Onze samenleving voelt zo gepolariseerd dat we elkaar steeds vaker kwetsen met woorden en gedrag. Zelf merk ik de laatste tijd dat ik hierdoor geestelijk en lichamelijk achteruitga.
Sinds 7 oktober 2023 werd ik op straat uitgescholden. De ene keer: “vieze moslim.” De andere keer: “jij bent een jood, ga naar Tel Aviv.” Tegelijkertijd zie ik de gruweldaden tegen de menselijkheid in Gaza, én de gruweldaden van 7 oktober 2023.
Jaren geleden, toen ik me in christelijke kringen in Nederland en de VS kritisch uitsprak tegen christelijk zionisme, kreeg ik te horen: “Zie je wel, je bent nog niet bevrijd van de geest van je geboorteland. You need to be delivered.”
Na 11 september werd ik uitgescholden omdat men dacht dat ik moslim was. Maar ik koos er toen samen met andere christelijke leiders voor om naast mijn moslimvrienden te staan. Onze vrouwen liepen mee met vrouwen die hoofddoek droegen zodat ze niet lastiggevallen werden. Sommigen van ons vastten zelfs tijdens de ramadan dat jaar uit solidariteit. Dat was onze manier om te zeggen: wij laten jullie niet alleen.
En nu, jaren later, met mijn joodse naam, wonend in een joodse wijk, met vrienden en kennissen die joods zijn, zie ik hoe sommige van hen in Nederland uitgescholden, gepest of bedreigd worden om daden van Israël – en dat de meesten zich daardoor niet veilig voelen in het dagelijks leven.
Vandaag wordt van joden verwacht dat ze zich uitspreken tegen Israël, alsof hun veiligheid en waardigheid hier in Nederland afhankelijk is van de daden van het regime van Netanyahu. Maar hoe mooi zou het zijn als wij – hoe kritisch we ook zijn op wat Israël doet – zouden zeggen: ik sta OOK naast mijn joodse vrienden en kennissen hier in Nederland, die nu de klappen opvangen. Zoals wij dat in 2001 deden met onze moslimvrienden.
Ik ben moe van de etiketten. Deze hokjeslogica maakt ons kapot.
En toch geloof ik dat we bruggen nodig hebben. Of misschien klaagmuren die luisteren. Oorlogen vernietigen bruggen, maar vrede bouwt ze op. Soms betekent dat dat je zelf een brug moet zijn. Dat je toelaat dat anderen – met hun woorden, hun pijn, hun hoop – stenen op je leggen en over je heen lopen, zodat zij elkaar kunnen bereiken. Een brug zijn doet pijn: je wordt betreden, je wordt belast.
Ik kies ervoor een brug te zijn. Voor en/en in plaats van of/of. Of een klaagmuur waar mensen hun hart en zorgen kunnen uiten zonder oordeel.
Misschien begint echt respect en dialoog juist daar: waar we weigeren elkaar in hokjes te duwen, en in plaats daarvan bereid zijn bruggen te bouwen – of zelfs een brug te zijn.
Deze bijdrage wordt zonder verdere redactionele uitleg of interpretatie geplaatst. De auteur heeft aangegeven dat hij op dit moment niet kan ingaan op reacties of discussies, omdat hij daar fysiek en mentaal de ruimte niet voor heeft.
Ik voel pijn, je verdriet en je twijfel. En bid om vrede wereldwijd.