De uitspraak die ik hoorde van deze mevrouw, is voor mij de vangst van de dag. En dat moet ik uitleggen.
Al jaren houd ik een dankbaarheidsdagboek bij waar ik minstens drie dingen opschrijf die mijn dag mooi hebben gemaakt. Want, zoals de gevleugelde uitspraak luidt, is datgene waar je aandacht aan geeft, iets dat zal groeien.
En het werkt ook echt. Iedere dag heb ik door mijn oplettende geest weer mooie momenten, woorden en mensen ontmoet die ik kan opschrijven. En deze zin: “Mijn hartje, je moet nu wel even stilzitten” is absoluut de catch of the day. Want liefde en begrenzing gaan hand in hand. Dit is precies waar het volgens mij om moet gaan, elkaar kunnen corrigeren en zelf begrenzen en dat vanuit respect en liefde.
Ik besluit dat ik deze zin zal gebruiken tijdens de volgende reeks colleges Law and Love, rebuilding justice aan de Vrije Universiteit die ik samen met Fleur Soeverein mag vormgeven.
Vanmorgen, voordat ik de metro instapte, las ik de krant en scrolde ik langs alle nieuwsberichten en merkte ik dat mijn hart onrustig klopte. Zoveel gebeurtenissen, het komt allemaal hard binnen.
Even flitst door mijn hoofd dat ik gewoon geen krant meer ga lezen en ook veel minder op social media moet zitten.
Dat laatste is een goed idee. En tegelijkertijd… als voorzitter van het stadsdeel moet ik natuurlijk wel weten wat er in de wereld speelt. Ver weg en dichtbij.
Dichtbij: dat is uit de metro stappen en naar het stadsdeelkantoor lopen. Over de Bijlmerdreef waar de rozen van de Bloemenstal al naar mij lonken. Ik koop een bosje rozen en besluit die aan willekeurige voorbijgangers te geven. En ik gniffel een beetje want dit is wel heel erg mijn ding. Bloemen uitdelen en dan de glimlach ontvangen en daar de hele dag op kunnen werken.
En terwijl een dame een roos aanneemt vraagt zij mij naar mijn motto voor dit nieuwe jaar. Niet naar mijn voornemen, en wel naar mijn motto. Wat een bijzondere vraag, zo schiet het door mijn hoofd. Iedere keer opnieuw word ik aangenaam verrast door de vragen die mensen elkaar kunnen stellen als wij even de tijd nemen om elkaar te zien. En ik zeg zonder nadenken: ‘Werken vanuit een warm hart.’
En zij lacht en zegt dat zij dit antwoord echt mooi vindt.
Ik geloof in karma en besluit niet de eer alleen te pakken en vertel haar over die dame in de metro. Dat zij met een warm hart haar kleindochter (ik vermoed dat het haar kleindochter was) liet werken aan een betere editie van zichzelf. Een kind dat mag spelen en dat zich geliefd weet en tegelijkertijd ook even moet stilzitten in een volle metro.
Zo wil ik werken, met duidelijke afspraken en vol liefde. Juist in een tijd waarin de wereld vol rare wendingen zit is dat warme hart het antwoord. Dat warme hart… dat hebben wij allemaal, daar hoeven wij alleen maar af en toe een interne wekker voor aan te zetten. Een herinnering aan wie wij altijd kunnen zijn. Mensen met een warm hart in een af en toe net iets te koude wereld.
Laat 2026 maar voluit warm zijn, mijn hart is er klaar voor.
