Cinematografische struikelsteen over fotojournalist Fatma Hassouna in Gaza

Farsi filmt haar gesprekken met Fatma met haar mobiele telefoon. Ze leerde haar kennen via een Palestijnse vluchteling in Caïro. Uit deze intieme opnames monteert ze een documentaire van bijna twee uur. Met minimale middelen bereikt ze maximale zeggingskracht. De sobere, hartverscheurende film vormt een scherp contrast met de glitter van Cannes. Na de vertoning blijft het lang stil in de zaal.

Fatma’s glimlach en open gezicht blijven hangen. Ze kijkt de camera in met hoopvolle ogen, terwijl haar woorden een andere realiteit tonen. “Hoe gaat het?”, vraagt Sepideh. “Goed”, zegt Fatma. “Een kwartier geleden vielen de bommen vlakbij.” Farsi schrikt: “Wat? Nee toch? Je zegt dat het goed gaat, en dan vertel je dat er net gebombardeerd is? Oh mijn god!” Fatma blijft onverstoorbaar. Ze blijft vechten. “Ik ben trots Palestijn te zijn. Ik voel me sterk, trots, belangrijk. Ze kunnen ons niet verslaan. Ik heb mijn geloof. Daardoor weet ik dat alles een bedoeling heeft, ook dit vreselijke lijden.”

Farsi, zelf veertig jaar geleden uit Iran verbannen, voelt zich verwant met Fatma. “Het is alsof ik in een spiegel kijk,” zegt ze in de voice-over. “Onze levens zijn getekend door oorlog en gevangenschap.” Toch worstelt ze met Fatma’s onwrikbare geloof. “Ik ben sceptisch. Ik kán daar niet in geloven. Maar ik snap dat het voor jou houvast geeft.”

Langzaam verandert Fatma. De glimlach wordt dunner, het vuur in haar ogen doffer. Dan breekt ze: “Ik ben depressief.” Ze vertelt hoe het geweld haar verlamt. Hoe ze alles ziet, maar niets meer voelt. “Het is alsof ik gek word. Ik wil alleen nog toekijken en zwijgen.” De terreur knijpt het laatste beetje levenskracht uit haar weg.

Zelden toont een film zo indringend de impact van oorlog op gewone, machteloze mensen. Veel sterker dan traditionele oorlogsfilms, die focussen op gevechten en verwoesting. Farsi zegt in een interview: Put your soul on your hand and walk is mijn antwoord als filmmaker op het aanhoudend bloedvergieten van Palestijnen. Mijn manier om mijn verstand niet te verliezen.” Deze documentaire is een cinematografische struikelsteen. Een eerbetoon aan één van de duizenden slachtoffers van zinloos oorlogsgeweld.