Even later spelen de twee broertjes samen met lego. Het is stil in huis. Af en toe het geluid van legoblokjes die vallen. En als hun bouwwerk vastzit, hebben ze een ‘legobevrijder’, een dingetje waarmee ze los kunnen maken wat niet klopt. Ze spelen dit ook vaak met andere kinderen, hun ‘bijna-broertjes’, zoals ze zeggen.
De lego mag niet mee naar school. Maar Ezra (4 jaar) neemt het wel eens stiekem mee. Tot de juf het hoort rammelen in zijn onderbroek.
Noah (7 jaar) is dol op dieren. We lezen in zijn vogelboek. De meest wonderlijke kleuren en zulke prachtige namen, de Blauwe Paradijsvogel: “Opa, wie gaf ze hun naam?”
Voor we naar boven gaan, doen we nog een spelletje. Dit keer: wie het langst niet kan lachen. Ezra begrijpt het niet meteen en begint te schateren. Hij gaat er direct vanuit dat we doen: wie het langst kan lachen. Misschien ook wel een goed idee.
Maar gaan slapen vindt hij toch wel spannend: “Het hele huis staat in het donker”. We doen een lichtje aan. En Noah zet mama’s muts op. Dat doet hij altijd als ze op stap is.
Ze zitten op hun bedjes. En we gaan verder met ons verhaal. De jongens en ik vertellen om de beurt een stukje. We bepalen samen hoe het verder gaat. De axolotls zijn op reis van Mexico naar Utrecht West en onderweg beleven ze allerlei avonturen. Op dit moment komen de salamandertjes net aan bij een Utrechtse gracht. ”De axolotls weten nu dat wij bestaan!” zegt Ezra, zijn ogen stralen.
Als ik hem nog een nachtkusje geef, vertelt hij me waarom hij later in De Bilt wil komen wonen: “Ik ga met oma trouwen”.
Tussen hun bedjes in ligt een kleed. Daar lig ik op, op mijn rug, ik kan hun handjes nog even vastpakken. De poes komt er ook bij liggen, hard spinnend.
Ze vallen in slaap, elk op hun eigen manier. Ezra in één keer: de knop gaat van aan naar uit. De blauwe ogen van Noah blijven lang open, vallen steeds meer toe. Als ik me beweeg, of zijn handje even loslaat gaan ze meteen wat wijder open.
Als ze slapen, sta ik voorzichtig op. Het sneeuwt. En het kind in mij is weer wakker.
