Srefidensi, de onafhankelijkheid van Suriname op 25 november 1975, was een historisch moment. Maar het was meer dan een politieke gebeurtenis. Het was een oproep tot zelfstandig denken, tot het vinden van je eigen ritme, tot het bouwen aan een toekomst waarin Surinamers hun eigen koers bepalen. Dichter Trefossa gaf het woord betekenis: niet alleen vrijheid van een land, maar ook innerlijke vrijheid van haar mensen.
Na de onafhankelijkheid vertrokken tienduizenden Surinamers naar Nederland. In de Bijlmer, nu Amsterdam Zuidoost, ontstond een nieuwe gemeenschap. Een plek van herinnering, verlies, maar ook van hoop en hernieuwde verbondenheid. Vijftig jaar later ben ik stadsdeelvoorzitter in dit stadsdeel, waar de echo van ‘Opo Kondreman’ nog steeds klinkt – in de stemmen van kinderen, in de muziek uit portieken, in de verhalen van ouderen.
Srefidensi vraagt om leiderschap. Niet alleen in Suriname, maar ook in de diaspora. Leiderschap dat verbindt, dat luistert, dat liefde en recht samenbrengt. In Amsterdam Zuidoost bouwen we aan een agenda van vooruitgang, waarin 177 culturen samenkomen in één ritme. We werken met jongeren aan hun eigen leiderschap, leren hen dat ambitie een recht is, geen privilege. Dat zij hun eigen ritme mogen vinden – en dat zij, net als ik toen ik acht was, mogen dromen van verbondenheid over afstand.
Srefidensi is geen nostalgie. Het is een ritmische beweging. Een dans van verleden, heden en toekomst. Een lied dat ons oproept: ‘Opo Kondreman – Sta op!’ Laat ons samen bouwen aan een toekomst waarin zelfstandig denken, verbondenheid en leiderschap centraal staan. Want Srefidensi leeft – in ons, met ons, en door ons.
