Jermain Ndhlovu, better known as Sonny Jermain, is a journalist, life coach, storyteller and founder of Rainbow Anonymous, a foundation supporting LGBTQ+ refugees in the Netherlands. He is also a spiritual coach, public speaker, and former contributor to Hello Magazine. Speaking six languages and some Dutch, and drawing from deep roots in African and diasporic experience, Sonny builds bridges across identities, geographies, and narratives. Whether through coaching or content creation, his work is rooted in life transitions, inclusion, and empowering people to reclaim their voice.
“I think all of us journalists are, in a way, politicians and activists,” he says. “We notice the parts of society that people prefer not to talk about. That is why I became both a journalist and an activist. Two sides of the same sword.”
I interviewed Sonny as part of a wider attempt to respond to the call made by historian and researcher Jamel Buhari, who reminded us that queer migration stories are often told about people, but not by them. Jamel’s doctoral research at Leiden University focuses on queer migration from African countries to the Netherlands. His insights — that these stories are often flattened into ‘victim’ narratives, that gender and class inequalities persist even within queer diasporas, that visibility can be both protective and dangerous — deeply resonate in this conversation with Sonny.
“You negotiate a thin line”
Sonny’s story does not begin at a border crossing. It begins with consciousness. “Even before I was ten,” he recalls, “I knew I would have to leave Zimbabwe. But no one wants to uproot themselves. You want to stay, to belong.” Sonny grew up in a family of journalists. By the age of six, he was reading The Chronicle, one of Africa’s oldest newspapers. He knew the state’s stance on homosexuality. He knew, too, the cost of visibility. “The first president of Zimbabwe was gay, and he was scandalized in the 90’s. It was a giant story, it was all over the world. His family went into exile. So even as a child I knew: if you are gay, it could force your whole family into exile.”
Despite this awareness, Sonny stayed in Zimbabwe until he was 32. “I pushed it as far as I could. But in Zimbabwe, being gay means negotiating a constant, fragile line between safety and unsafety. I have been fired six, seven times. I just left quietly each time — no media, no arbitration. You do not want to draw attention.”
Even now, he reflects on this with pragmatism, not bitterness. “I built my life in such a way that I could protect myself. I always made sure I could earn my own income. When you can take care of yourself, people treat you differently.”
In Zimbabwe and other parts of Africa, Sonny explains, being gay is often misunderstood — not just as taboo, but as something supernaturally dangerous. “Some people think it is a disease. Some think it is witchcraft,” he says. “They believe you are using it to become rich. That it is a spell, or a cult, or something brought by Europe to destroy African families. Even terms like LGBTQ+ community are seen as suspect — framed not as a loose network of people, but as a secretive organisation with leaders, funding, and a mission. This fear translates into deep suspicion and isolation. Older brothers would warn their younger ones: ‘Do not be recruited by Sonny.’” For those who are visible, the cost is high — not just in reputation, but in family ties, community trust, and basic safety. “You lose your people if you are not strong enough,” he says. “You go underground. Or you leave.”
“I’m a refugee and an expat”
Sonny arrived in the Netherlands in 2018. His story clearly challenges common assumptions about refugees’ journey: he had already worked internationally, held visas, attended conferences. “Mobility is a privilege,” he says. “And I had it. Most queer African migrants do not.” In the years following his arrival, Sonny built a new life: he received his status in 2021, worked for one of the Netherlands’ major companies, and now runs his own coaching business. He is, in his own words, “a refugee and also an expat.”
But migration is never just about crossing borders. It is about navigating visibility, belonging, and safety — again and again. “Most people go back into the closet,” Sonny explains. “Even in the Netherlands, people from our African countries are here in large numbers — as expats, students, through love paths. So for us who hold a LGBTQ+ refugee status, we become a minority within our own national community, in the European country where we now live.” And that visibility can come at a cost. “Every African community starts to know: someone from home is gay in Europe. Suddenly, you cannot go to their barbecues anymore.
