Mekka veranderde mij, maar niet op de manier die ik dacht

Ik was zenuwachtig. Reizen naar een plek die ik alleen kende van televisie, maar die tegelijkertijd diep in mijn kern gegrift zat… het voelde alsof ik terugging naar een thuis dat ik nog nooit had bezocht.

Medina was onze eerste stop: een stad van rust en overgave. Het was overweldigend. Zóveel mensen, uit zóveel landen, die op weg waren naar één en dezelfde plek met hetzelfde doel: de volledige focus op Allah. Het ritme van de dagen pakte ons snel in. Die begon om vier uur ’s ochtends, straten vulden zich met mensen op weg naar de moskee, na elk gebed liepen de straten weer leeg. Als golven van tienduizenden mensen die vijf keer per dag kwamen en gingen.

In mijn leven heb ik nog nooit zoveel diversiteit gezien. Kleding, accenten, rituelen, lichaamstaal. Ik merkte dat het me duizelde. Indonesiërs met gebreide sjaals als herkenningstekens, Turkmenen in felgekleurde hesjes, wij met onze overduidelijke rugtasjes. Alles was anders, en toch was alles verbonden. Ik voelde een intense band met mijn reisgenoten alsof deze reis ons aan elkaar vastknoopte.

In die dagen werd ik geconfronteerd met mijn privilege als westerse moslima. Zowel financieel als taal als welzijn. Ik werd ook geconfronteerd met religieuze rituelen die ik niet kende, gewoontes die anders waren en ik verwonderde me keer op keer. Mijn professionele brein als inclusie-expert draaide overuren. Want het mooiste was? Niemand keek raar. Niemand oordeelde. Niemand sloot uit. Iedereen was er gewoon.

Voor het eerst in mijn leven voelde ik hoe het is om tot de meerderheid te behoren. Tot de norm. Dat was zó vreemd. Want of ik nu in Nederland ben of in Marokko ik ben altijd onderdeel van de minderheid die nooit helemaal mee mag doen. Maar daar? Ik was er. En dat was genoeg.

Medina is de zachte landing. Maar Mekka is de spiegel. De chaos, de grootsheid. Het confronteert je met jezelf. Het schudt je los van je patronen en vraagt: Wat is je échte intentie? Ik voelde me hierdoor gezien. Niet door mensen, maar door Allah. Alsof de Kaaba fluisterde: Jij doet ertoe. Jij hoort hier te zijn. Jij bent uitgenodigd, en je bent net zoveel waard als iedereen die hier loopt.

Te midden van tienduizenden mensen ervaarde ik een stille intimiteit binnen een storm van gebeden. Mensen riepen smekend, ritmisch hun smeekbedes. Als in een voetbalstadion was maar dan gevuld met spiritualiteit. Chaotisch én geordend tegelijk. Alles was groter dan wij en toch waren wij, was ik, het centrum van dat moment.

Het contrast was pijnlijk. In de sluis van aankomende passagiers op Schiphol veranderde de atmosfeer. Ik voelde blikken brandden in mijn rug. Scheve gezichten richting mijn abaya en gimaar. Het pijnlijke gevoel van “anders zijn” was weer terug. Ik merkte dat mijn gedrag meteen veranderde. Ik ging vrolijker doen. Nederlandser praten. Alert zijn op alles en iedereen. Ik voelde mijn ziel letterlijk weer inklinken. En dat deed pijn.

Ik kwam terug in het heetst van de verkiezingsstrijd. In een Nederland waar mijn religie werd besproken als risico, als bedreiging, als iets dat onder controle moest worden gehouden. Terwijl ik binnenin nog meedroeg wat ik daar had gevoeld: pure liefde, rust, verbondenheid. Het toppunt van inclusie. En de meest indrukwekkende en pure vorm van diversiteit die ik ooit heb gezien.

Mijn binnenste riep luid: Mag ik delen hoe mooi het was? Hoe veilig ik me voelde? Hoe groot onze menselijkheid kan zijn wanneer we elkaar gewoon laten bestaan?

Want dat is wat deze reis mij gaf: het besef dat er een plek bestaat waar ik niet hoef uit te leggen waarom ik er mag zijn. Waar mijn aanwezigheid vanzelfsprekend is. Waar de taal van mijn hart genoeg is. Waar het klopt.