Theoloog en auteur Wim Jansen overleden

Jansen werd in 1950 geboren en groeide op in Zeeuws-Vlaanderen, op een boerderij in het buurtschap Paradijs. Het opgroeien in de ruimte en de schoonheid van de natuur vormden hem zeer. Hij was ruim vijftig jaar getrouwd met de liefde van zijn leven, Eliane. Samen kregen ze vier kinderen. Lange tijd was hij werkzaam in het onderwijs. Op latere leeftijd, in de jaren tachtig, begon hij naast zijn werk met een studie theologie aan de Protestantse Faculteit in Brussel. Zijn doctoraal haalde hij aan de Theologische Universiteit Kampen.

Na een periode als pastoraal werker in West Zeeuws-Vlaanderen (wat hij deed tijdens zijn studie) werd hij predikant, respectievelijk in Veere, Enschede, op Zuid-Beveland, Brouwershaven, Delft en Middelburg. Tot zijn emeritaat in 2015 was hij predikant van de vrijzinnige Koorkerkgemeenschap Middelburg en van vrijzinnig Delft.

Als echte Godzoeker van jongs af aan maakte Jansen in het geloof een diep doorleefde ontwikkeling door, die uitmondde in de mystiek, de mystiek van de Liefde. Niet vanuit de theologie, maar vanuit zijn levenservaring heeft hij altijd geprobeerd iets voor anderen te betekenen in pastoraat en geschrift. Hij zocht in de mystiek een derde weg tussen klassiek geloof en seculier ‘platland’.

Jansen hield van schrijven. De afgelopen decennia schreef hij tientallen boeken, waaronder Voorbij de leegte – een spiritualiteit zonder godsdienst (2008), Vlammend Paradijs, een openhartige en liefdevolle reeks bekentenissen over een adolescente crisis, erotiek en God (2013) en Brandend verlangen – om op te gaan in God/Liefde (2021), Eliane. Liefdeslyriek (2023) en Telkens een lichtkring dieper (2024).

Eind vorig jaar en begin dit jaar heeft Jansen nog gewerkt aan zijn laatste boek: Verbijstering en verrukking – Waartoe wij leven. Dit boek, zijn ‘theologisch testament’, zal in mei worden uitgegeven door de uitgeverij van VOLZIN. Het boek kan nu al via deze link gereserveerd worden (de levering is vanaf 10 mei).

Jansen schreef sinds 2019 regelmatig voor NieuwWij.nl op initiatief van voormalig Nieuw Wij-hoofdredacteur Greco Idema, en later ook voor de website Ongrond en Volzin magazine. Als eindredacteur van NieuwWij.nl recenseerde ik, Theo Brand, zijn laatste twee boeken. Over Telkens een lichtkring dieper schreef ik vorig jaar in deze recensie: “Wim Jansen cirkelt rond een onzegbaar geheim en weet tegelijk met woorden te getuigen dat er niet veel te overtuigen valt, behalve dan dat we als mens kostbaar zijn, een roeping hebben en dat we mogen vertrouwen, liefhebben en hopen.”

Wim Jansen was een vriendelijke en bezielde godzoeker en mysticus. Treffend voor wie hij was, zijn oeuvre en zijn heengaan (of is ‘opgaan’ een beter woord?) is het gedicht Afscheidsfeest dat ik aantrof in zijn boek Eliane. Liefdeslyriek dat ik hier besprak. Het gedicht delen we hieronder graag.