Twee dagen later, nog lang voordat de uitslag van de verkiezingen officieel bekend was, had zich al een coalitie van zes partijen gevormd, die met een intentieverklaring tot samenwerking kwam. Dat is opmerkelijk om meerdere redenen.
In de eerste plaats getuigt het niet van respect voor het democratisch proces om al coalities te vormen en die bekend te maken, terwijl het tellen van de stemmen nog in volle gang is. Tot op het laatst ging het om en nek-aan-nek-race tussen NDP en de VHP, de Vooruitstrevende Hervormingspartij, van Chandrikapersad Santokhi. De oppositie wordt nu gevormd door slechts één partij, de VHP.
Een zes partijencoalitie is per definitie een wankele basis voor ferm politiek beleid. Hoe meer partijen, hoe meer partijbelang er speelt. Dat geldt zeker in zo’n kleine samenleving als de Surinaamse. In de Surinaamse wetgeving moet de president door het parlement gekozen worden, met een tweederdemeerderheid. Maar toen er dus geen tegenkandidaten waren voor het presidentschap en het vicepresidentschap, gaat ook dat versneld. Zo werd Simons op 6 juli 2025 gekozen bij acclamatie.
Laten we hopen dat dit een blijk is van een groot vertrouwen in de persoon van mevrouw Simons en vooral dat dat vertrouwen terecht is. Want bij haar beleid als voorzitter van het parlement, dat werd ze in 2010, vallen vragen te stellen. Zo loodste ze in 2012 een controversiële amnestiewet door het parlement. Daardoor kon haar partijgenoot en toenmalig president, Desi Bouterse, niet vervolgd worden voor de Decembermoorden. Die wet werd in 2023 geschrapt.
Van belang is ook het economisch beleid dat ze gaat voeren. Vanaf 2028 zullen er vele dollars de staatskas binnenkomen, geld verdiend uit olie en gaswinning. Daarvan zullen allereerst de torenhoge schulden waarmee Suriname kampt afbetaald moeten worden, maar daarna is het echt van cruciaal belang dat deze middelen ten goede komen aan de bevolking in brede zin. Onderwijs en gezondheidszorg bijvoorbeeld, zijn sectoren die dringend verbetering behoeven.
Het doet pijn om te zien hoeveel armoede er is in een land dat zo rijk is. Daar zijn de vorige regeerperiodes van de NDP debet aan. Tien jaar Bouterse (2010-2020) liet het land berooid en failliet achter. Financieel-economisch, maar ook moreel en ethisch. Ik weet niet wat erger is.
Al deze bezwaren hoor ik regelmatig vanuit de Surinaamse diaspora, hier in Nederland en op andere plekken. In Suriname zelf kijken velen op een heel andere manier naar deze nieuwe regeerperiode van de NDP. “Jullie daar kunnen dat allemaal wel zeggen, maar wij hier in Suriname moeten verder. Jennifer Simons heeft gezegd dat ze de corruptie aan gaat pakken en dat de olie gelden aan iedereen ten goede moeten komen. Ze is een vrouw, ze gaat het anders doen. Geef haar op zijn minst een kans om het waar te maken”.
Dit zijn begrijpelijke reacties. En het maakt weer eens duidelijk dat de diaspora vaak heel anders tegen zaken aankijkt, dan de mensen in het land zelf.
Maar hoezeer ik mij ook inzet voor meer diversiteit en meer vrouwen in de politiek, het pure feit dat zij een vrouw is, maakt niet dat ze het daarom beter gaat doen. Het gaat toch altijd om de visie en het beleid waar iemand voor staat.
Hoe dan ook: we geven haar die kans. En stiekem hoop ik op zoiets als wat we in Myanmar zagen. Wie weet ontpopt ’tante Jenny’ zich als een tweede Thein Sein. Thein Sein is militair commandant die als premier onder de militaire dictatuur een trouwe vazal van de militairen was, maar toen hij zelf president werd in 2011, ontdeed hij zich van het juk van zijn partij. Daardoor kon hij zelf beslissen, en bleek hij een hervormingsgezinde en effectieve leider.
Ik wens het Suriname zo van harte toe. En ook dat al die zes coalitiepartijen in staat zullen zijn over hun eigen partijpolitieke schaduw heen te springen. In het belang van de bevolking van dat prachtig mooie land, Suriname.
