Op dit moment lig ik voor wat langere tijd in het ziekenhuis. En deze keer dacht ik dat, vanwege het tekort aan verpleegkundigen, het nu toch echt wel een zenuwbende zou zijn. Maar nee hoor, nog altijd diezelfde rust en zorgvuldigheid.
Hoe ze het probleem van een tekort aan personeel oplosten, hoorde ik later. Ze laten een aantal bedden leegstaan onder het motto – liever tachtig patiënten die we een optimale menselijke behandeling kunnen geven dan honderd patiënten waarin wij zorg moeten afraffelen. Ik vind dat een juiste keuze in dit dilemma.
Bij intrek had ik nog wel even te maken met zeer jonge stagiaires die heel snel liepen en ook heel snel praten. Hier stond het effectieve medische functionaliteit voorop. Naarmate hun opleiding de laatste fase ingaat, leren ze kennelijk dat menselijke betrokkenheid náást medische kennis zeer belangrijk is. De wat oudere verpleegkundigen zijn dan ook wat kalmer en nemen ook de tijd om je als mens – los van je medisch probleem – te behandelen. Sterker nog: menselijke betrokkenheid bevordert zelfs het genezingsproces.
Ik moest daar aan denken toen – nog niet zo lang geleden – er een tekort aan huisartsen dreigde en commerciële instellingen hele huisartsenpraktijken overnamen of dat wilden doen. Hier dreigde een gezondheidszorg gericht op patiënten als verdienmodel. Naar ik van de aanwezige dokters hier hoorde, is dat commerciële model niet echt van de grond gekomen en daar ben ik blij om. Niet alleen in de gezondheidszorg, maar in alle publieke diensten is het een goede zaak dat de patiënt of klant of hulpvrager als medemens behandeld wordt en niet als een ’geval’ met een probleem.
Niet alleen is dit vanuit morele overwegingen belangrijk, ook op politiek-maatschappelijk terrein is dit urgent. Iedereen die gevoel heeft met een zeker dedain bekeken te worden; die genegeerd wordt en niet gezien, zal zich wenden tot populistische partijen of totaal niet meer meedoen in de maatschappelijke discussie.
Het klinkt misschien gek, maar menselijke onderlinge betrokkenheid op microniveau is de basis voor positieve veranderingen op macro-structureel niveau. Het medisch personeel van het OLVG heeft dat goed door. Rationeel wist ik dat wel, maar door dit ziekenhuisverblijf voel ik dat nu ook emotioneel. En daar ben ik ze dankbaar voor.
