Soms komt de wereld heel compact op je persoonlijke bord terecht. Een vriend uit het Zuid-Afrikaanse Soweto meldde dat hij eindelijk een pracht van een carrièrekans had gekregen. Een ander uit Kroätie meldde vlak daarna dat hij en zijn familie de koude rillingen kregen van het oproer in Oost-Oekraïne. Herinneringen aan de burgeroorlog in de jaren negentig doemden op. Een vriendin uit Israël mailde hoe bang ze was geweest, toen een raket vlakbij ingeslagen was, terwijl ze meer dan honderd kilometer van het strijdtoneel in Gaza woont. Regelmatig vallen er verzoeken in mijn digitale brievenbus om bepaalde groepen mensen in oorlogsgebied te steunen.

“Heb je het gehoord? Bijna 200 Nederlanders omgekomen bij de vliegtuigramp!”, riepen een paar buurvrouwen me toe, toen ze de maandagse was buiten hingen. Bijna honderd niet-Nederlanders vielen buiten hun medeleven. “Ja, vreselijk, bijna 300 mensen dood!” reageerde ik. Ons land was nog in schok door de tragedie die de passagiers en bemanning van deze vlucht MH17 had getroffen, toen mijn jongste dochter haar rugzak inpakte om een maand naar Indonesië te gaan. Omdat ik niet wist via welke route ze naar de plaats van bestemming zou vliegen, hadden we een paar dagen voor vertrek nog contact. “Ben je bang?” vroeg ik haar. Ze antwoordde rationeel dat een dergelijk voorval niet twee keer vlak achter elkaar zou plaatsvinden en dat haar overal ter wereld iets kon overkomen. “Een goede vlucht” wens je haar dan toe, dat alle passagiers includeert, maar zich focust op je eigen kind.

De vriendin uit Israël verhaalde uitvoerig over ‘onze’ jongens, waarmee ze zowel de drie vermoorde tieners bedoelde, alsook de Israëlische soldaten. Gezien onze band werd impliciet verwacht dat ik me achter haar ‘onze’ schaarde. Maar de andere kant heeft ook ‘onze jongens’. Shalom, salaam, vrede wens ik alle mensen daar zo snel mogelijk toe. De manier waarop leden van IS tekeergaan in veroverde gebieden, laat elke keer weer mijn nekharen overeind staan. Ik moet partij kiezen, vinden veel vrienden. Tegen de geweldenaars is een makkie, maar ik moet ook kiezen vóór christenen, omdat ik mijzelf tot die geloofsgroep reken. Een keuze die me niet past, omdat ook anderen lijden onder de verschrikkingen. Liever kies ik voor alle mensen, die het recht op een vrij leven in vrede onthouden wordt. Voor die vrede ga ik binnenkort een dag mediteren, bidden en vasten. Veel te vaak hoor ik nu in mijn omgeving: “Wat helpt dat nou?” Ja, niets doen helpt! Provoceren en polariseren helpt. Een hoop geschreeuw de wereld ingooien en elkaar digitaal de strot dichtknijpen, dat helpt!

De manier waarop mensen met elkaar omgaan, in conflictsituaties maar ook in het kalm kabbelende leven, houdt mij bezig. Hoeveel ruimte geven wij elkaar werkelijk? Hoeveel ruimte gunnen wij anderen? Waarom moet ik in bijna elke situatie partij kiezen? Waarom moet ik overal een mening over hebben? Snelle en goedkope antwoorden zijn er niet, al lijkt het tegendeel waar. Ik eigen me de ruimte van het niet altijd kiezen toe. Om me even af te schermen voor al het geruis. Terwijl het gebakkelei over schuld en onschuld in grote  en kleine conflicten doorgaat, de pro’s en contra’s me om de oren vliegen en de stroom meningen en keuzes op de social media niet te stuiten is, sluit ik mijn dochter weer in mijn armen en geniet van haar aanwezigheid, verhalen en foto’s. Ik bewonder haar nieuwe tatoeage: een pijl. “Wanneer die wordt afgeschoten, moet er eerst een beweging achteruit gemaakt worden om verder te komen.” Een mooi nieuw inzicht.

marianne

Marianne van Waterschoot

Communicatiecoördinator

Marianne van Waterschoot werkt momenteel als communicatiecoördinator voor twee parochies. Ze doet daarnaast redactie & vertaalwerk en …
Profiel-pagina
Nog geen reactie — begin het gesprek.

Advertentie

Kloostercast