Voor de tradities en rituelen kon ik op mijn school echt uitstekend terecht. Tot dat moment had ik nog nooit Raksha Bandan gevierd. En mijn vriendin gaf mij een uitvoerig college over hoe het feest oorspronkelijk werd gevierd om de band tussen zussen en broers te versterken. En dat met de jaren ook de verschuiving plaatsvond naar het vieren van vriendschap.
En nu kreeg ik van mijn vriendin dit bandje en het geluksgevoel dat ik door mijn hele hart voelde stromen maakte dat ik op dat moment besloot om dit feest, dit ritueel te omarmen voor de rest van mijn leven. Dit geluksgevoel gun ik iedereen, dit gevoel dat je wordt gezien door een ander en een belofte van bescherming ontvangt. We waren beide twaalf jaar oud en ieder jaar stuur ik haar een bericht om haar te bedanken voor dit gebaar van liefdevolle aanwezigheid. Ik ben deze traditie elk jaar meer gaan koesteren.
Dat beeld van dat vriendschapsbandje kwam mijn actieve herinnering binnen toen ik deze zomer mijn allerlaatste speech als stadsdeelvoorzitter van Amsterdam Zuidoost schreef. Uiteraard wist ik toen al dat Raksha Bandan pas in augustus zou worden gevierd en toch was dit ritueel mijn uitgangspunt om al die mensen te bedanken voor de vriendschap die zij mij hebben geboden.
De bescherming die ik heb gevoeld van zoveel lieve mensen en de mogelijkheid om hen te mogen dienen. De tranen in de ogen van een aantal collega’s toen ik hen een zelfgemaakt bandje met een bloem gaf is niet te beschrijven. Uiteindelijk willen wij allemaal gewoon gezien worden, gehoord worden en gevierd worden in ons bestaansrecht.
Juist nu, in een tijd waar wij elkaar lijken te verliezen in boze woorden, is zo’n simpel gebaar een letterlijke handreiking naar medemenselijkheid.
Voorbij woorden gewoon elkaar een bandje met een bloem omdoen en vieren dat we er voor elkaar zijn. Dat heb ik mogen doen. Ik heb mensen mogen zien in hun kwetsbaarheid en in hun ongelooflijke veerkracht. Ik heb mee mogen doen met rituelen en feesten uit meer dan 170 culturen en etniciteiten en ik ben daardoor schatrijk aan wijsheid geworden. Ik vervolg mijn weg met in mijn hart duizenden vriendschapsbandjes.
En met de belofte dat ik op elk podium dat mij wordt geboden de band zal blijven verstevigen met de mensen en vooral de kinderen van Amsterdam Zuidoost. Hun stadsdeelvoorzitter mogen zijn was echt de grootste eer in mijn leven en dankzij hen ben ik de leider geworden die ik altijd al wilde zijn. Ik heb geen titel nodig om de bandjes te blijven maken en te blijven geven. Immers liefde kent geen titels en alleen maar warme Brasas (omhelzingen).
