Via haar telefoon bereikt Hinds wanhopige roep om hulp de meldkamer van de Rode Halve Maan, 85 kilometer verderop, op de Westelijke Jordaanoever. De vrijwilligers proberen haar aan de lijn te houden, haar gerust te stellen, haar stem vast te houden in de tijd. Tegelijk doen zij alles wat in hun vermogen ligt om een ambulance bij haar te krijgen. Maar zonder toestemming van het Israëlische leger mag geen enkel voertuig passeren. Uiteindelijk komt alle hulp te laat. Wat blijft, is haar stem. Een stem die getuigt.
De gesprekken tussen Hind Rajab en de vrijwilligers van de meldkamer zijn vastgelegd. Dit zeventig minuten durende geluidsarchief van angst en hoop vormt de feitelijke kern van The Voice of Hind Rajab, de nieuwe film van de Tunesische regisseur Kaouther Ben Hania, die vanaf 22 januari in de Nederlandse bioscopen te zien is.
De vorm van deze aangrijpende film roept onvermijdelijk herinneringen op aan de Deense thriller The Guilty (Den Skyldige, 2018). Ook daar speelt het verhaal zich volledig af op één locatie: een meldkamer, waar een hulpverlener via de telefoon probeert een ontvoerde vrouw te redden. De camera verlaat de ruimte niet, blijft dicht op de gezichten van de medewerkers, en dwingt de kijker om zich het drama aan de andere kant van de lijn zelf voor te stellen. Het is een uitgekiend filmisch procedé, dat de verbeelding activeert en de spanning opvoert.
Het cruciale verschil is echter dat The Guilty fictie was, terwijl The Voice of Hind Rajab geworteld is in een rauwe, onontkoombare werkelijkheid. De scènes in de meldkamer zijn weliswaar gereconstrueerd en geënsceneerd, maar ze zijn gebaseerd op ooggetuigenverslagen en transcripties. De stemmen die we horen, zijn echt. Wat zich buiten beeld afspeelt, is geen verzinsel, maar geschiedenis.
Ben Hania staat bekend om haar vermogen om in haar werk de grens tussen documentaire en fictie te laten vervloeien. Ook deze film had niet kunnen bestaan zonder het onderzoek en de vastlegging door journalisten. Tegelijkertijd laat zij zien wat cinema vermag voorbij de journalistieke verslaggeving. “It doesn’t report but remembers. It doesn’t argue, but makes you feel,” aldus de regisseur.
Nieuwsmedia kunnen de noodkreet van een volk vastleggen, maar ze schieten tekort wanneer het gaat om de verstikkende stilte die volgt op de laatste adem van een zesjarig Palestijns meisje. Die stilte verdwijnt tussen krantenkoppen en ‘breaking news’. Cinema kan die leegte wel een plaats geven. In The Voice of Hind Rajab wordt niet alleen een gebeurtenis geregistreerd, maar een ervaring gedeeld, een herinnering bewaakt.
Voor de stem van Hind Rajab, voor de moed van de reddingswerkers in Gaza en de vrijwilligers van de Rode Halve Maan, en voor de moeder die achterbleef met haar zoontje, heeft Kaouther Ben Hania een indrukwekkend filmisch monument opgericht. Een getuigenis op het witte doek, voor een gitzwarte werkelijkheid.
The Voice of Hind Rajab (Tunesië, 2025). Regie: Kaouther Ben Hania. Met: Saja Kilani, Motaz Malhees, Clara Khoury, Amer Hlehel. Speelduur: 90 minuten. Vanaf 22 januari in de bioscoop.
