Spannend

Ik ga bij mezelf na hoe ik hierbij kom. Hoe kan ik zo stellig zijn over dat deze onderneming niet spannend is. 5500 km te voet afleggen met ons gezin – en wie er verder aansluit bij de Peacewalk – naar Jeruzalem.

Vertragen, dat is het sleutelwoord denk ik. Uit de ratrace. We pauzeren onze banen en schoolwerk en gaan een aantal maanden leven op een wandel-tempo van twintig kilometer per dag. Om de tijd te nemen voor de hoognodige arbeid van dit moment: vrede leren.

Het voelt als een luxe én een noodzaak. Dat we die Peacewalk-stappen gaan zetten geeft op een bepaalde manier rust. De onrustmakende onmacht over de situatie in de wereld maakt plaats voor actie. Voor zachte actie. De ene voet voor de andere zetten. De tijd nemen om anderen te ontmoeten in het onderweg zijn.

‘Nee’, zei ik dus. ‘Niet spannend’. Maar ik hoor meteen dat dat niet geloofwaardig is.

‘Natuurlijk zijn er ook dingen die ik wél spannend vind’, zeg ik er achteraan.

‘Wat vind je wél spannend?’ vraagt Joris.

‘Wat er met je lijf gebeurt als je zoveel kilometers maakt.
Wat de dynamiek van een groep medereizigers met je doet. Hoe de kinderen zich verhouden tot het gebeuren.
Hoe we met z’n vieren gaan leven zonder huis. Wat er gebeurt als je moe wordt, wat er gebeurt als je het koud hebt…
Wat veranderende weersomstandigheden doen met je gemoed.
En wat er gebeurt als we op plekken komen waar conflict en spanning is’ – som ik op.

‘En toch ga je, waarom is dat belangrijk?’ vraagt Joris.

‘Het is de enige manier’, zeg ik.

Opnieuw met een stelligheid die mijzelf verrast.

‘Er moeten mensen zijn die zoeken naar wat nodig is voor vrede. En dat kan ik niet alleen, maar het is wel de enige manier. Dat mensen zich gaan inzetten. Niet iedereen hoeft te lopen. Je kunt er ook in je buurt, in je straat en in je eigen hart (sowieso voor iedereen een goed idee) mee aan de slag.’

Voor me ligt een illustratie van de camperbus die mee op reis gaat – ik probeer een getekend verhaal te maken van onze reis en ben begonnen met wat eerste schilderstreken – Het is een groen geschilderde oude ME-bus, die we aan het verbouwen zijn naar een vierpersoons camper. We babbelen wat verder over deze bus. En het geeft me een inzicht.

Deze bus wordt onze veilige plek. De thuisplek die met ons meereist. Een kleine woonkamer met vertrouwde basics waar we ons kunnen terugtrekken als het nodig is. Deze camper kan ons een paar kilometers vooruit helpen als we een pauze nodig hebben. Een schil die ons fysiek beschermt.

Misschien is het wel deze wetenschap, dat we in ieder geval een camperbus als basis hebben dat het niet zo heel spannend voelt. De bus helpt me om onze tocht te zien als een camper-avontuur.

Ik zie wel uit naar een leven op een langzamer tempo, waarin we de tijd nemen voor thema’s die aandacht nodig hebben. Waarin we veel tijd met elkaar doorbrengen als gezin en al reizende ‘verandervaardig’ leren worden.

Het is niet zo dat ik me geen zorgen maak. Maar die zijn algemener van aard. Over zaken als autocratische wereldleiders die menselijkheid uit het oog verloren hebben. Over vernietigende fossiele industrie, over vergiftigd land, klimaatverandering en gepasseerde tippingpoints. Over een stijgende zeespiegel. Over het faillissement van water (zie VN-rapport), over AI-ontwikkelingen en verhittende datacentra. Over gebrekkige sociale structuren en polarisatie en meer…

Temidden van de onrust die ik voel geeft het plan om een jaar met ons gezin te wijden aan de Peacewalk juist iets van perspectief.