“Everyone is rebuilding alone”
This is where Sonny’s activism continues. He founded Rainbow Anonymous a community-based initiative for LGBTQ+ refugees in the Netherlands. It is a space for support, visibility, and healing — but also a critique of the systems that fall short. “The Dutch system assumes that once you are safe, you will be fine. But queer refugees come here alone. There is no family reunification. No community waiting. Everyone is rebuilding from zero — alone. Even support organizations are overstretched. You get one hour with COC, maybe. And then you are back to figuring it all out on your own.” For Sonny, that solitude is not just logistical — it is existential. “Other refugee communities often have each other. We do not. And we do not have funding either. That is why I work, coach, and try to hold space for others. But it is hard. The system still has a blind spot.”
And yet, he is also quick to point out the space that does exist. “The Netherlands is an open society. Dutch people have long enshrined freedom and individual expression. That is something I truly appreciate.” This duality — critique and gratitude, challenge and opportunity — defines Sonny’s approach. He knows the system is not perfect. But he also sees the potential for connection, inclusion, and meaningful change.
Despite everything — the exile, the erasure, the slow bureaucracies and closed rooms — Sonny remains grounded, both literally and spiritually. He smiles often. He works constantly. He does not dwell on regret, even though he admits he might have left Zimbabwe earlier.
“In my Zulu tradition,” he says, “we are children of the sky. We come here temporarily. And happiness and sadness? They are not ours. We find them on earth. We leave them on earth.” This philosophy fuels his work. As a life coach, he mentors individuals, coaches international teams, and teaches storytelling as a form of healing and agency. As a spiritual guide, he reminds people that their path is valid — even if others do not yet see it.
“Everyone asks where I find my strength,” he says, laughing. “But I do not think it is about being strong. I just move. I move forward. And I take people with me.”
Do you want to know more or support Sonny’s work?
Visit his website: www.sonnyjermain.com.
Learn about Foundation Rainbow Anonymous, supporting LGBTQ+ refugees in the Netherlands: Rainbow Anonymous – We are Pride!
For coaching, speaking, or collaborations: contact him via his website or follow him online.
“I am a storyteller,” Sonny says. “And the story is not over.”
Dutch translation (vertaling)
“We keep moving”: over queer migratie, zelfbeschikking en zichtbaarheid
Sonny Jermain herinnert mensen eraan dat hun pad goed is
“Mensen vragen me altijd: hoe komt het dat je nooit verdrietig bent? En ik zeg — ik heb geen tijd om verdrietig te zijn. Ik blijf in beweging.” Een gesprek met Sonny Jermain.
Nina Conkova
Jermain Ndhlovu, beter bekend als Sonny Jermain, is journalist, life coach, verhalenverteller en oprichter van Rainbow Anonymous, een stichting die LHBTQ+ vluchtelingen in Nederland ondersteunt. Daarnaast is hij spiritueel coach, spreker en voormalig medewerker van Hello Magazine. Hij spreekt zes talen en een beetje Nederlands, en put uit diepe wortels in Afrikaanse en diasporische ervaringen. Daarmee bouwt Sonny bruggen tussen identiteiten, landsgrenzen en verhalen. Of het nu via coaching of contentcreatie is, zijn werk draait om levensovergangen, inclusie en het versterken van mensen om hun stem terug te nemen.
“ Ik denk dat wij journalisten allemaal, op een bepaalde manier, ook politici en activisten zijn,” zegt hij. “Wij zien de kanten van de samenleving waar mensen liever niet over praten. Daarom werd ik zowel journalist als activist. Twee kanten van hetzelfde zwaard.”
