“Wat Angelina zegt, is niet zomaar een kinderdroom,” vertelt Yildirim. “Het is een vorm van herstel. Van opnieuw durven geloven in jezelf, nadat je jarenlang vooral onzekerheid hebt gekend.”
Wat maakt haar verhaal zo bijzonder?
“Angelina komt uit een gezin dat geraakt is door de toeslagenaffaire. Dat betekent jaren van stress, financiële druk en verlies van vertrouwen in systemen die juist zouden moeten beschermen. Veel kinderen in zo’n situatie verliezen langzaam hun perspectief. Maar zij niet. Zij zegt: ik wil de eerste vrouwelijke minister-president van Nederland worden. Dat is enorm krachtig.”
U heeft samen met haar ook een bijzonder moment meegemaakt in Den Haag…
Yildirim knikt. “Ja, we zijn samen met Angelina naar de Tweede Kamer der Staten-Generaal gegaan. Dat was een belangrijk moment. Niet alleen symbolisch, maar juist heel concreet. Ze is daar in gesprek gegaan met Kamerleden. Ze stelde vragen, luisterde aandachtig en keek haar ogen uit. Je zag haar ambitie letterlijk groeien. Het werd niet alleen een droom meer, maar iets wat ineens tastbaar voelde. Ze zag: dit zijn mensen van vlees en bloed, en ik kan hier misschien ooit ook staan.”
Wat deed dat met haar?
“Het gaf haar een enorme boost. Je zag haar zelfvertrouwen groeien. Haar droom werd niet kleiner door de realiteit, maar juist groter. Omdat ze voelde: mijn stem doet ertoe.”
Wat betekent dat voor u persoonlijk?
“We zijn trots,” zegt Yildirim zonder aarzeling. “Trots dat we haar mogen begeleiden. Trots dat we haar mogen helpen op weg naar haar droom. Niet door haar te sturen, maar door haar ruimte te geven om te groeien. Dat is waar het om draait.”
Toch begon haar verhaal in een moeilijke context. Hoe zwaar weegt dat nog?
“De impact van de toeslagenaffaire is groot. Ouders zijn vertrouwen kwijtgeraakt, niet alleen in de overheid, maar vaak ook in systemen in het algemeen. Dat werkt door in gezinnen. Kinderen voelen die spanning. Ze groeien op met onzekerheid, en dat beïnvloedt hun ontwikkeling.”
Wat ziet u daarvan in de praktijk?
“Je ziet kinderen die beginnen met een achterstand, niet omdat ze minder kunnen, maar omdat ze in moeilijke omstandigheden opgroeien. Dat vraagt om extra ondersteuning. Niet tijdelijk, maar structureel. Daarom werken wij met Oxford Academy en Excellent Academy met persoonlijke begeleiding. Inmiddels ondersteunen we 65 kinderen in Den Haag en omgeving die geraakt zijn door de toeslagenaffaire.”
Werkt die aanpak?
“Ja. Waar eerst onzekerheid was, zie je langzaam weer groei. Kinderen durven weer te praten over hun toekomst. Over hun dromen. En dat is essentieel.”
Wat betekent ‘gelijke kansen’ in deze context?
“Gelijke kansen betekent dat ieder kind krijgt wat het nodig heeft om zich te ontwikkelen. Soms is dat extra begeleiding, soms iemand die echt luistert, soms simpelweg iemand die zegt: ik geloof in jou. Dat klinkt klein, maar het is fundamenteel.”
U bent ook kritisch op het huidige herstelbeleid. Waarom?
“Omdat het nog niet goed genoeg is. Onlangs zijn er twee moties ingediend door Mahjoup Mathlouti om de hulp aan getroffen gezinnen beter te organiseren, met speciale aandacht voor kinderen en jongeren. Dat is positief. Maar de uitvoering blijft versnipperd.
Gemeenten spelen een grote rol, maar niet elke gemeente is even goed georganiseerd. Sommige hebben lange wachtlijsten, andere missen capaciteit. Daardoor hangt hulp af van waar je woont. Dat is niet rechtvaardig.”
Wat moet er veranderen?
“Twee dingen. Ten eerste: zorg dat kinderen van gedupeerde ouders niet uit beeld raken. Als we nu niet handelen, betalen zij later de prijs. Ten tweede: maak landelijke afspraken zodat gemeenten niet vastlopen in losse systemen. Er moet duidelijkheid en continuïteit komen.”
Wat is volgens u uiteindelijk de kern van dit verhaal?
Hij denkt even na. “Vertrouwen,” zegt hij. “Veel ouders zijn dat kwijtgeraakt. Maar kinderen zoals Angelina laten zien dat het terug kan komen. Mits er iemand is die in hen gelooft.”
Wat zag u bij Angelina door dit traject, inclusief haar bezoek aan de Tweede Kamer?
“Zelfvertrouwen,” zegt hij zonder twijfel. “Ze ging van dromen naar geloven dat haar droom echt mogelijk is. Dat is het verschil. Niet omdat alles ineens makkelijk is geworden, maar omdat ze heeft gezien hoe de wereld werkt en waar zij misschien ooit in kan groeien.”
Tot slot: wat zegt haar verhaal over de samenleving?
“Het is een spiegel. Het laat zien wat er mis kan gaan als systemen mensen beschadigen. Maar ook wat er mogelijk is als we investeren in herstel, vertrouwen en onderwijs.”
Hij glimlacht. “En soms begint alles met één kind dat zegt: ik wil de eerste vrouwelijke minister-president van Nederland worden. Wij zijn trots dat we haar op die weg mogen helpen. Niet door haar droom te sturen, maar door haar de ruimte te geven om hem zelf waar te maken.”
