Ik bedacht me: vluchtelingen in Nederland zouden op 4 mei bijvoorbeeld niet mogen herdenken wat er met hen en hun familie is gebeurd in oorlogen waarvoor zij naar ons land zijn gevlucht? Moeten zij per se nadenken over wat onze ouders en grootouders in Europa, nee in Nederland is overkomen?

Dit jaar vraag ik me af waarom we in Nederland de Eerste Wereldoorlog niet mee nemen in onze herinneringen? De Grote Oorlog waarin ons landje de dans op het nippertje ontsprong en de vluchtelingen uit België tegenhield?

En nu zou de keus zijn om tot in lengte van dagen alleen onze Nederlandse militairen en Nederlandse oorlogsslachtoffers te herdenken uit Wereldoorlog II of ook die Nederlandse militairen te herdenken die in latere oorlogen zijn omgekomen? Hoe zit het dan met degenen die door Nederlands geweld het leven lieten: in Indonesië bijvoorbeeld? En als het om onze zogenaamde Vredesmissies gaat, mogen dan alleen Nederlandse militairen herdacht worden of ook de burgers die tijdens zulke missies zijn omgekomen – door toedoen van Nederlandse militairen of door hun nalatigheid? Om over het willen nadenken over de geweldmotieven en het lijden van vroegere vijanden en hun nabestaanden nog maar helemaal te zwijgen.

Er is voor mij maar een geloofwaardige manier van herdenken mogelijk: ieder jaar in heel Europa, nee in heel de wereld, stil staan bij die honderden miljoenen slachtoffers van oorlogsgeweld wereldwijd die er voor en na 1945 gevallen zijn. Een dag waarop alle vlaggen niet halfstok gaan, maar neergehaald worden en de volksliederen even moeten zwijgen. Een dag om onze ‘nationale kerk’ open te breken. Wat een bevrijdende dag zou dat kunnen zijn.

Gied ten Berge

Gied ten Berge

Socioloog / Theoloog

Gied ten Berge is socioloog, katholiek theoloog en auteur/redacteur van verschillende publicaties over de religieuze verhoudingen en …
Profiel-pagina
Nog geen reactie — begin het gesprek.