Voetbal. Gullit. Ik was verbaasd en verrast dat er andere zwarte mensen zijn die Gullit hebben moeten gebruiken als referentie om te bewijzen dat je met een zwarte huidskleur toch Nederlands kan zijn. Ik dacht dat ik uniek was in dit. Helaas, ook anderen hebben hun nationaliteit moeten verantwoorden met gebruik van de voetballer Gullit. Ik vraag me af of hij, de voetballer in kwestie dit weet. Dat hij ons echte paspoort is. Onze vrijbrief.

“What is your relationship to this child?” Ik sta bij het douaneloket in Londen. Mijn witte dochter naast mij. De stem klinkt hard, onvriendelijk. De vraag op zich is kwetsend. “I am her mother.”

“Papers please!” Zijn gezicht raar stijf terwijl hij de woorden zegt. Ogen die mijn bevragend aankijken. Na een paar minuten van tikken op een toetsenbord, kijkend op een beeldscherm, hoor ik de woorden. “Have a nice day.” Ik kijk hem aan en zeg: “Thank you. Thank you for doing your job because child abduction is really a big problem.”

Weer een checkpoint. Weer de vraag “What is your relationshiop to this child?” Het zelfde script. En weer zeg ik met de grootste glimlach die ik kan maken. “Thank You, thank you for doing your job because child abduction is really a big problem.” Drie witte mannen worden rood. Ik krijg mijn paspoort in mijn hand gedrukt en ik mag door, met mijn kind. Mijn witte kind.

Wit wordt rood

Voor mij staat mevrouw De Vries met vier witte kinderen met blond haar en blauwe ogen. Op een papiertje heeft haar man geschreven dat hij aan haar toestemming geeft om te reizen met de kinderen. Zijn handtekening en een kopie van zijn paspoort.

Ik heb de officiële documenten gedownload van de site van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, getekend door mijn ex-partner, de vader van mijn kind. Een officiële kopie van zijn paspoort met handtekening.

Zij krijgt te horen: “Mevrouw De Vries,  volgende keer moet u wel zorgen voor de juiste documenten. ” Ze zegt: “Ja ja, natuurlijk.”

En ik krijg te horen: “Wat is uw relatie tot dit kind?”, op een kille, vijandige toon.

“Werk je allang voor deze familie als oppas?” De vrouw kijkt me vriendelijk aan. Wellicht is ze zelf op zoek naar een oppas en vind ze het fijn hoe ik met mijn oppaskind omga. Ik heb mijn dochter net een pakje drinken gegeven. Een aai over haar bol. Een arm om haar heen.

Werk je allang voor deze familie als oppas?

De vraag dringt zich op, ik neem een diepe ademteug en zeg: “Ik ben haar moeder.” Wit wordt rood. Alweer. Wie zijn nou de echte kleurlingen, vraag ik me af.

Ik ben een dubbelbloed. Zwart en wit. En ik ben een zwarte moeder van een wit kind. Wen er maar aan.

Alles wat ik meemaak en wat anderen in mijn situatie meemaken is waar de stichting Loving Day zich mee bezig houdt. Op 10 juni om 20.00 uur mag ik tijdens hun online event spreken over mijn mixed heritage. Spreek je mee? Meld je aan via info@lovingday.nl

leontine

Leontine Vreeke

Schrijver

Leontine Vreeke (1976) is geboren in Vlissingen maar leeft al meer dan 25 jaar in Rotterdam. Naast haar werk als International Sales …
Profiel-pagina
Al 4 reacties — praat mee.