Tarawally ontvlucht op 19-jarige leeftijd zijn geboorteland Sierra Leone waar hij zijn leven niet langer veilig weet vanwege een bloedige burgeroorlog. In Nederland brengt hij zeven jaar door in verschillende AZC’s en in die periode schrijft hij zijn debuutroman De god met de blauwe ogen (2010) over witte suprematie. Daarna volgen nog De verloren hand (2016), Gevangen in zwart wit denken (2018) en De getemde man (2023). In het laatste boek onderzoekt Tarawally de verschillen in rolverdeling tussen man en vrouw, gebaseerd op zijn ervaringen zowel in Sierra Leone als in Nederland. Samenvattend: waar in Afrika gemeenschap de basis is, staat in Nederland het individu centraal.
En nu is er Ik ben omdat wij zijn, een bundeling van tachtig aansprekende columns die eerder verschenen in dagblad Trouw in de periode 2019 tot in 2026. Het zijn stuk voor stuk lezenswaardige, en soms ook confronterende bijdragen over alledaags racisme, waarbij Tarawally niet alleen zichzelf, maar ook de Nederlandse samenleving een spiegel voorhoudt.
Zijn eerste column gaat over de reis per vliegtuig naar Nederland waar hij naast een lange witte man komt te zitten – hij noemt hem Willem van Oranje – die ‘vanzelfsprekend’ de hele stoel voor zich inneemt inclusief de leuning en de ruimte om de benen te strekken. ‘Koloniseren van de ruimte’, noemt Tarawally dat.
In een andere column blikt hij terug op zijn verblijf in het AZC van Drachten ten tijde van de moord op Marianne Vaatstra en alle asielzoekers verdacht zijn. Jaren later blijkt de dader ‘gewoon’ een witte boer uit de buurt. Direct na de aanslag op Pim Fortuyn duikt Tarawally dan ook onder ‘uit angst dat het een migrant zal zijn’.
De columnist schuwt scherpe politieke stellingnames niet. Over de vernietiging van Gaza door Israël gebruikt hij onomwonden de term ‘genocide’. ’Als Israël schuldig wordt bevonden bij het Internationaal Gerechtshof dan zal ook Nederland moeten boeten’, aldus Tarawally. En wat betreft de westerse suprematie over Afrika beschrijft hij hoe internationale bedrijven de markten overspoelen met goedkope import: bevroren kip uit Europa, tomatenpuree uit Italië, poedermelk uit Nederland, rijst uit China met als resultaat dat lokale boeren, ondanks hun vakmanschap, niet kunnen concurreren met bedrijven die winst verkiezen boven samenwerking.
Over mensen die asiel vragen meent Tarawally dat het Westen teveel inspeelt op zielige en dramatische vluchtverhalen. Zijn suggestie: niet meteen vragen naar hun redenen om te vluchten, maar in plaats daarvan wat hen energie geeft en vandaar uit het gesprek opbouwen. ‘Wat ons verbindt, verdient meer aandacht dan wat ons scheidt’ is Tarawally’s adagium.
Zo is Ik ben omdat wij zijn een toegankelijk boek van een begripvolle schrijver die activisme niet schuwt, maar op een overtuigende manier ons een levensgrote spiegel voorhoudt.
