Als aan de grond genageld
Ik merk pas na een tijdje dat mijn mond een beetje openhangt en dat ik onbewust mijn sandalen heb uitgedaan en op blote voeten op de houten vloer sta, te staren naar de beelden van het leven onder de grond. Een wirwar van bewegingen van organismen waar ik me nauwelijks bewust van ben. Het mycelium, het verrassende netwerk van ondergrondse schimmeldraden, dat het leven op aarde voedt en in feite ook draagt.
Ik voel in mijn buik dat wat ik hier zie essentieel is, dat we ervoor moeten zorgen.
Ik voel een brok in mijn keel, van de schoonheid, van ‘t besef dat we dit niet goed doen.
Ik voel m’n hart, bezwaard én liefdevol.
Ik wil niet wegrennen….
Haar ogen trekken me naar haar toe.
Ze kijkt vriendelijk, dan verdrietig, dan ernstig en een soort boos.
Ongemerkt sta ik weer naast m’n sandalen en kijk in haar ogen. Ik probeer te luisteren naar haar blik. Ik voel geen angst, maar wel aantrekkingskracht en empathie.
Ik wil niet wegrennen, juist bij haar blijven.
Deze indrukwekkende bruine beer vertelt me haar verhaal, via haar ogen. Hoe mensen haar leefgebied aantasten, de natuur verstoren. Ze probeert me te laten voelen dat we bij elkaar horen, dat we samen de natuur zijn.
Het klinkt onwerkelijk, maar daar in dat museum in Laren, oog in oog met de levensechte foto van de bruine beer, besef ik voor het eerst in lange tijd mijn plek in de natuur, in de kringloop van het leven. Ik ben omdat wij zijn. Zij is, omdat wij zijn.
Wij zijn natuur, zo heet de tentoonstelling waar ik ben, in het Singermuseum in Laren (NH). De tentoonstelling laat ons ervaren dat wij niet los staan van de natuur, maar er onlosmakelijk onderdeel van zijn.
Ik las ergens: If you are part of the problem, you can also be part of the solution.
Stel je eens voor wat we kunnen bereiken als we alle energie die we nu stoppen in de verwoesting van de natuur (en dus onszelf) steken in het herstel van de natuur?
Het riet en ik
Een kleine twee weken later. Ik lig op mijn rug en kijk naar de blauwe hemel. Wolken drijven voorbij. Een mooi schouwspel van wit en blauw zie ik voorbij trekken. De wind waait door het riet en dat levert een prachtig ruisend geluid op. Ik pak mijn telefoon en probeer kleur en geluid te vatten in een foto en een geluidsopname. Maar wat ik ervaar is niet te vatten in opnamen. Ik lig daar en voel me volledig een met het riet. Het riet en ik, wij zijn samen met de wolken, de blauwe lucht en het kabbelende water van de Berkel. Een onbeschrijfelijk gevoel van ontspanning en vrede overvalt me. Een gevoel van ZIJN.
Uit m’n bubbel
Mijn horizon verleggen, uit m’n bubbel treden, met een andere blik naar het leven kijken. Alles een tandje langzamer doen. Dat is voor mij vakantie, zo ontspan ik en krijg ik nieuwe energie (én inzichten) voor het leven na de vakantie.
Eerlijk is eerlijk, het duurde even voordat ik in onze thuisvakantie dat andere tempo en die andere blik had aangenomen. Het gaat me makkelijker af als ik ‘op vakantie ga’. Maar het lukte: ik keek met andere ogen naar de planten, de bomen, de dieren, de beekjes, rivieren en luchten. En ik luisterde, rook, proefde en voelde. Ik zette al mijn zintuigen aan.
En op de achtergrond die vraag: draag ik de natuur of draagt zij mij?
*deze vraag stelde oprichter van de Deep Change Academy Manu Busschots onlangs op LinkedIn.
