Over ruim tien jaar is één op de vier mensen in Nederland 65-plus. Om de samenleving economisch en sociaal leefbaar te houden, zullen we de kennis, ervaring en inzet van actieve ouderen beter moeten benutten.
Ik ging op speurtocht uit, met de tips van AI erbij. Is er ergens zinvol werk waar ik mijn ervaring en expertise rondom management, journalistiek en onderzoek kwijt zou kunnen? Ik heb de luxe om dat betaald of onbetaald te doen. De handvol uitzendbureaus die zich richten op betaald werk voor senioren, bieden vooral veel vacatures voor echte mannen met ervaring, zoals chauffeurs, klusjesmannen of kraanmachinisten, al zijn er ook jobs als medewerker linnenservice, keukenmedewerkster of receptioniste te vinden. Niets voor mij: Ik deed thuis, naast mijn managementbaan, al decennialang de linnenservice en ben met liefde de receptioniste, kok (en achtervang in moeizame tijden) voor mijn gezin. Dus klaar. Alleen in de Achterhoek zag ik dat een klein uitzendbureau wél iemand zocht op hbo-niveau, een HR-specialist. Maar ja, Doesburg is ver weg. En HR is toevallig niet mijn expertise.
Ook onbetaalde functies vinden valt niet mee. Bij maatschappelijke organisaties lijkt weinig vraag naar professioneel meedenken of onderzoekswerk van oudere experts, bijvoorbeeld om projecten intergenerationeler (en beter) te maken. Natuurlijk zijn er best veel vrijwilligersorganisaties die je nodig hebben, maar nooit voor een professionele functie (bijvoorbeeld om de structureel overbelaste directeur wat te ondersteunen of fundamentelere vraagstukken in de organisatie, die altijd maar blijven liggen, op te lossen). En lees het goed: het gaat mij niet op het verdringen van jongeren op de arbeidsmarkt, het gaat om onbetaalde ‘plus-functies.’
Na een maandje speuren, in betaalde en onbetaalde vacatures, en na een aantal netwerkgesprekken stel ik twee dingen vast. Eén: werkgevers (ook in vrijwilligersorganisaties) hebben weinig idee hoe ze het human capital van een goed opgeleide pensionado zinvol en op maat kunnen inzetten. In de ervaringen op LinkedIn lees ik dat ze echt nog moeten leren om de goede vraag te stellen: ‘Wat geeft je energie in deze levensfase’. En twee: je kunt werkgevers in persoonlijke gesprekken wel op een idee brengen! Iedere directeur die ik sprak, wilde graag meedenken.
Ikzelf kan, en wil, nog een decennium mee schat ik, dat is best een lange tijd. Dus ga ik op zoek naar mensen die, net als ik, leeftijdsdiscriminatie en ‘boomer-oordelen’ trotseren om in hun vak en met hun expertise bezig te blijven, betaald of onbetaald. Medestrijders vind ik wel, maar bij werkgevers en managers is nog een wereld te winnen, bij jongeren trouwens ook. Zelfs mijn eigen millennial-kinderen snappen niet waarom ik niet lekker ‘gewoon ga chillen, mam!’ En dan zijn ze notabene door mij opgevoed.
Pensionado’s met ambitie: werk aan de winkel. Ook bij onze jongeren, die volgens mij niet doorhebben dat ze al binnen een decennium de minderheid zijn in onze samenleving.
Deze blog verscheen eerder op de website van Leyden Academy.
