is in het land van herkomst het burgerlijk huwelijk vaak juridisch ongeldig. In een gezinsherenigingszaak oordeelde de Nederlandse rechter dat een huwelijk met een christen naar Afghaans recht juridisch ongeldig is. Naar Nederlands recht is er daarom geen sprake van een huwelijk en geen recht op gezinshereniging: de aanvraag werd afgewezen. Een jaar later nam de Taliban de macht over en liep een echtgenote gevaar vanwege haar huwelijk met een christen.

De SGP heeft in de Tweede Kamer gestemd voor de Wet invoering tweestatusstelsel. Daarbij wordt vastgelegd dat er bij juridisch ongeldige huwelijken, maar bijvoorbeeld ook bij opvangkinderen, in principe geen recht op gezinshereniging bestaat. De SGP heeft nog wel de vraag gesteld hoe wordt voorkomen „dat de rechter terughoudend zal toetsen, en dat de risico’s die deze mensen in eigen land moeten ervaren onvoldoende worden onderkend”, maar heeft daarna zonder enig voorbehoud voor deze wet gestemd.

De vierde feitelijke onjuistheid is: gevluchte mensen zorgen voor woningnood. De SGP in de Tweede Kamer: „Terwijl de huizen niet zijn aan te slepen, worden asielzoekerscentra en peperdure noodopvanglocaties in rap tempo uit de grond gestampt.”

Nederlandse huishoudens zijn de afgelopen dertig jaar steeds kleiner geworden. Hoe kleiner de huishoudens, des te meer afzonderlijke huishoudens en des te meer woningen nodig zijn. Terwijl het aantal inwoners met 16,3 procent toenam, steeg het aantal woningen met 31 procent. Maar tegen een stijging van het aantal huishoudens van 29,5 procent is bijna niet op te bouwen. De daardoor ontstane woningnood hebben we zelf veroorzaakt.

Bovendien bouwt de overheid in 2025 minder huizen dan toegezegd: naar verwachting 62.000 in plaats van 100.000. Het verschil, 38.000 huizen, is ruim drie keer het aantal woningen dat nodig is voor de huisvesting van statushouders: ongeveer 11.000.

Ik sluit af met twee vragen aan de SGP. Taal beïnvloedt ons denken en handelen. Woorden als ”aantrekkelijk toevluchtsoord”, ”rekken van de procedure”, ”profiteren” en ”de oversteek wagen” maskeren en insinueren. Dat past niet bij de liefde die de HEERE God ons leert. We moeten zorgvuldig en met respect omgaan met hen die moesten vluchten en afstand doen van de verharde taal van deze wereld. Wilt u alstublieft stoppen met dit woordgebruik?

Ten tweede: de Tweede Kamerfractie van de SGP is uitgegaan van feitelijke onjuistheden. Ik verzoek u om met mij in gesprek te gaan over de asielnoodmaatregelenwet, om te bespreken hoe we de HEERE God kunnen dienen door onze christelijke plicht van naastenliefde te vervullen, barmhartig en rechtvaardig te zijn, vreemdelingen te herbergen én zorgen en problemen van Nederlanders serieus te nemen.