"O mensen, Wij hebben jullie uit een man en een vrouw geschapen en Wij hebben jullie tot volkeren en stammen gemaakt opdat jullie elkaar zouden kennen…” (Koran 49:13). Dat is wat mijn religie over dialoog te melden heeft. Maar elkaar leren kennen? Daar hebben veel mensen die ronddwarrelen op deze planeet maar maling aan. "Wat de boer niet kent dat, vreet hij niet" is zo een spreekwoord dat voor velen opgaat. Ook voor mensen bij wie zelf in het heilige geschrift het tegenovergestelde staat vermeld.

Anderen willen juist weer zo graag de dialoog aangaan, dat er zelfs geforceerde en geldverslindende dialoogclubjes ontstaan. Dat gedwongen in contact treden met elkaar gebeurt altijd door dezelfde mensen en op dezelfde manier. Het punt is dat contact met elkaar nooit een doel op zich moet worden. Het moet op een natuurlijke wijze gebeuren. De spreekwoordelijke ‘boeren die niet kennen’ hebben misschien helemaal geen zin om in aanraking te komen met datgene wat ze niet kennen. En waarom zou dat überhaupt een probleem moeten vormen?

Het is nu eenmaal een gegeven dat er duizenden mensen op aarde leven met allemaal hun eigen denkbeelden, opvattingen en meningen. Iedereen heeft wel een groep waar hij bij hoort (of je nu wilt of niet). Het is een illusie als men denkt dat er een soort heilige identiteit bestaat die de mensheid zal verlossen van alle kommer en kwel in de wereld en ervoor zorgt dat iedereen eenzelfde overkoepelende identiteit heeft. Idealisten die dit voor ogen hadden, zijn – gezien de voorbeelden uit de geschiedenis – gruwelijk de mist in gegaan.

Af en toe lijkt het motto van sommige dialoogmonsters die het woordje dialoog inmiddels in de uitverkoop hebben gedaan: ‘Wijheid blijheid!’ Nader tot elkaar komen, hoeft helemaal niet te betekenen dat je een deel van jezelf moet opgeven voor de ander, want zo lijkt het wel tegenwoordig. Dat idee schrikt af!

Iedereen heeft namelijk recht om een eigen ‘wij’ te vormen met zijn opvattingen en levenswijze. Zolang er maar geen ‘zij’ wordt gecreëerd waar men de afkeurende vinger naar uitsteekt. Want misschien hebben we allemaal wel andere denkbeelden, uiteindelijk heeft iedereen zuurstof nodig om te ademen.

De mensheid is op zijn sterkst als hij zijn eigen cultuur mag behouden, zo hebben verschillende onderzoeken ook aangetoond. Wijheid in verscheidenheid, dat moet het nieuwe motto zijn van ons zuurstofbehoevende wezens.

Nog geen reactie — begin het gesprek.