Dat De Korte met dit gebaar in de problemen zou komen was te voorzien. Om aan die problemen tegemoet te komen schreef hij met Pinksteren een brief om zijn beweegredenen te verhelderen. De brief was genuanceerd en deed recht aan de verontrusten over en aan hen die blij waren met de gegeven ruimte. De brief nam de onrust onder een deel van de priesters en gelovigen in het bisdom Den Bosch niet weg. De aanhoudende protesten van hen tegen de gebedsdienst in de Sint Jan deed de bisschop besluiten zijn toestemming om de kathedraal beschikbaar te stellen in te trekken. Omwille van de eenheid binnen het bisdom meende hij niet anders te kunnen.

Hij zegt dat hij het geweten van gelovigen niet mag kwetsen en zijn broeders en zusters aanstoot geven. Wat hij zich niet realiseert is dat de LHBT-gemeenschap, met name de rooms-katholieken onder hen, deel uitmaakt van die geloofsgemeenschap waarvoor hij opkomt. Niet alleen hen, maar ook hun ouders en familie, worden buiten de gemeenschap gesloten alsof zij geen zusters en broeders zijn. Een uitgestoken hand die zegen belooft terugtrekken, verandert die zegen in een klap in het gezicht. Hoe onbedoeld ook door deze goedwillende bisschop.

“Het recente besluit van de bisschop heeft het wantrouwen gevoed en verdiept in de zin van: zie je wel, ze zijn niet te vertrouwen.”

Binnen de LHBT-gemeenschap heerste de overtuiging dat de rooms-katholieke kerk en daarbinnen, met name de leiders, paus en bisschoppen, niet te vertrouwen is. De wijze waarop de paus homo’s tegemoet trad – wie ben ik om over hen te oordelen? – en het gebaar van bisschop De Korte om niet alleen de kathedraal beschikbaar te stellen maar hen ook te zegenen bracht hoop. Gezien de reacties die ik hoor in LHBT-kringen en zie op facebook heeft het recente besluit van de bisschop het wantrouwen gevoed en verdiept in de zin van: zie je wel, ze zijn niet te vertrouwen.

Toch betekent dit niet dat de deur opnieuw is dicht gegooid en op slot gedraaid. De bisschop geeft aan in zijn brief dat zijn besluit geenszins betekent “dat ik het gesprek tussen onze Kerk en de homoseksuele gemeenschap niet wil voeren.” Ik vergeef hem dat hij ook in deze uitspraak suggereert dat homoseksuelen niet tot onze Kerk behoren. Uit eigen omgang als woordvoerder van het Werkverband van Katholieke Homo-Pastores met hem weet ik dat onderling vertrouwen, verbondenheid en dialoog hem dierbaar zijn. Ook de gezamenlijke verklaring van het COC en het LKP (Landelijk KoördinatiePunt groepen kerk en homoseksualiteit) spreekt naast het voorlopig weer in het slot gooien van de kerkdeur de verwachting uit dat deze bisschop de komende jaren de LHBT-gemeenschap niet afschrijft.

Groter acht ik het gevaar dat de priesters en gelovigen in het bisdom Den Bosch die zich niet lieten overtuigen en de druk op de bisschop vergrootten om zijn besluit in te trekken, dit zien als een overwinning. Zij zullen het in dat geval de bisschop lastig kunnen maken pastoraal te handelen, en dwingen besluiten die voortkomen uit dit pastorale handelen niet te nemen of terug te trekken. In het verleden heeft kardinaal Eijk het bisschop De Korte lastig gemaakt. Denk aan de brief die hij schreef aan de leden van de Nederlandse bisschoppenconferentie en de nuntius over het handelen van bisschop De Korte, gedateerd op 6 april 2010, die in het nieuws kwam als een dolkstoot in de rug van De Korte. Het weerhield De Korte niet te handelen zoals hij meende te moeten handelen. Niet deze brief, maar zijn handelen was voor de paus reden hem jaren later te benoemen tot bisschop van ons grootste bisdom. Het geeft mij vertrouwen dat hij zich niet zal laten inpakken door genoemde groep priesters en gelovigen en zal blijven handelen als een herder.

Theo Koster

Theo Koster OP

Theoloog en emeritus studentenpastor

Profiel-pagina
Al 25 reacties — praat mee.

Advertentie

Dominicanenklooster Huissen