GBR of crea? Zoektocht naar een passend cadeautje

Al een tijdje zijn wij afgestapt van het traditionele bosje bloemen, wetende dat er veel soorten gif worden gebruikt om bloemen te telen en dat veel bloemen met het label ‘made in Holland’ niet hier maar bijvoorbeeld in Kenya of Zimbabwe worden geteeld en dus vlieguren maken. Maar ja, wat doe je dan?

Biologische, lokale bloemen zijn beperkt verkrijgbaar en in de winter al bijna helemaal niet. En om overal de hele tijd met een biologisch geteeld droogboeket aan te komen is ook niet zo feestelijk. Een fles wijn botst ook met mijn principes. De meeste wijn komt van ver en maakt dus weer veel vlieguren en bio-wijn die lokaal verbouwd is, is heel schaars (maar bestaat wel!). En een leuke snuisterij? Ach, iedereen heeft alles al, we komen om in de spullen. Mijn zwager noemt het terecht GBR: goedbedoelde rotzooi.

Een tijdlang kwam ik gewoon met lege handen. Zeker als in de uitnodiging stond ‘cadeaus hoeven we niet, we hebben alles al, je komst is genoeg’. Bij sommigen was dat helemaal okay, bij anderen merkte ik dat ze dat toch zagen als een teken van disrespect. De gewoonte van het cadeau op een feestje zit diep.

Bij gelegenheden en (veelal oude) mensen waar een bos bloemen toch het meest gewaardeerd wordt, zoek ik naar het biologische, lokale alternatief (hier in Zutphen zeker voorhanden). Als de ontvanger ver weg woont kan dat ook, heb ik laatst ontdekt. Online kun je biologische bloemen bestellen bij een biologische kweker in de buurt van degene die je de bloemen gunt. Een andere optie is een biologische pluktuin, die op steeds meer plekken te vinden is. Je betaalt iets meer, maar het voelt zoveel beter!

Bij een ‘gewone’ verjaardag vraag ik mezelf om (nog) meer creativiteit. Zo nemen wij tegenwoordig potjes zelfgemaakte kersenjam of bramenjam, van respectievelijk de kersenboom in de tuin of de in het ‘wild’ geplukte bramen mee. Of een zelfgekweekte courgette. Daarnaast geef ik graag een ‘beleving’, zoals een gezamenlijke wandeling, een museumbezoek of een zelfgemaakte picknick. De aandacht die hierin zit, de belofte voor een nieuwe verbindende afspraak, dat tovert altijd een blij gezicht bij de ontvanger. En het is ook echt leuk om te geven!

Iets lekkers doet het ook vaak goed, zeker als er een verhaal zit bij het product, al moet je dan wel echt zeker weten dat de ander dit echt lekker vindt. Het traditionele envelopje vermijd ik liever, dat is echt nietszeggend. Tenzij er (vaak bij jonge mensen) voor een groter ding wordt gespaard of er een verzoek ligt voor een bijdrage aan een goed doel.

Om de wandelbon of het envelopje op te leuken heb ik het ‘plukken in eigen tuin’ ontdekt, waarbij ik ook ‘onkruid’ niet schuw. Het bosje bloemen gaat in een bij de kringloopwinkel gekocht vaasje. Effe klooien hoe je dat in de trein kunt meenemen, maar ik hou het klein, dan lukt het wel.

Bij de laatste verjaardag had ik het boeketje met vaasje in een doorschijnend bakje gedaan en daar liep ik zo de trein mee in. Dat leverde ook daar leuke reacties op, wie weet heb ik nog mensen op een idee gebracht? Op Utrecht Centraal kwam ik vervolgens bij de weggeef-boekenkast een kalender tegen met mooie foto’s uit Zwitserland. Het bleek het beste cadeau: de foto op de voorkant was de plek waar dochterlief had gewoond en sowieso reageerde iedereen uit de Zwitserland-minnende familie meteen op de kalender. Een gespreksopener dus 😊.

In de categorie ‘zelf gemaakt’ is natuurlijk van alles te bedenken. Zelf ik heb deze zomer na vijftig jaar het punniken weer opgepakt en ben ik nu bezig om onderzetters te maken. Als ze leuk worden ga ik ze misschien wel cadeau doen, al bestaat het risico dat ze als GBR gezien worden. Tja, dan maar hopen dat ze niet in het restafval belanden, maar bij de textiel, zodat het weer terugkomt in de grondstoffenkringloop en er weer iets anders van gemaakt kan worden.