Het is december, de dagen worden nog elke dag korter. Mijn hele wezen wil tot rust komen, met een dekentje op de bank, warme chocolademelk en zoetsappige kerstliedjes. In de schemering mijmeren over het afgelopen jaar.
Maar het dekentje op de bank lukt nog niet. Mijn werkethos weerhoudt me, er moet nog van alles ‘af’ voor het einde van het jaar en er zijn kerstborrels en voorbereidingen voor het kerstdiner.
En hier in de tuin vindt ondertussen ook nog een grote metamorfose plaats, die veel van mijn aandacht en energie opeist. Pfff…. Ik doe dus eigenlijk het tegenovergestelde van wat dit donkere seizoen van me vraagt: stilstaan.
Toch gaat het mijmeren en reflecteren wel door, enigszins geholpen door mijn afspraken met een businesscoach over de herijking van mijn bedrijf. Vragen als ‘wat vind ik belangrijk in het leven?’, ‘waarvan krijg ik energie’ en ‘welke impact wil ik maken?’ passeren de revue. Relevante vragen voor een impactondernemer, vragen die me soms op mijn grondvesten laten schudden en dwingen tot stilstaan en reflectie.
Ik ben het pad van de duurzaamheid, van regeneratie ingeslagen, maar ik weet nog niet hoe het zich zal ontvouwen; het is nog mistig. Ik voel me afwisselend angstig, futloos, moedig en verwachtingsvol.
Ja, ik wil dit pad bewandelen en oef, wat is het af en toe lastig.
Wel of geen kitscherig goudkleurig bordje voor op de kersttafel kopen zal het verschil niet maken en toch kan ik het niet meer. Ik kan geen dingen meer kopen die niet duurzaam zijn geproduceerd. Ik kan geen spullen meer weggooien, maar moet van mezelf op zoek naar een herbestemming. Ik kan geen fruit meer kopen dat uit Zuid-Amerika wordt ingevlogen.
Ik wil dat die nieuwe economie er komt en dat kan alleen als we andere keuzes maken: met onze portemonnee, in hoe we met elkaar en de aarde omgaan én in hoe we de samenleving organiseren.
Als we het leven in al haar verscheidenheid vooropstellen en niet financiële kortetermijnwinst, als we gaan voor gezamenlijke ontwikkeling in plaats van individueel belang en als we kunnen meebewegen met de energie van de verschillende seizoenen, dan kan er een heel andere manier van (samen)werken en samenleven ontstaan. Daaraan wil ik bijdragen. En ja, ik weet dat dat geen makkelijk pad is en af en toe, zoals daar voor de kast met kerstdecoraties in de supermarkt, zou ik willen dat ik dat pad niet was ingeslagen en ‘gewoon’ kon doen zoals ‘iedereen’. Maar ik kan het niet meer en ik geloof echt dat het anders kan!
En terwijl ik me bezin op wat ik achterlaat in 2025 en wat ik wil laten groeien in 2026, zijn grind en stenen uit onze tuin gehaald en zijn de eerste planten en struiken begonnen met wortelen op hun nieuwe plek. Het nieuwe leven krijgt vorm ♥.
