Dit indiceert dat Turkse Nederlanders een stuk religieuzer zijn dan Turken uit Turkije. Turks-Nederlandse jongeren van onder de 18 jaar niet meegerekend. Ondanks de vrijheden en privileges van een open samenleving heeft de Turkse diaspora – die grotendeels in Nederland geboren en/of opgegroeid is – een confessionele inborst. Het afronden van een (universitaire) studie, speelt evenmin nauwelijks een rol hierin. De belangrijkste factor is de mentaliteit van de ouders.

De meeste Turkse gastarbeiders hadden amper een grote Turkse stad gezien toen ze het vliegtuig instapten richting Schiphol en na drie generaties wordt deze ruraal-religieuze mentaliteit van die pioniers nog altijd doorgegeven aan nieuwe generaties Turkse Nederlanders. De Hollandse verzorgingsstaatcocon waarin men leefde, heeft dit Turks conservatisme decennialang gefaciliteerd en Asscher neemt deze facilitaire functie nu over. Hij is namelijk van plan om Nederlandse taal- en maatschappijcursussen aan Turkse imams te geven.

Diyanetronselaars

Zondag 7 juni waren er parlementsverkiezingen in Turkije, maar Nederlandse Turken konden al een week eerder hun stem uitbrengen. Bussen vol AKP-aanhangers vertrokken vanuit ‘Diyanet-moskeeën’ richting Rijswijk en Deventer waar men kon stemmen. Diyanet is het Turkse presidium voor godsdienstzaken (feitelijk het Turkse ministerie van Islam). De organisatie heeft in totaal 60.641 imams en opereert in 79.096 moskeeën wereldwijd. De meeste Nederlandse moskeeën zijn van Diyanet. De Turkse belastingbetaler betaalt de bouw van moskeeën, de lonen van de imams, de water-, gas-, elektriciteitsrekeningen van de moskeeën en luxe mercedessen (als het aan Erdoĝan ligt zelfs een privéjet) van de algemeen directeur van het presidium.

Alevieten – die nooit een voet in een moskee zetten – Turkse Joden, Turkse christenen en niet-praktiserende soennieten zijn verplicht hieraan mee te betalen. Daarnaast is de Turkse belastingbetaler tegen wil en dank financier van ronselorkestraties voor de AKP die in Nederlandse ‘Diyanet-moskeeën’ op touw worden gezet tijdens Turkse verkiezingen. In een moskee behoort men de islam te prediken en geen politiek te bedrijven. Wanneer men dat wel doet, is het geen gebedshuis meer, maar een politiek verlengstuk van de Turkse staat. ‘Diyanet-imams’ – die Turkse overheidsdienaren zijn – hebben veel invloed in hun geloofsgemeenschap. Mede vanwege deze invloed, op zelfs het stemgedrag van Turkse Nederlanders, spreekt men van ‘de lange arm van Ankara’.

Nederlaagstrategie

Iets langer dan een half jaar geleden blies Asscher nog hoog van de toren door te zeggen dat hij de vier grootste Turkse religieus-nationalistische organisaties onder curatele zou stellen en ‘de lange arm van Ankara’ wilde verlammen. Deze zogenaamde TRSO’s – Turkse stromingen en organisaties – vormden volgens hem mogelijkerwijs een belemmering voor de integratie van Turkse Nederlanders. Het zou niet vast te stellen zijn in hoeverre deze organisaties zich bemoeien met de levensstijl van Turken in Nederland.

Donderdag 4 juni j.l. was er een commissievergadering integratieonderwerpen in de Tweede Kamer waarbij Asscher en zijn ambtenaren van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid opeens een veel mildere toon aansloegen richting deze TRSO’s. Hoe die koerswijziging tot stand is gekomen is een raadsel. Temeer de belediging van de Turkse regering – dat Nederland agressief en racistisch zou zijn – nog altijd op een Turkse overheidswebsite staat.

Verstandigere designoplossingen

De handelswijze van Asscher is niet alleen tegenstrijdig. Hij is voornamelijk uit angst ingegeven (de Turkse PvdA-stem nóg meer te verliezen) en weinig origineel. Maar het is vooral hypocriet, omdat Asscher tijdens de gemeenteraadsverkiezingen in 2010 zélf campagne voerde in het Turks. Bovendien kopieert hij blindelings de Duitsers door te kijken hoe men te werk is gegaan bij de Deutsche Islam Konferenz die georganiseerd wordt door het Bundesministerium des Innern (het Duitse ministerie van Binnenlandse Zaken).

Pas wanneer Nederland haar eigen lijn gaat trekken hierin, zal de invloed vanuit Turkije op Turkse Nederlanders geminimaliseerd worden. Verdere wetgeving kan de tewerkstelling van buitenlandse imams die in Nederland willen werken verzwaren. Het is volkomen naïef om te veronderstellen dat je met een paar taallessen de invloed van Erdoĝan op Turkse Nederlanders kunt verminderen. De staat, hetzij de Nederlandse of de Turkse, behoort geen enkele religie voor te trekken. Buitenlandse rabbijnen of alevitische dede’s krijgen immers ook geen taal- en maatschappijcursussen van Asscher.

Als overheid moet je niet een liberale islam willen ‘ontwerpen’. Die wil moet vanuit de Turks-Nederlandse gemeenschap zelf komen en om dat te stimuleren dient Asscher te luisteren naar Turks-Nederlandse professionals en niet naar conservatieve, patriarchale clubs die de facto Erdoĝans staatsinstrumenten zijn. Deze nieuwe generatie Turkse Nederlanders heeft over het algemeen een seculier-urbane mentaliteit en is aan het pionieren in het maatschappelijk debat, maar kan vaak vanwege sociale druk niet uitkomen voor haar anti-islamistische denkwijze. Hen moet men een podium geven. Zij zullen verstandigere designoplossingen aandragen dan Erdoĝans imams, die Asscher zo snel mogelijk een enkeltje Istanbul vanuit Schiphol moet aanraden met de privéjet van hun algemeen directeur.

girl-512

Ismail Selvi

Columnist

Profiel-pagina
Nog geen reactie — begin het gesprek.