Beste Sander,

Op het moment dat ik deze woorden tik schuifel jij waarschijnlijk net achter je computer. Of misschien ben je een vroege vogel, heb je heerlijk gesport en zit je om 7.30 uur al fris en fruitig achter je laptop om weer een volgend stukje te tikken dat druipt van het privilege.

Zal ik je over mijn ochtend vertellen? Ik sta om 6 uur (of eerder) op om er samen met mijn man voor te zorgen dat twee kleine kinderen gegeten hebben en aangekleed zijn. Er moet brood gesmeerd worden, wassen gedraaid en bedden worden opgemaakt. Ik heb zelf een paar minuten om te douchen, me aan te kleden en te eten. De vroege ochtend staat geheel in het teken van het verzorgen en naar school en de opvang brengen van twee kleine kinderen. Dat is verder niet zielig, mijn man en ik boffen met onze kinderen en we hebben het geluk dat we met zijn tweeën zijn. Maar om je even een indruk te geven: op het moment dat ik aan mijn werkdag begin om 8.30, heb ik er al 2,5 uur intensieve arbeid opzitten.

Mijn man werkt in Den Haag waardoor hij mijn zoon die in Amsterdam op school zit zelden kan wegbrengen. Voorschoolse opvang bestaat nauwelijks en als het er wel is – en je maakt er gebruik van – dan ben je een monster. Let wel: de moeder is een kinderverwaarlozend monster. De vader niet. Zo werkt onze maatschappij nog altijd. De moeder is altijd de schuldige.

Geen voorschoolse opvang betekent dat er van alles geregeld moet worden wanneer ik eerder aan mijn werkzaamheden begin dan half negen. Nou kan ik als fulltime zelfstandig ondernemer (jawel, ze bestaan echt die fulltime werkende vrouwen) uitwijken naar de avond of het weekend, maar organiseer dat schoolleven maar eens wanneer je beiden in loondienst bent. Ondertussen regel ik naast het opvoeden van mijn kinderen – ik hou heel veel van ze, ik doe dit met liefde. Sander, dat moet ik echt opschrijven, want anders word ik als moeder geshamed – een groot deel van alle zaken rondom de crèche en school. Geloof me dat is bijna een tweede fulltimebaan. Met het produceren en opvoeden van nageslacht dragen mijn man en ik bij aan onze economie. Zeker om de in-onze-nek-ademende vergrijzing op te vangen. Neem je dat ook mee in jouw berekeningen?

Grappig trouwens hoe perspectieven en ervaringen kunnen verschillen. Ik ben het helemaal met je eens dat het argument dat ‘vrouwen werken om de kinderopvang te betalen’ een idiote redenering is om niet te werken. Weet je van wie ik die opmerking meestal hoor? Van de heteroseksuele ‘man van’. Die heeft zijn vrouw graag thuis. Hoeft hij ook niet te emmeren met huishoudelijke taken en regeldingen.

Nu we het er toch over hebben: heb je enig idee hoe de meeste werkgevers reageren op vrouwen tussen de 25 – 45 jaar? Oftewel de ‘baarmachines’.

Ik zal het je uitleggen aan de hand van mijn eigen (fulltime, whoohoo) carrière en voorbeelden uit mijn omgeving:

  • Je wordt gevraagd naar je toekomst(baar)plannen door potentiële bazen tijdens sollicitatiegesprekken. Verrassing: dat zijn nog altijd meestal mannen. Ik weet het – naar die kinderplannen mogen ze niet vragen – maar Sander dat doen ze gewoon toch. De wereld is niet eerlijk. Hoewel, voor jou misschien wel.
  • En als je dan zwanger raakt, o o o, dan gaat de beerput open. Tijdens alle 6 maanden dat de wereld wist dat mijn man en ik ons eerste kind verwachtten vroegen welgeteld nul mensen aan hem hoe hij dat ‘werktechnisch’ allemaal ging aanpakken als de kleine er eenmaal was. Voor mij was deze vraag dagelijkse kost. Dan laat ik snerende opmerkingen van bazen in de trant van ‘oh dan ben je al met verlof, pfff, onhandig’ even achterwege.
  • En heb je je baan überhaupt nog als je terugkomt van verlof? Bij deze wat relevant leesvoer: https://www.cnvvakmensen.nl/diensten/kennisbank/zwangerschapsdiscriminatie.
  • En wat te denken van alleenstaande werkende moeders? Ik ken meerdere voorbeelden van werkgevers die daar niet zo op zaten te wachten, hoe FULLTIME deze vrouwen ook wilden werken. Want, boehoe, wat als haar kinderen ziek zijn?!
  • Oja, en die doorstroom van vrouwen naar leidinggevende posities: hoe dol denk je dat besturen zijn op fulltime werkende moeders voor topfuncties? Inderdaad, niet zo. Dan is er ineens toch de voorkeur voor die fulltime werkende vader, wiens vrouw PARTTIME werkt. Kan zij lekker alles rondom de kinderen regelen. Kan vaders zijn fulltime leidinggevende gang gaan.

Weet je wat het ironische is aan het geheel, Sander, ik ben het met je eens dat in Nederland wel erg veel vrouwen deeltijd werken. De oorzaak daarvan ligt toch echt vooral bij het patriarchale systeem dat eeuwenlang is opgebouwd en de oerconservatieve samenleving die Nederland nog altijd is. Bijvoorbeeld dat basisschoolsysteem, met al die middagpauzes en lesdagen tot 15 uur. Wie denk je dat daarvoor ‘opdraaien’?

Mannen en vrouwen zullen dit toch echt samen moeten veranderen. En om een beginnetje te maken: denk aan de kostbare minuten die je ons had kunnen besparen door niet jouw column te schrijven, maar jouw eigen bevoorrechte positie te onderzoeken en te bevragen. Wow, wat een geld zou het onze economie opleveren als meer mannen dat zouden doen.

Zoe7

Zoë Papaikonomou

Verslaggever Superdiversiteit

Zoë is onderzoeksjournalist, mediadocent en onderzoeker & adviseur diversiteit en inclusie. Ze is auteur van het boek ‘Heb je een …
Profiel-pagina
Al 9 reacties — praat mee.