Eerst even over hoe het allemaal is begonnen. Kun je je eerste les als docent Levensbeschouwelijke Vorming of Godsdienst nog herinneren?

“Mijn eerste lessen waren een ramp. Ik heb het nu over augustus 1982. Ik was nog maar nauwelijks bevoegd, had geen stage gelopen en moest het allemaal nog leren. Onderwijs is een ambacht dat je je alleen in de praktijk eigen kunt maken. Het vak stond niet bepaald in hoog aanzien en nog voor de kerst zat ik gedesillusioneerd thuis. Als er toen geen oudere collega geweest was die zijn vertrouwen in mij had uitgesproken, was ik niet meer voor de klas teruggekeerd. Gelukkig is het toch nog aardig goed gekomen.”

Wat zijn de belangrijkste veranderingen in al die jaren geweest voor jou als docent? 

“Aanvankelijk zat ik nog teveel vast in mijn Gereformeerde achtergrond. Op de opleiding had ik het aan de stok gehad met een docent godsdienstwetenschappen die de waarheidsvraag niet relevant achtte. Voor mij was die toen nog van levensbelang; ik liet mij simpelweg nog teveel leiden door angst voor het onbekende – een slechte raadgever. Langzamerhand leerde ik over mijn grenzen heen te kijken en de rijkdom van andere tradities en stromingen te waarderen.

Nu zie ik religies als menselijke pogingen te dealen met de grote vragen van het leven.

Nu zie ik religies als menselijke pogingen te dealen met de grote vragen van het leven. We hoeven elkaar niet te overtuigen, laat staan te bestrijden, en kunnen van elkaar leren. En dat is allemaal hard nodig in een wereld die op scherp staat door het op de spits drijven van het grote gelijk en het onbeschaamde streven naar macht.

Een andere belangrijke verandering is die van een negatief naar een positief mensbeeld. Ik was dan ook zielsgelukkig toen een leerling tijdens de diploma-uitreiking zei dat het belangrijkste dat hij op school geleerd had, was: ‘Ik ben lief! Ik ben mooi! Ik ben gááf. Ik ben helemaal de moeite waard!’ Als we dat werkelijk geloven en daaruit kunnen leven, zullen we elkaar en de wereld eerst en vooral goed willen doen.”

Welke lessen zul je nooit meer vergeten?

“Dat zijn vooral lessen waarin ik jonge mensen heb zien groeien in menselijkheid. Veel saamhorigheid en kwetsbaarheid was er in de jaarlijkse kerstlessen. De leerlingen mochten een kaarsje aansteken en deden dat bijna zonder uitzondering. Een meisje had het te kwaad met zichzelf: ze wilde een kaarsje branden, maar overmand door emoties ging ze weer zitten. Toen stond de grootste belhamel achter uit de klas op, liep naar voren, pakte een kaarsje, wees daar naar, keek het meisje aan en vormde met zijn mond duidelijk zichtbaar de woorden ‘deze is voor jou…’

Tijdens het project ‘Homo in de klas’ wilde een islamitische leerling de les niet bijwonen maar bleef er na lang praten toch bij. Ik zag hem met zichzelf worstelen toen een lesbienne haar aangrijpende verhaal deed. Na de les bleef hij dralen en toen iedereen weg was, stapte hij op haar toe en zei met trillende stem: ‘Mevrouw, ik vind dit heel moeilijk, maar ik wil u een hand geven. Ik heb veel waardering voor u en heb veel van u geleerd.’ Hij had in die zo duidelijk andere, een medemens herkend.”

religion-3067050_1920-11
Beeld door: Pixabay

Wat zou je willen zeggen tegen al die studenten die volgend jaar aan de slag willen als docent levensbeschouwing of godsdienst? Heb je tips?

“Het gaat er niet om leerlingen tot wat voor geloof dan ook te brengen, maar ze te helpen geloven in zichzelf. En dan bedoel ik uiteraard niet dat ze geholpen moeten worden bij het opblazen van hun ego, maar dat ze zichzelf leren zien als kostbare mensen die het niet nodig hebben zich groot te maken ten koste van anderen. Jezus zei het ooit glashelder: ‘Wat heb je er aan als je de wereld wint, maar schade lijdt aan je ziel?’ Leer ze eerst en vooral zichzelf serieus te nemen in plaats van hun oren te laten hangen naar eisen en grillen van buitenaf.

Beginnende docenten wens ik datzelfde basisvertrouwen toe in eigen wezen en mogelijkheden en in dat van de leerlingen. Op zijn best zijn onze lessen oefeningen in menselijkheid en begrip. Laat je niet meesleuren in de turbulentie van eisen en andere gewichtige zaken, maar zorg eerst en vooral voor je eigen rust en inspiratie. Alleen vanuit je eigen overvloed kun je delen.”

Leer kinderen eerst en vooral zichzelf serieus te nemen in plaats van hun oren te laten hangen naar eisen en grillen van buitenaf.

Op 9 juli geef je je laatste les Levensbeschouwelijke Vorming in Apeldoorn. Weet je al waar die les over zal gaan?

“Ik hoop op speelse wijze, gelardeerd met beeld en geluid, een beeld te schetsen van mijn kijk op het leven, op de mens, op (christelijk) onderwijs en mijn ontwikkeling daarin. Het zou prachtig zijn als de aanwezigen met een glimlach de zaal verlaten.”

Hoeveel belangstellenden verwacht je? Wie zijn welkom?

“Er hebben zich al ruim 100 mensen aangemeld en tot mijn grote vreugde zijn daar veel oud-leerlingen bij. Ik verheug me er op hen de hand te drukken en te zien tot wat voor mooie mensen ze geworden zijn.

Belangstellenden van buitenaf zijn ook zeer welkom. Opgeven is wel handig zodat we een idee hebben op hoeveel mensen er gerekend mag worden. Op mijn site is meer informatie te vinden en kan een contactformulier worden geopend voor opgave.”

Je bent nog geen 65 of 66, maar je stopt toch. Waarom?

“Ik wil meer tijd nemen voor rust, stilte en reflectie. Meer tijd om te lezen en te herlezen: er zijn zoveel prachtige boeken geschreven! Er valt nog zoveel rijkdom te ontdekken en ervaren. ‘Stoppen’ is dan ook niet het goede woord. Ik blijf doen wat ik al zo lang gedaan heb: wijsheid en schoonheid die ik van anderen gekregen heb, op m’n eigen manier doorgeven aan wie het maar waarderen kan. Ik vind het fijn om te schrijven en beleef plezier aan het geven van lezingen. En zolang er mensen zijn die daar weer plezier aan beleven, vervolg ik met een opgewekt gemoed mijn weg. Ik ben benieuwd wat er om de volgende bocht ligt…”

Voor meer informatie over de laatste les van Dirk van de Glind: klik hier.

In september is Dirk van de Glind te gast bij Annemiek Schrijver in het televisieprogramma ‘De Verwondering’. Voor meer informatie: klik hier.

Verder lezen?

Dat kan natuurlijk. U kunt deze melding gewoon wegklikken, want wij doen niet aan betaalmuren. Maar goede artikelen schrijven kost geld. Steun daarom onze schrijvers en word al vanaf € 5 per maand Vriend/in van Nieuw Wij.

Ik lees eerst het artikel verder.
Greco Idema

Greco Idema

Hoofdredacteur

Greco Idema is eigenaar van Bureau Intermonde, een interreligieus advies- en organisatiebureau. De afgelopen jaren ontwikkelde hij (soms …
Profiel-pagina
Al 2 reacties — praat mee.