Maar ik ben vooral erg geschrokken van een hele nieuwe constatering: de gewone Palestijn is al een eeuw slachtoffer van het gewelddadige regime van zijn eigen leiders. Het Palestijnse Gezag vormt mede een ernstige belemmering voor een allesomvattende vredesregeling waarvan vooral de gewone Palestijn grote nadelen ondervindt. Kortom: de gewone Palestijn is áltijd het kind van de rekening.

Vriendschappen

Het waren de bijzondere vriendschappen met Palestijnen die mij inzicht gaven in deze onverkwikkelijk situatie. Een van hen zei op een avond bij mij thuis: ‘laten we er maar voor uitkomen, we hebben hier nog steeds een burgeroorlog.’ Ook zei hij eerst bevrijd te willen worden van de Palestijnse bezetting.

De samenwerking op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook, met goed opgeleide en onafhankelijk denkende goed geïnformeerde Palestijnen zoals hij, was heel vruchtbaar. Hun stem hoor je in het Westen eigenlijk nooit en het is dus ook niet verwonderlijk dat wij voorbij gaan aan dit aspect van het lot van de gewone Palestijn. Dat ze vrijuit met mij durfden te spreken is opvallend want Palestijnse dissidenten riskeren vaak opsluiting en marteling door Abbas’ veiligheidstroepen of door die van de leiders van Hamas in de Gazastrook.

In Nederland hebben wij het beste met de Palestijnen voor. We kennen talloze actiegroepen en comités die opkomen voor Palestina en de belastingbetaler pompt al vele jaren miljoenen in de Palestijnse gebieden.

Maar als we de gewone Palestijnen willen helpen, moeten we ons toch echt beter over hen informeren en het roer radicaal omgooien.

Twee-staten oplossing

Dat de stem van de gewone Palestijn altijd verborgen blijft achter die van zijn leiders en achter de schermen van het wereldnieuws, blijkt wel uit het volgende recente treurige voorbeeld: volgens president Abbas verlangen de Palestijnen naar Jeruzalem, en betekent de zet van Trump Jeruzalem te erkennen als hoofdstad van Israël het einde van de tweestaten-oplossing. Zoals altijd volgden de media de redenering van Abbas en schonken zij geen aandacht aan de gewone Palestijn, om wie het hier gaat. Die gelooft allang niet meer in de tweestaten-oplossing en heeft echt wel wat anders aan zijn hoofd dan Jeruzalem.

We-haten-elkaar-meer-dan-de-Joden

Hij is bezig met voedsel, water, werk en een fatsoenlijk dak boven zijn hoofd voor hemzelf en zijn gezin en zit al in de volgende ronde. Dat hij zijn tijd niet meer verdoet met Jeruzalem bleek wel uit het geringe aantal demonstranten ter plaatse (er waren meer westerse journalisten). Noodgedwongen moet de gewone Palestijn realistischer zijn dan menig goedbedoelende Nederlander. Jonge Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever willen naar Europa of de Golfstaten. En in de Gazastrook, waar Hamas ooit populair was, wil hij elektriciteit en benzine.

Geloof het of niet: er zijn Gazanen die zelfs verlangen naar de dagen waarin het gebied onder leiding stond van Israël. Is dit niet even bizar als veelzeggend? Minder dan een derde van de Palestijnen vindt de Israëlische bezetting het grootste probleem. Twee derde heeft dus andere zorgen, zoals bijvoorbeeld ook de bestuurlijke verdeeldheid tussen de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. De kans op verzoening tussen Fatah en Hamas is uiterst klein. Het meest pikante is dat president Abbas zich meer bekommert om zijn existentiële strijd tegen Hamas dan om de bezetting. Logisch: Israël houdt hem al jaren in het zadel.

Illusies

Het is dus niet verwonderlijk dat de zet van Trump voor Abbas een geschenk uit de hemel was. Met beide handen greep hij deze bliksemafleider aan om de aandacht af te leiden van zijn onvermogen om tot een behoorlijk bestuur te komen. Zo kon hij de wereld laten zien dat Amerika en Israël schuldig zijn.

De vraag is: waarom blijven wij nog illusies koesteren terwijl de gewone Palestijn er allang niet meer in gelooft? Ook minister Zijlstra mikt nog op het gepasseerde station van de tweestaten-oplossing.

Als dit geen uitweg meer is, is er dan nog wel een oplossing?

Die moet om te beginnen uit Jeruzalem en Ramallah komen, maar zal vooral het lot van de gewone Palestijn moeten verlichten. En hier ligt voor Nederland een belangrijke rol: geen steun meer voor de Palestijnse leiders en hun organisaties die zich niet bekommeren om het lot van hun volk. Hun prioriteit is het uitvechten van een gewelddadige machtsstrijd over de hoofden van de gewone Palestijn waardoor er nu al geen Palestina meer over is om te erkennen.

Omschakeling

Deze gedachtegang vereist een mentale omschakeling. En het vergt moed om te erkennen dat we een illusie hebben nagejaagd. Maar het is nog niet te laat.

Als we hier in Nederland goed op de hoogte zouden zijn geweest van de schrijnende omstandigheden voor de doorsnee Palestijn, zouden we geen pleidooi meer houden voor een tweestaten-oplossing, maar voor een drastische verbetering van het leven van het Palestijnse volk. Dit kan op een effectieve manier: geen cent meer naar de Palestijnse leiders en hun instituten. De financiële middelen uit Nederland moeten uitsluitend worden gebruikt voor de Palestijnse man en vrouw die al veel te lang het kind van de rekening zijn en recht hebben op onze steun. 2018 moet eindelijk het jaar worden van de gewone Palestijn!

Meer informatie:

Het boek is te bestellen bij bij Uitgeverij Athanaeum.

Els-van-Diggele

Els van Diggele

Els van Diggele (1967) is historica en journaliste en Israël- en Palestinadeskundige. Ze schreef van binnenuit en ter plaatse een …
Profiel-pagina
Al 9 reacties — praat mee.