Ten eerste: Hamas pleegde een gruwelijke terreurdaad op 7 oktober, ‘die wordt voortgezet met elke dag dat gijzelaars nog gevangen zitten en mishandeld worden’. Sommigen laten dit onbenoemd terwijl ze zich over de oorlog uitlaten. Misschien omdat ze ervan uitgaan dat het vanzelf spreekt dat de daad van Hamas gruwelijk is, misschien om andere redenen. Feit is dat het om een inhumane en wrede terreuractie ging. Laat daar geen enkel misverstand over bestaan.

Ten tweede: Het antisemitisme laait wereldwijd op sinds Israëls reactie. ‘Dat is smerig en gevaarlijk’, schrijft Akkerman, wederom een vanzelfsprekendheid die helaas niet zo vanzelf spreekt als je zou willen. Uiteraard is kritiek op Israël en de extremistische regering van Netanyahu geen antisemitisme, al worden kritische geluiden door diezelfde regering wel vaak zo afgeschilderd. Tegelijkertijd is sprake van een reële opleving van antisemitisme. Zo wordt bijvoorbeeld op X (voorheen Twitter) regelmatig in afkeurende termen over ‘de Joden’ gesproken, mede dankzij het schandelijk lakse moderatiebeleid van Elon Musk.

Ten derde: ‘De Israëlische reactie is buiten alle proportie’. Meer dan 25.000 doden, duizenden vermisten, tienduizenden gewonden en bijna twee miljoen daklozen. Tienduizend lege kinderschoenen op de Dam voor ieder vermoord kind, het aantal blijft oplopen. Het dagelijkse aantal doden is groter dan bij alle andere grote conflicten van de 21e eeuw. De filosofe Judith Butler waarschuwde een paar jaar geleden in haar boek The Force of Nonviolence dat het goedpraten van geweld vaak een beroep doet op ‘zelfverdediging’. Dat gebeurt nu ook. Het is één ding om de Iron Dome, een Israëlisch luchtverdedigingssysteem, te gebruiken om raketaanvallen af te weren. Van een geheel andere orde is het platbombarderen van een volk zonder zichtbaar onderscheid te maken tussen Hamasstrijders en burgers.

Ten vierde: ‘Als het Israëlische optreden niet al neerkomt op etnische zuivering, dan wordt daar door ministers en parlementsleden wel op aangedrongen.’ Een heel volk straffen voor de wandaden van een extremistische groepering is in strijd met de (door alle landen ter wereld erkende) Vierde Geneefse Conventie, waarin de bescherming van burgers in oorlogstijd is vastgelegd. In morele zin is iedere onschuldige burger die wordt omgebracht er hoe dan ook één te veel.

Ik voeg hier een vijfde waarheid aan toe: Er worden politieke spelletjes gespeeld over de ruggen van onschuldige kinderen en burgers. Oproepen tot een staakt-het-vuren is het minste wat politici kunnen doen. Maar sommige politici zijn meer bezig met hun herverkiezing of volgende baan. Waar politici het laten afweten is het aan burgers, aan ons, om tot een onvoorwaardelijk staakt-het-vuren op te roepen. Op straat, in petities, in dagelijkse gesprekken.

Je hoort vaak dat eenvoudige vredesoplossingen voor Israël-Palestina niet bestaan. Daar zit een kern van waarheid in, deze oorlog kent immers een lange en complexe ontstaansgeschiedenis. Toch zijn er wel degelijk oplossingen mogelijk. Veel landen hebben een non-discriminatiebeginsel in hun grondwet staan. Insteek is de gelijkwaardigheid van alle burgers. Als dat principe wordt losgelaten sneuvelt menswaardigheid. De een wordt dan minderwaardig behandeld ten opzichte van de ander op basis van afkomst, godsdienst, geslacht, noem maar op.

Ook in Israël-Palestina of Palestina-Israël moet gelijkwaardig burgerschap in alle opzichten de grondslag van toekomstige vrede worden. En al zijn Israëlische en Palestijnse vredesactivisten het niet over alles eens, ze geven sinds het uitbreken van de oorlog wel het goede voorbeeld. Zij zeggen ondanks alles: “Onze bevrijding is onlosmakelijk met elkaar verbonden.” Een zesde waarheid, een waarheid als een koe.

stephan

Stephan Huijboom

Filosoof

Stephan Huijboom is filosoof en opiniemaker bij het Apostolisch Genootschap.
Profiel-pagina
Al 3 reacties — praat mee.