angelaAmsterdam bestaat uit 180 verschillende nationaliteiten en is daarmee de meest diverse stad ter wereld. Het IKON-televisieprogramma De Nieuwe Wereld ontvangt elke week een wereldburger uit een van die 180 landen en vraagt wat de zondag voor hem of haar betekent. In de uitzending van zondag 20 december (13.20 uur, NPO2) is dat Angela Capo.

Angela is geboren en opgegroeid in Zuid-Italië, in het dorpje Agropoli. Op haar 17de werkte ze in een Gasthof in Kirchberg in Tirol. Daar hoorde ze voor het eerst de Nederlandse taal. Ze dacht dat het een Duits dialect was. Ze vond de taal erg mooi en besloot na terugkeer in Italië Nederlandse taal en letterkunde te gaan studeren in Napels. Ze is 39 jaar. Nadat ze eerst als accountmanager had gewerkt bij een internationale zakelijke onderneming, was haar droom om in de uitgeverij te gaan. Ze is toen als stagiaire bij een uitgeverij gaan werken en ging van 3800 euro per maand naar 380, maar het was de moeite waard. Ze kon haar droom ten uitvoer brengen en werkt nu als zelfstandige in de uitgeverswereld. Terug naar de wereld van de woorden. Ze werkt nu als marketing consultant voor uitgevers en als programma manager bij Emerce.

Waar kom je vandaan?
“Zuid-Italië, erg mooi, Agripoli, waar je nog de Griekse tempels kunt zien. Mijn ouders zijn bewust in die moeilijke regio gebleven. Mijn vader werkte als leraar en haalde de studenten op met zijn auto. Mijn vader heeft levens gered door studenten te stimuleren iets van hun leven te maken. Mijn moeder is Zuid Italiaans. Mijn ouders hebben me op mijn 15de al gestimuleerd om naar het buitenland te gaan en te ontdekken, dat er veel meer was dan het zuiden van Italië. Ik ben naar Oostenrijk gegaan en alles was daar perfect, te perfect. In een Gasthof ben ik mee gaan werken en ik hoorde daar voor het eerst de Nederlandse taal en werd op slag verliefd. Dit was tijdens de oorlog in Joegoslavië. We werden geconfronteerd met vluchtelingen, wat ik me eigenlijk later pas realiseerde. Later ben ik in Napels Nederlands gaan studeren en mijn eerste les ging over de Biebelebonse berg…”

Wat betekent de zondag voor je?
“De zondag is voor mij geroosterde paprika’s. Het was de enige dag dat mijn vader thuis was en het eten verzorgde. Ik herinner me hoe ik als kind zat te lezen of iets anders aan het doen was en hoe veilig ik me voelde. Als kinderen gingen we, net als iedereen, naar de kerk. Iedereen ging, al mijn klasgenootjes. We kregen daar snoep. Ik ben niet bewust religieus opgevoed. Mijn ouders hebben mij altijd vrij gelaten om te kiezen wat ik wilde geloven. Ik geloof wel dat er dingen zijn die je niet kunt zien. Mijn ouders hebben mij geleerd om niet bang te zijn van het onbekende en dat te omarmen. Mijn ouders waren wel gelovig, maar gaven niets om het instituut kerk. God was er altijd in ons huis, maar op een hele andere manier.  Ik geniet ontzettend van lege kerken, templa zijn dat, tempels, waar je kunt mediteren.”

Wat heb je meegenomen?
“Ik heb een schilderij van mijn hond meegenomen. Zij heette Garip. Ik heb haar gekregen in Napels. Ze was toen heel ziek. Ik was student en had geen geld. Ik ben toen met een stapel toen nog lires naar de dierenarts gegaan. Ik zei dit is alles wat ik heb. Na weken ging het beter met haar. Ze is 17 jaar geworden. Ik geloof zeker dat ze nog ergens is. Ze was er altijd om mij te besmetten met vrolijkheid. De manier waarop zij de dood heeft omhelst, was heel bijzonder. Ze is er nog altijd, zonder woorden. Mijn hond is iets tussen een kind en een engel.”

Bron: IKON

 

Nog geen reactie — begin het gesprek.