RomanAmsterdam bestaat uit 180 verschillende nationaliteiten en is daarmee de meest diverse stad ter wereld. Het televisieprogramma De Nieuwe Wereld ontvangt elke week een wereldburger uit een van die 180 landen en vraagt wat de zondag voor hem of haar betekent. In de uitzending van zondag 10 januari (11.30 uur, NPO2) is dat Roman Zuiev (42). Roman is vluchteling uit de Oekraïne die naar Nederland is gekomen na een aanslag op zijn leven vanwege het oprichten van een christelijke homorechten-groep.

Waarom ben je naar Nederland gekomen? 
“Ik ben naar Nederland gekomen vanwege vervolging door neo-nazi’s en de Orthodoxe Kerk in de Oekraïne. Ze hebben vuurwerk naar ons gegooid en uiteindelijk is mijn huis in brand gestoken. Mijn buren zijn daarbij om het leven gekomen en ik ben naar Nederland gevlucht. De homofobie in mijn land is enorm groot. Zelfs de orthodoxe kerk roept op tot geweld door gelovigen en priesters tegen homo’s. Ik ben opgegroeid als Jehovah’s Getuige. Ik ben daar ook gedoopt in de tachtiger jaren. Ik had er toen nog geen idee van dat ik homo was. In die tijd was het nog verboden om Jehova’s Getuige te zijn, dus waren er bijna geen mannen in de gemeente, de meesten zaten gevangen.

Ik realiseerde me pas dat ik homo was toen ik een jaar of twintig was. Ik had al wel eerder gevoelens gehad, maar die had ik geblokkeerd omdat ik geloofde dat het verkeerd was.”

Hoe heeft dit zich verder ontwikkeld?
“Toen ik 25 jaar was, werd ik geëxcommuniceerd door de Jehova’s Getuigen. Ik ging daar weg met een enorm schuldgevoel. Ik had het gevoel dat ik God in de steek liet, maar dacht dat ik niet te redden was. Ze boden me nog wel hulp aan om me te ‘genezen’ en te ‘behandelen’. Maar dat wilde ik niet. Ik geloofde dat ik te veel door demonen in bezit was genomen om me nog te kunnen redden.

Voor mij kwam de verandering toen ik wetenschappelijke artikelen ging lezen over homoseksualiteit en ontdekte dat het eigenlijk heel normaal was. God accepteert me ook als homo. Later ben ik zelf de bijbel gaan lezen, zonder dogmatische inkleuring van allerlei leraren. Ik ontdekte dat er bijna niets in de bijbel stond over homoseksualiteit en dat wat er staat, ook nog eens anders geïnterpreteerd kon worden. Ik was erg verbaasd toen ik dat ontdekte.

Na die ontdekking ben ik begonnen met een christelijke homo-organisatie. Dat was voor het eerst in de Oekraïne. We hadden veel weerstand van de kerken en van extreem-rechtse groepen. Ik woonde in de regio Donjetsk die nu in handen is van Russische separatisten. Daarom heb ik geen idee hoe het met mijn organisatie gaat nu. Ik kan erg moeilijk contact krijgen. Na de aanslag ben ik – vier jaar geleden – naar Nederland gevlucht. Ik was mijn leven niet meer zeker. Ik heb asiel aangevraagd maar dat is door de IND afgewezen, omdat de vervolging niet van staatswege kwam. Uiteindelijk heeft de Raad van State tot twee maal toe de uitspraak gedaan dat de IND mij wel een status moest geven en uiteindelijk is dat gebeurd. Na mijn afwijzing heb ik illegaal in Nederland geleefd, omdat ik echt niet terug kon. Ik heb toen onderdak gevonden met hulp van een RTL Nieuws-verslaggeefster die een uitzending over mij heeft gemaakt. Ook in mijn tijd in de asielzoekerscentra heb ik regelmatig met homohaat te maken gehad. Gelukkig alleen verbaal, nooit fysiek geweld.”

Wat heb je voor ons meegenomen?
“Het voorwerp dat ik graag wil laten zien is een kruis dat ik gekregen heb van een orthodoxe bisschop die mij in het diepste geheim wilde helpen. Hij belde mij onder een valse naam en zei dat hij mij wilde ontmoeten. Ik was toen vrij bekend in de Oekraïne, omdat ik veel in de pers en op de nationale televisie was geweest als activist. Ik heb hem toen ’s avonds op het station in het donker ontmoet. Hij stapte uit de trein en had zijn gezicht verborgen. Hij gaf mij een tas en ging direct de trein weer in. Ook ik was doodsbang: kwam hij mij helpen of had hij slechte bedoelingen? Ik was bang dat er een bom in de tas zou zitten die hij mij gaf. Maar het bleek een laptop te zijn voor de organisatie en ook dit liturgische kruis. Dat is me heel dierbaar. Tot op de dag van vandaag weet ik niet wie hij echt was.”

Wat betekent de zondag voor je?
“De zondag is voor mij een rustdag. Ik ga graag naar de roze vieringen in Amsterdam, waar ik mede christenen kan ontmoeten. Op zondag kan ik rusten en mediteren. Voor mij is het erg belangrijk om rust te hebben en mijn geloof te kunnen beleven.”

Bron: EO/De Nieuwe Wereld

Nog geen reactie — begin het gesprek.