Ik interviewde Sonny als onderdeel van een bredere poging om gehoor te geven aan de oproep van historicus en onderzoeker Jamel Buhari, die ons eraan herinnerde dat verhalen over queer migratie vaak over mensen worden verteld, maar niet door hen. Jamels promotieonderzoek aan de Universiteit Leiden richt zich op queer migratie vanuit Afrikaanse landen naar Nederland [hier link naar zijn interview]. Zijn inzichten — dat deze verhalen vaak gereduceerd worden tot ‘slachtoffernarratieven’, dat gender- en klassenongelijkheid ook binnen queer diaspora’s blijven bestaan, en dat zichtbaarheid zowel beschermend als gevaarlijk kan zijn — klinken diep door in dit gesprek met Sonny.
“Je balanceert op een dunne lijn”
Sonny’s verhaal begint niet bij een grensovergang. Het begint met bewustzijn. “Nog voordat ik tien was,” herinnert hij zich, “wist ik dat ik Zimbabwe zou moeten verlaten. Maar niemand wil zichzelf ontwortelen. Je wilt blijven, ergens bij horen.” Sonny groeide op in een familie van journalisten. Op zesjarige leeftijd las hij al The Chronicle, een van de oudste kranten van Afrika. Hij kende de houding van de staat tegenover homoseksualiteit. Hij kende ook de prijs van zichtbaarheid. “De eerste president van Zimbabwe was gay, en in de jaren 90 werd hij publiekelijk geschoffeerd. Het was wereldnieuws. Zijn familie moest in ballingschap. Dus zelfs als kind wist ik: als je gay bent, kan dat je hele familie dwingen tot ballingschap.”
Toch bleef Sonny tot zijn 32e in Zimbabwe. “Ik heb het zo lang mogelijk volgehouden. Maar in Zimbabwe betekent gay zijn dat je voortdurend een fragiele lijn bewandelt tussen veiligheid en onveiligheid. Ik ben zes, zeven keer ontslagen. Ik vertrok telkens stilletjes — geen media, geen rechtszaak. Je wilt geen aandacht trekken.”
Zelfs nu spreekt hij daarover met pragmatisme, niet met verbittering. “Ik heb mijn leven zo ingericht dat ik mezelf kon beschermen. Ik zorgde er altijd voor dat ik mijn eigen inkomen had. Wanneer je voor jezelf kunt zorgen, behandelen mensen je anders.”
“Ze denken dat het een vloek is”
In Zimbabwe en andere delen van Afrika wordt gay zijn vaak niet alleen als taboe gezien, legt Sonny uit, maar ook als iets bovennatuurlijk gevaarlijks. “Sommigen denken dat het een ziekte is. Anderen dat het hekserij is,” zegt hij. “Ze geloven dat je het gebruikt om rijk te worden. Dat het een vloek is, een sekte, of iets wat door Europa is gebracht om Afrikaanse families te vernietigen. Zelfs termen als ‘LHBTQ+ gemeenschap’ worden verdacht gemaakt — niet als een losse groep mensen, maar als een geheime organisatie met leiders, geld en een missie. Die angst vertaalt zich in diepe achterdocht en isolement. Oudere broers waarschuwen hun jongere: ‘Laat je niet rekruteren door Sonny.’ Voor wie zichtbaar is, is de prijs hoog — niet alleen in reputatie, maar ook in familiebanden, vertrouwen in de gemeenschap en basale veiligheid. “Je verliest je mensen als je niet sterk genoeg bent,” zegt hij. “Dan ga je ondergronds. Of je vertrekt.”
“Ik ben een vluchteling én een expat”
In 2018 arriveerde Sonny in Nederland. Zijn verhaal doorbreekt duidelijk de gangbare aannames over de weg van vluchtelingen: hij had al internationaal gewerkt, visa gehad, conferenties bezocht. “Mobiliteit is een privilege,” zegt hij. “En ik had dat. De meeste queer Afrikaanse migranten hebben dat niet.”
