Buma verwees naar gedwongen prostitutie. Die moet absoluut aangepakt worden, maar moderne slavernij omvat veel meer dan mensenhandel voor de seks-industrie.

Mensenhandel: het ronselen, verhandelen, vervoeren, ontvangen en herbergen van mensen met de bedoeling hun (arbeids)capaciteiten uit te buiten, is anno 2018 een wereldwijd probleem waarvan 45,8 miljoen mannen, vrouwen en kinderen slachtoffer zijn. Meestal denkt men hierbij aan vrouwen en meisjes die gedwongen in de seksindustrie werken, maar dat betreft slechts 25% van alle mensenhandel. De overige 75% valt onder zogenaamde “gedwongen arbeid” en daarvan is 60% gerelateerd aan ketens in de industrie, vanaf het basisproduct tot het eindproduct in de winkel.

Ondanks alle inspanningen om moderne slavernij aan te pakken, is wat er bereikt is niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat. Het TIP (Trafficking in Persons) rapport 2017 kan niet meer dan 66.000 slachtoffers melden wereldwijd, die gevonden werden en hulp kregen.  In diezelfde periode werden minder dan 6.000 handelaren opgepakt en berecht. Kortom, nog geen 0.2 % van de slachtoffers wordt jaarlijks geïdentificeerd en geholpen en daders hebben vrij spel.

Volgens de ILO (Internationale Arbeidsorganisatie) zijn deze aantallen zo laag omdat de illegale handel in mensen jaarlijks meer dan 150 miljard US$ opbrengt, terwijl donoren wereldwijd niet meer dan 350 miljoen US$ per jaar beschikbaar stellen voor de aanpak. Dat is dus ongeveer 1 % van de winst die de criminelen in hun zak steken. Met zo een gebrekkige aanpak is het niet verwonderlijk dat het aantal verhandelde mensen nog steeds groeit: volgens de VN zijn er in 2018 meer slaven in de wereld dan ooit tevoren.

Om dit probleem op wereldschaal effectief aan te pakken, is het goed dat, zoals hier in Hong Kong, de private sector, met de hete adem van de steeds kritischer consument in de nek, een grotere rol gaat spelen. Beter dan de VN of NGO’s zijn het (internationale) bedrijfsleven en de bancaire sector in staat het probleem bij de wortel aan te pakken. Ze hebben de nodige deskundigheid in huis, bijvoorbeeld op juridisch en financieel gebied en wat betreft communicatie en moderne technologie.

Maar de betrokkenheid van de private sector is niet genoeg om moderne slavernij effectief te bestrijden, ook wetenschap, rechtspraak en politiek hebben een rol te spelen. Preventie, aanpak van daders en nationale wetgeving zijn van cruciaal belang.  Groot Brittanië heeft in 2015 anti-slavernij wetgeving aangenomen en in andere landen, zoals Australië, wordt eraan gewerkt.

Nederland zou er goed aan doen het voorbeeld van deze landen te volgen. Als land met een slavernijverleden past Nederland een voortrekkersrol. Zo wordt duidelijk dat er tenminste één les uit dat verleden geleerd is: slavernij, toen en nu, is een schande voor de mensheid. De gevolgen van deze schande in het verleden onderkennen moet ons bewegen deze schande in het heden met wortel en tak uit te roeien.

Het is te hopen dat Sybrand Buma de daad bij het woord voegt en het initiatief neemt een Nederlandse anti-slavernij wet.

Kathleen Ferrier

Kathleen Ferrier

Ex-Tweede Kamerlid

Kathleen Ferrier was van 2002-2012 lid van de Tweede Kamer voor het CDA en woont momenteel met haar partner in Hong Kong. Onlangs is ze …
Profiel-pagina
matthew

Matthew Friedman

CEO Mekong Club

Profiel-pagina
Al 5 reacties — praat mee.