Mijn werkweken waren te vaak overvol en ongemerkt bouwde mijn vermoeidheid daarin mee. Want in het werk dat ik doe, kun je niet een hele week vol trainen en verwachten dat je daarna gewoon weer doorgaat. Je hebt tijd nodig om te ontladen.
Je bent namelijk niet alleen een training aan het geven. Je bent voortdurend aan het afstemmen, voelen en evalueren. Soms ben je de bliksemafleider en in sommige gevallen zelfs het mikpunt. Allemaal om ervoor te zorgen dat mensen maximaal kunnen leren wanneer het gaat over diversiteit, gelijkwaardigheid en inclusie. Over kansengelijkheid, discriminatie en racisme. Thema’s waarbij ongemak bijna altijd als een schaduw met het onderwerp meeloopt.
Het kan bijna niet anders dan dat dit onder je huid gaat zitten.
Een collega zei ooit tegen mij dat zij na een training soms een hele dag nodig heeft om te detoxen van alles wat ze heeft meegekregen. Een ander plant iedere week een massage in om letterlijk haar spieren te laten ontspannen. Ik besloot dit jaar een aantal weken helemaal los te komen van mijn werk. Om te landen in mijn lijf, in mijn huis en bij mijn gezin.
Dat loskomen ging overigens niet vanzelf. Mijn eerste vakantieweek ging ik als een soort machine door mijn huis met een enorme opruimwoede. Kasten in elkaar draaien, spullen uitzoeken, de schuur opruimen. En ik vond het heerlijk. Want wanneer je met je handen bezig bent, zit je volledig in je lijf. Dat brein mocht eindelijk even in de ruststand. Wat onze planning was voor die vijf weken? Helemaal niets.
Wanneer een ouder meer dan fulltime werkt, heeft dat nu eenmaal zijn weerslag op de rest van het gezin. Dus gewoon met zijn viertjes samen zijn, een beetje rommelen en vooral niet te veel moeten, was voor ons eigenlijk al genoeg.
Inmiddels zit ik aan het staartje van die vijf weken en in de verte voel ik alweer de echo van de rush. De rijdende trein waarop ik over een paar weken weer stap. En juist nu merk ik hoe lang vijf weken lijken wanneer je ze vooraf in je agenda blokkeert, maar hoe kort ze zijn wanneer je moet ontkoppelen van werk dat tot in je haarvaten verbonden is met wie je bent.
Want wanneer je werk ook je missie is, betekent dat ook dat je een stukje van jezelf moet loslaten.
Ik besef steeds meer dat normatieve professionals die met mensen werken en zich bezighouden met rechtvaardigheid, uitsluiting en maatschappelijke verandering eigenlijk een plek zouden moeten hebben om te kunnen ontladen. Niet pas wanneer het niet meer gaat, maar als onderdeel van het vak.
Want als we niet op tijd afstand nemen, bestaat het risico dat we cynisch worden over precies datgene waar we ooit zo bevlogen aan begonnen. Of dat we opgebrand raken terwijl we juist iets probeerden te veranderen.
Misschien moeten we daarom stoppen met herstel te zien als iets wat je doet wanneer het werk klaar is. Zeker in werk waarin je zelf een belangrijk deel van het instrument bent, hoort ontladen bij het werk.
Mijn vijf weken waren dus niet alleen vakantie. Ze waren ook onderhoud. Aan mijn huis, mijn gezin, mijn lijf en uiteindelijk ook aan dat instrument dat straks weer die trein instapt.
Ikzelf.
