Hetzelfde scenario geldt nu voor de jonge Peyvand Naimi – woorden als ‘Ik ben een organisator van onrust’ zijn onder marteling afgedwongen. Achter dit schouwspel schuilt een zorgvuldig georkestreerd systeem van ondervragingen waarvan de methoden internationaal zijn gedocumenteerd en strafbaar gesteld onder internationaal recht.
Twee jonge mensen, gemanipuleerd en publiekelijk tentoongesteld, uitsluitend vanwege hun religieuze overtuiging.
Ook in Nederland hebben we bahá’ís die uit Iran gevlucht zijn vanwege hun geloof, waar zij al sinds de Islamitische Revolutie in 1979 zwaar worden vervolgd. En waar zij onder normale omstandigheden vervolgd worden, worden zij in tijden van nationale crisis als zondebokken aangewezen door de autoriteiten. Terugkerende beschuldigingen zoals ‘spionage’ of ‘sabotage’ worden gebruikt, bedoeld om maatschappelijke onzekerheid af te wentelen op een duidelijk identificeerbare minderheid. Sinds december 2025 is het aantal willekeurige arrestaties van bahá’í-jongeren en -vrouwen toegenomen.
De bahá’ís rouwen niet alleen om het onrecht dat hen al 47 jaar wordt aangedaan; op dit moment delen zij het verdriet van hun landgenoten over het verlies van zoveel mensenlevens, de onzekerheid en de spanning waaronder alle Iraniërs nu moeten leven. Repressie staat nooit op zichzelf. Op de lange termijn ondermijnt het de hele maatschappij.
Als vertegenwoordiger van een religieuze gemeenschap zonder partijpolitieke binding, is het niet aan mij om de geopolitieke ontwikkelingen te beoordelen. Politieke terughoudendheid sluit echter morele helderheid niet uit. Wat wel benoemd moet worden, is de gedocumenteerde realiteit van een gemeenschap die, met name in tijden van nationale crisis, herhaaldelijk als schuldige wordt aangewezen door de Iraanse autoriteiten.
De bahá’ís zijn aanhangers van een wereldreligie die in het negentiende-eeuwse Perzië werd gesticht door Bahá’u’lláh. Ze vormen de grootste niet-islamitische religieuze minderheid in Iran, maar worden niet erkend door de grondwet. Sinds 1979 is hun uitsluiting systematisch verankerd. Hoewel er in de beginjaren van de Islamitische Revolutie talloze executies plaatsvonden, veranderde de methode later – maar niet het doel: de geleidelijke uitroeiing van deze gemeenschap.
Ondanks bijna een halve eeuw van systematische vervolging blijft de vreedzame Bahá’í-gemeenschap in Iran ernaar streven haar land te dienen door middel van educatieve initiatieven en constructieve bijdragen aan het algemeen welzijn. Zij streeft naar een Iran waarin ieder mens – ongeacht religie, afkomst of geslacht – gelijke rechten geniet. De bevolking is de kostbaarste schat van elke natie. Dit gaat niet over religie of politiek, maar over een fundamenteel principe: geen enkele staat heeft het recht om mensen te vervolgen. Is respect voor de menselijke waardigheid niet de basis van elke samenleving?
Voor Venus en Peyvand, wier gedwongen ‘bekentenissen’ nog steeds worden uitgezonden, is deze vraag nu van existentiële betekenis geworden.