Sinds zijn komst bouwde hij een nieuw leven op: in 2021 kreeg hij zijn verblijfsstatus, werkte bij een groot Nederlands bedrijf en runt nu zijn eigen coachingpraktijk. In zijn eigen woorden: “Ik ben een vluchteling en ook een expat.” Maar migratie gaat nooit alleen over grenzen oversteken. Het gaat telkens opnieuw over zichtbaarheid, erbij horen en veiligheid. “De meeste mensen kruipen weer terug de kast in,” legt Sonny uit. “Ook in Nederland zijn er veel mensen uit onze Afrikaanse landen — expats, studenten, via liefdesmigratie. Voor ons met een LHBTQ+ vluchtelingenstatus betekent dat dat we een minderheid worden binnen onze eigen nationale gemeenschap, in het Europese land waar we nu wonen.” En die zichtbaarheid kan een prijs hebben. “Elke Afrikaanse gemeenschap komt erachter: iemand van thuis is gay in Europa. Ineens kun je niet meer naar hun barbecues.”
“Iedereen begint alleen opnieuw”
Hier zet Sonny zijn activisme voort. Hij richtte Rainbow Anonymous op, een gemeenschapsinitiatief voor LHBTQ+ vluchtelingen in Nederland. Een plek voor steun, zichtbaarheid en heling — maar ook een kritische spiegel voor systemen die tekortschieten.
“Het Nederlandse systeem gaat ervan uit dat als je eenmaal veilig bent, je verder wel redt. Maar queer vluchtelingen komen hier alleen. Er is geen gezinshereniging. Geen gemeenschap die op je wacht. Iedereen begint weer bij nul — alleen. Zelfs hulporganisaties zijn overbelast. Je krijgt misschien één uur bij COC. En daarna moet je het allemaal weer zelf uitzoeken.” Voor Sonny is die eenzaamheid niet alleen praktisch, maar ook existentieel. “Andere vluchtelingengemeenschappen hebben elkaar vaak. Wij niet. En we hebben ook geen structurele financiering. Daarom werk ik, coach ik, en probeer ik ruimte te houden voor anderen. Maar het is zwaar. Het systeem heeft nog steeds een blinde vlek.”
Toch benadrukt hij ook de ruimte die er wél is. “Nederland is een open samenleving. Nederlanders hebben vrijheid en individuele expressie al lang verankerd. Dat waardeer ik enorm.” Die dubbelheid — kritiek én dankbaarheid, uitdaging én kans — kenmerkt Sonny’s benadering. Hij weet dat het systeem niet perfect is. Maar hij ziet ook de mogelijkheden voor verbinding, inclusie en echte verandering.
“Wij zijn kinderen van de hemel”
Ondanks alles — de ballingschap, de uitwissing, de trage bureaucratie en gesloten deuren — blijft Sonny geaard, zowel letterlijk als spiritueel. Hij glimlacht vaak. Hij werkt onafgebroken. Hij staat niet stil bij spijt, al geeft hij toe dat hij misschien eerder Zimbabwe had moeten verlaten.
“In mijn Zulu-traditie,” zegt hij, “zijn wij kinderen van de hemel. We komen hier tijdelijk. En geluk en verdriet? Die zijn niet van ons. We vinden ze op aarde. We laten ze achter op aarde.”
Deze filosofie voedt zijn werk. Als life coach begeleidt hij individuen, coacht internationale teams en leert storytelling als vorm van heling en zeggenschap. Als spiritueel begeleider herinnert hij mensen eraan dat hun pad goed is — ook als anderen dat nog niet zien.
“Iedereen vraagt waar ik mijn kracht vandaan haal,” zegt hij lachend. “Maar ik denk niet dat het gaat om sterk zijn. Ik beweeg gewoon. Ik ga vooruit. En ik neem mensen met me mee.”
Wil je meer weten of Sonny’s werk ondersteunen?
Bezoek zijn website: www.sonnyjermain.com
Meer over Stichting Rainbow Anonymous, die LHBTQ+ vluchtelingen in Nederland ondersteunt: Rainbow Anonymous – We are Pride!
Voor coaching, lezingen of samenwerkingen: neem contact op via zijn website of volg hem online.
“Ik ben een verhalenverteller,” zegt Sonny. “En het verhaal is nog niet voorbij.”
