De wereld biedt niets wat werkelijke waarde heeft, hier ben ik als student van Een cursus in wonderen al wel over uit. We weten inmiddels dat de wereld die we zien uit ons denken voortkomt. De cursus zegt hierover: ‘Wanneer je naar binnen kijkt, kies je met welke gids je wilt zien. En dan kijk je naar buiten en zie je zijn getuige. Dat is de reden waarom je vindt wat je zoekt’ (ECIW-T12.VII.7:2-4).
Tijd voor reggae
Ik hou van Franstalige films en beland regelmatig in het filmhuis, maar deze keer raak ik geïnspireerd door de film One Love met in de hoofdrol Bob Marley. Het is al een tijdje geleden dat ik naar reggae luisterde. Reggae gaat over rechtvaardigheid, gelijkheid en liefde, zaken die in deze tijd verloren lijken te gaan.
Met de beelden van de vreselijke toestanden in Gaza op mijn netvlies, stap ik op de fiets. ‘Het is tijd voor reggae,’ mompel ik terwijl ik het enige jasje met een grote binnenzak op mijn stuur drapeer, zodat ik naar mijn favoriete podcast kan luisteren. Genietend van het zomerse landschap met de herfstige lucht, duidelijk voelbaar, mijmer ik over de film One Love.
In een van de scènes vraagt de producer hem: ‘Geloof je écht dat het goed komt met de wereld?’ Bob blijkt ongeneeslijk ziek te zijn. Dit ontdekken ze doordat een wond niet wil genezen. Hij blijkt een melanoom te hebben, een vorm van huidkanker. Zijn reactie op de vraag ontroert me ten diepste: ‘Natuurlijk komt het goed, het komt goed, het moet goed komen.’ Hij klinkt vastberaden, hoopvol, verlangend, maar er klinkt ook wat onzekerheid. Toch weigert hij te twijfelen. Zijn besluit staat vast, vrede is dé gelukkige afloop. Hij maakt zich geen zorgen om zijn lichaam, immers, er is geen dood en er alleen maar leven.
Het is dubbel, want innerlijk worstelt hij en vraagt zich af hoe hij vrede in de wereld kan brengen, terwijl hij innerlijk niet in vrede is. Ik herken het gevoel ten diepste en de tranen lopen me over de wangen. Zijn vrouw troost hem met deze wijze woorden: ‘De boodschapper verdwijnt om plaats te maken voor de boodschap’.
Hij overlijdt enkele jaren later, 36 jaar. Hoe inspirerend en mooi de boodschapper ook is en hoe verdrietig zijn levensweg, het gaat immer en altijd om de boodschap. Net als die vinger die naar de maan wijst: het gaat om de maan, nooit om de vinger. Het gaat om het doel en niet om het middel.
En in dit specifieke geval gaat het om liefde. Niet zomaar een liefde: een onverdiende liefde. Ik noem het ‘Liefde met een hoofdletter’. Ware liefde kent geen tegenstelling. En terwijl ik mijn tranen afveeg bij de aftiteling van de film, besef ik: ‘Bob Marley is nog steeds een leraar van God.’
Vrede is een afdaling
Op het moment van schrijven van dit artikel stuit ik op deze tekst (ECIW Handboek voor Lerarenmeditatie ‘Wie zijn Gods leraren’):
‘Een leraar van God is ieder die ervoor kiest er een te zijn. Zijn geschiktheid bestaat louter hierin: ergens, op een of andere manier, heeft hij een doelbewuste keuze gemaakt, waarbij hij zijn belangen niet los zag van die van iemand anders. Als hij dat eenmaal heeft gedaan, is zijn weg gebaand en zijn richting zeker. Een licht is de duisternis binnen gegaan. Het kan één enkel licht zijn, maar dat volstaat. Hij heeft een overeenkomst met God gesloten, zelfs als hij nog niet in hem gelooft. Hij is een brenger van verlossing geworden. Hij is een leraar van God geworden.’
Mijn vader zei vroeger tegen me, voordat ik naar een traditionele bruiloft vertrok in prachtige Marokkaanse feestkleding: ‘Dans, dochter, dans! Zit niet aan de kant, maar dans!’ Mijn moeder daarentegen hoopte dat ik ergens onopvallend een plekje zou zoeken om maar geen aandacht te trekken.
Met dit schrijven richt ik me nu tot jou en zeg ik: ‘Dans, broeder, dans! Zit niet langer aan de kant, maar dans je dans van vrede. De wereld heeft jouw licht nodig. Stel vreugde niet langer uit en daal NU af naar de dansvloer van je ziel en zing met me mee: One love, one heart. Let’s get together and feel all right!’
Want vrede is een afdaling, en geen klim.
